vrijdag 16 februari 2018

21 januari 2018 Eindelijk weer eens ontspannen genieten.

Heerlijk gevist en mooie vissen gevangen.
Na het viswater enige tijd gemeden te hebben, vanwege het weer (véél wind en regen) en heel hoog water, wilde ik deze dag niet onbenut laten. Daarom informeerde ik bij enkele gegadigden of zij in de gelegenheid waren en kwam ik bij Ynze uit. Omdat de temperatuur rond het vriespunt ligt spreken we om 9.00 uur af. Dan komt de zon al even kijken en verwacht ik een veilige helling.

Toch staat de emmer met strooizout in de auto. Dit blijken we gelukkig niet nodig te hebben en mijn collega visgids heeft zijn boot net te water gelaten en een andere bekende is zo te zien al op het water. Het water blijft alsmaar stijgen, zodanig dat de steiger niet bereikbaar is. Zonder problemen ligt de boot even later aan de kant en kunnen we vertrekken.

Over het vlakke water vaart de Tomasco even later heerlijk soepel naar onze bestemming. Onderweg passeren we mijn collega, die al positie heeft gekozen, langs het talud met stromend water. Ik wil met Ynze naar een andere stek, die mijns inziens geschikter is voor een minder bedreven verticaal visser. De stuwen staan nog helemaal open en het water voert takken en zelfs hele bomen met zich mee. Het is dus uitkijken geblazen.

Op de stek aangekomen zien we boot van de andere bekende al bezig. We houden daarom ruim afstand. We gaan aan de slag en genieten al snel van de zon, die heerlijk aanwezig is en een weldaad is ten opzichte van de voorgaande dagen. De vissen lijken het er nu ook van te nemen. En dan bedoel ik dat ze geen enkele moeite doen onze aasjes te verorberen. Er komt geen respons en de andere boot vertoont evenmin activiteit die duidt op vangsten.

Dan schuift er nog een boot aan, maar niet veel later vertrekken ze alle twee. Een duidelijk teken lijkt me! Nu wij alle ruimte hebben schuif ik naar de overkant en dan is het raak. Een mooie stevige snoekbaars kon de Wob niet weerstaan en hangt. Hè, hè, eindelijk actie op ongeveer 8 meter diepte. Daar lijkt deze vis de enige aanwezige te zijn geweest, want pas veel later wordt de volgende vis rond de zes meter gehaakt. Een vis van rond de 40 cm.














De Wob shad wilde er wel in.
Daarvan volgen er nog een paar. het blijft echter sprokkelen en zo wordt er ook nog een baars gesprokkeld. Bij Ynze blijft het moeilijk. Hij lost voornamelijk en dat is best jammer. Wij praten ondertussen wel en waarderen de heerlijke omstandigheden. Het praten is ook nodig wanneer er veel is dat niet meezit en toch alle dagen nadrukkelijk aanwezig is. Zo kan een visdag meerdere functies hebben.




Diep genomen.
En andermaal verstrijkt er weer veel tijd eer de volgende vis zich meldt. Wel een hele mooie! Reeds geruime tijd is ook mijn collega aangeschoven. Ik wil het laatste uur echter ook nog nog even wat stekken langs de rivier proberen. Dan vaar ik even langs en verneem dat het hem net zo vergaat als ons. Hij wil hier nog nog wel ven doorzetten om te zien of de bewolking die is ingezet, verandering in de bijtlust van de vissen brengt.



Ook nog een stevige baars.

Een mooi gekleurde Kessler grondel
Close up
Op de eerste stek langs de rivier haak ik vrijwel direct iets. Het blijkt een Kessler grondel te zijn. Een fors exemplaar, vals gehaakt. Wel weer een momentje hoor! Na deze vis uitgebreid te hebben gefotografeerd, kan die terug.

De volgende stekken blijven we echter zonder vis. We hebben van te voren afgesproken tot hoe laat we doorgaan, zodat het thuisfront op ons kan rekenen. Bij de helling blijkt mijn collega goed te hebben gegokt. Hij heeft nog een paar grote vissen kunnen vangen. Ach ja, het is soms net andersom. Sometimes you lose, sometimes you win.

Toch hebben wij 8 vissen weten te vangen, hebben genoten en een fijne ontmoeting gehad. Gewoon een goede visdag, waar je met voldoening op terug kunt kijken.

dinsdag 13 februari 2018

5 januari 2018 Een dag zonder foto's!

