21 december 2020 Regen, veel wind en desondanks vis.

De ervaring maakt de meester.

Het weer zit onze afspraken wel vaker dwars en daarom hebben we nu gewoon doorgezet. Anders kun je wel bezig blijven. En zodoende rijd ik in het donker, met af en toe wat regen, naar de afgesproken plek. Hoewel er geen oponthoud is, arriveer ik toch te laat. In het donker zie ik de boot al in het water liggen en Thom zit dus op mij te wachten. Excuses Thom.

Als ik mijn regenpak heb aangetrokken, want dit is vandaag absoluut noodzakelijk, komt Thom aanlopen. Samen brengen we mijn spullen naar de boot om onze visdag te beginnen. We hebben hier beiden naar uit gezien en zo varen we even later het ruime sop op.

Het water is hier groot, totaal anders dan onze laatste visavontuur, en er staat al een aardig windje. Gelukkig is het droog en kunnen we relaxed aan de gang. Eerst een stukje varen en dan gaan de shads richting bodem. Zo, nu hebben we het voor elkaar, dobberend zitten we samen lekker te vissen en kunnen we bijpraten.

Thom heeft behoefte aan zoveel mogelijk boekingen, vooral omdat hij van het gidsen zijn werk heeft gemaakt. Om een inkomen te hebben moet hij dus omzet scoren en dan werkt de corona niet mee. Nu neemt hij dan ook niet meer dan één gast per keer mee. Mij heeft deze regel al veel boekingen gekost, omdat men dikwijls afzegt als er slechts één persoon mee kan.

En zo zien we dat onze situatie totaal verschilt. Ik hanteer een maximaal aantal boekingen per week, omdat ik niet van het gidsen hoef te leven en er vooral plezier aan wil blijven beleven. Dit lukt mij het beste door het aantal boekingen te beperken, zodanig dat ik voldoende tijd overhoud voor andere zaken. 

Direct een 40+ baars voor Thom.

Thom krijgt het dus flink voor zijn kiezen, want weer en wind maken veel minder kans om roet in het eten te gooien. En op die manier heeft hij ook een goede feeling met dit water opgebouwd. We zijn nog maar een poosje bezig, wanneer hij de eerste vis heeft gehaakt. Een flinke baars is het haasje.

Niet veel later haakt Thom ook de tweede vis, terwijl ik nog geen tikkie heb gevoeld. Maar ik weet zeker dat dit gaat gebeuren, want de ervaring maakt dit vrijwel onvermijdelijk. En zo vissen wij lekker door. Thom vangt nog een baars en dan melden zich ook de eerste snoekbaarzen. 

Na iedere vis wisselt hij vaak het aasje. Dat dit de vangsten niet in de weg staat, bewijst dat kleur en vorm nauwelijks invloed hebben. Er zullen dagen zijn dat het iets anders is, maar over het algemeen, maakt het ons inziens niet uit. Ik zie hiervan zelf ook weer het bewijs vandaag.

Helaas worden niet alle aanbeten in vangsten omgezet. Verder is ons uitzicht ondertussen ernstig verstoord. We hebben Klop al aan zien komen en nu varen er twee kleinere boten weg van het moederschip. De zegen wordt uitgevaren en het binnenslepen van de vis gaat beginnen. Een vreemd gevoel komt binnen, in de wetenschap dat de vissen die wij zojuist hebben teruggezet, alsnog het loodje kunnen gaan leggen en  omgezet worden in geld!

Wij houden het voor gezien en zoeken een minder deprimerend uitzicht. Op die plek hebben we ook iets meer beschutting tegen de wind. Deze maakt het Thom knap lastig om de koers vast te houden. Deze dag is qua weer verre van optimaal. De regen komt af en toe hard naar beneden. De bellen staan dan op het water en de wind maakt het dus nog iets erger.

Toch haken we af en toe mooie vissen. Niet dat het de hele tijd door gaat, maar net als met de vogels in de tuin: die eten ook niet de hele dag door. In ieder geval zie ik dikwijls helemaal geen vogel en dan ineens blijken ze allemaal trek te hebben. En zo gaat het hier eigenlijk ook.

Er zijn vandaag maar weinig visboten op het water. Dit wil natuurlijk ook wel iets zeggen. Verderop zien we nog wel een boot. Deze zie ik op enig moment vertrekken, maar even later ook weer terug keren. Het weer wordt er ondertussen niet beter op. De wind trekt nog iets meer aan.

Veel vissen van dit slag.

Wanneer de bewuste boot opnieuw vertrekt, neemt Thom zijn kans waar. Hij weet dat daar een mooi talud ligt, waar hij eerder succesvol was. En zodoende liggen wij even later op de vrijgekomen stek. Het blijkt mij al snel dat Thom een groter stuk afvist dan onze voorgangers. En dit levert zeker vis op.

Ondanks het feit dat het steeds moeilijker en onaangenamer wordt, tikt we teller op 15 vissen aan. En bij dit weer zijn we daar heel content mee. Dan stelt Thom voor om nog een andere stek te proberen, in de hoop dat daar minder wind staat. Daar aangekomen, kijken we om ons heen en naar