Het wordt inderdaad wel weer eens tijd om bij te praten met de trip naar Zweden in het vooruitzicht. Als ik op de afgesproken plek arriveer, heeft Reinier zich juist in zijn pak gehesen. Zijn spullen gaan de Subaru in en even later gaan we naar de helling. Deze blijkt al weer korter dan een dag geleden. Het water blijft stijgen!

Dit wordt weer traileren vanaf de oever. De steiger ligt hier ver vandaan en zonder nat pak niet worden bereikt. Maar het lukt probleemloos de boot in te stappen en langzaam achteruit te varen, tot dieper water. Dan gaan we in een vlot gangetje richting rivier. Het is best uitkijken geblazen, maar de zwarte strepen op de kaart wijzen me de weg en voorkomen dat ik onzichtbaar geworden obstakels tegenkom.

Bij de rivier gaan we direct aan de slag. Een dag eerder was het hier meteen raak. De ene visdag is de andere niet en dit krijgen we nu bevestigd. Geen stootje. vervolgens visten we alle "stekken"af en kwamen tot de conclusie dat de rivier vooralsnog geen vis prijs zou geven.

Dan maar iets anders zoeken en zoeken is het zeker vandaag! De vis heeft tot nu toe geen enkele activiteit getoond en dit zal helaas nog enige tijd duren. Op de kant heeft een collega zijn rodpot neergezet. Hij blijkt bij navraag ook nog zonder vis te zitten. Reinier heeft intussen zijn dropshot montage ingezet en deze inzet wordt gewaardeerd. In het blikveld van onze collega komt het eerste snoekbaarsje binnen.

Nadat deze is geretourneerd zien we dat de lijn van de man op de kant, vast is komen te zitten. Op ons aanbod om hem de helpende hand te bieden, gaat hij graag in. Reinier pikte de lijn op en ik vaar de boot weg van de kant, een eitje, de lijn komt los. Zo, weer een collega gelukkig.

Wij varen terug naar de plek van onze eerste vangst van deze dag, rond de 7 meter diep en warempel mijn hengel gaat krom op de volgende aanbeet. En zo rommelen we nog even door. Het resultaat uiteindelijk in vier snoekbaarzen. Niet groot, maar zeer welkom, ook al leggen we er niet eentje vast.
De tijd dat iedere vis werd gefotografeerd ligt inmiddels behoorlijk ver achter ons. Als je al duizenden foto's hebt voegen ze doorgaans weinig toe en dus mogen de vissen één, twee, drie terug.

We zoeken het verderop. Een traject dat we vandaag al een keer hebben afgelegd. Nu blijkt alles anders te zijn; andere tijden dus! Daarom sprokkelen we maar een beetje door. Er komt een berichtje van een andere vismaat, die vanaf de helling de andere richting heeft gekozen.  Bij hun is het vangen nog niet op gang gekomen, zo vernemen we. Dan zijn wij extra blij met de zes vissen die wij inmiddels hebben mogen vangen. Later blijkt dat zij toch 7 vissen hebben weten te vangen, waarbij hele mooie exemplaren.

Wij zetten nog ven door en vangen nog twee snoekbaarzen. Toch willen we ook nog even het stromende water proberen. Een dag eerder was het immers goed voor meerdere grote vissen. En hoewel onze vismaten in de andere boot vandaag juist succes hebben op vergelijkbare stekken, is dit geluk niet aan onze kant . Tot daar op het laatste moment die aanbeet uit het boekje komt.

Reinier slaat vast op een zware vis. Hengel krom en nauwelijks beweging. Helaas blijkt dat de vissen een ander boekje hebben. Bek open en weg aas, weg haken............... Daar zitten we dan in de schemering, terwijl het langzaam begint te regenen. Potverdorie, missen de vis waar we de hele dag naar hebben uit gekeken.  Het is nu dus echt klaar.

Terug naar de helling en proberen alles droog in te pakken. Omdat de helling nu zonder steiger is en de wind veel grip heeft op de boot, pakken we alles anders aan. Reinier houdt de boot tegen de kant en ik rijdt de trailer er tegen aan. We haken de boot direct aan en nu rijdt ik de trailer verder het water in, terwijl de boot keurig recht naar achteren gaat. Ondertussen bedient Reinier de elektrische lier en ligt de Tomasco keurig op de trailer.

Op dat moment komen Jöran en Ann-Christin ook terug. Wij vertrekken, uiteraard na onze hulp te hebben aangeboden. Zij staan helaas in de stromende regen te traileren. De volgende dag ga ik samen met Jöran naar Duisburg een hengelsportbeurs bezoeken. Wanneer ik in Duisburg uit zijn auto stap blijkt dat de bijrijdersstoel onvoldoende gelegenheid heeft gehad om te drogen en weet ik me verzekert van een natte broek. Deze droogt echter ook weer snel en zo kregen we nog even een herinnering aan de voorgaande dag mee.

Mede gelet op de slechte weersvooruitzichten zeg ik de trip die over twee gepland staat af. Het moet toch een beetje ontspannen en met redelijke verwachtingen tegemoet worden gezien. Nu dit niet het geval is, kijken we verder.

zondag 11 februari 2018

4 januari 2018 Mike neemt zijn andere dochter mee en maakt er een succesvolle dag van.

De koningin van deze dag,  met haar stralende lach.
Om 8.30 uur sta ik weer voor de deur. Nu om Mike en Kristen op te pikken. We hebben nu een geheel andere bestemming voor de boeg. Eentje waarin ik aanzienlijk meer vertrouwen heb. De snel stromende rivier zal vast wel een paar snoekbaarzen prijs geven.

Het water bij de helling staat zo hoog dat we geen gebruik van de stijger kunnen maken, alweer niet! Voor ons geen probleem, want vanaf de kant lukt het ook. Mike duwt de boot af en met de buitenboordmotor flink omhoog, verwijderen we ons van de ondiepte.

Dan gaat het in flinke vaart en flink ingepakt, richting rivier. Ja er is wel enige ervaring opgedaan twee dagen eerder. De koude op het water valt eigenlijk altijd wel tegen.Er is nog geen andere boot te zien en dus gaan we op de eerste de beste stek direct aan de slag. Ik leg het verticaal kunstje even uit en daar gaan we!

Al na korte tijd tik ik vast op de eerste vis. Kristen neemt de dril voor haar rekening. Een kleine snoekbaars komt boven water. De vreugde is desondanks groot. Die eerste en enige vis, daar hebben we twee dagen geleden lang op moeten wachten.  Dit biedt vertrouwen.

Wat een vangsten en wat een plezier!
Niet veel later volgt bij Kirsten nummer twee, een mooie forse vis en Mike tikt zelfs een nog grotere omhoog. De drills zijn pittig en de vissen schitterend. Zeker in de handen van een glunderende jongedame.

Met 84 cm de grootste zoetwatervis ooit voor Mike.
Dan begint het echte werk. Mike heeft de dril van zijn leven. Run op run verwijdert de vis zich telkens weer van de boot. Dit moet haast een snoek zijn. Niet dus, een kanjer van een snoekbaars, 84 cm het liefst. de grootste  zoetwatervis ooit voor Mike. De hele bemanning deelt in de vreugde.

Aanzienlijk meer geluk dan haar zus, twee dagen eerder.
Als volgende driften vruchteloos blijven vertrekken we. Ik zoek een stek uit de wind, zonder stroom en weet en weet dat ik een collega visser achter me laat. Dan hebben we tenminste geen last van elkaar. Op de nieuwe stek genieten we van de ontspanning. De beten blijven vooralsnog uit. Toch is daar ineens weer die venijnige tik en kan Kristen andermaal  een beauty aan de camera tonen.

Met tussenpozen komen er nog een stuk of drie kleinere exemplaren binnen. Helaas geen forse baarzen. Die zouden we wel heel graag vangen. Toch zijn we heel tevreden. Temeer daar het aantal aanbeten beter is dan de vangsten.

Het weer verandert en zeker niet in positieve zin. Meer wind en regen zijn ons deel! We gaat terug naar het stromende water en bevissen een plek die slechts één vis prijs geeft, maar wel veel meer aanbeten. Dubbel gevouwen shads en een staartbijter houden ons alert.

De laatste twee stekken leveren niets meer op en ons laatste doel, waar we we gestart zijn is bezet door een andere boot. Het is mooi geweest en we halen de boot er weer uit. Uitermate tevreden keren we huiswaarts en na het aftanken van zowel de boot als de auto, zet ik mijn gasten weer af op hun logeeradres. Het was geweldig deze familie als gasten in de boot te hebben.

Andere tijden: mei 2012!! Zelfde dame.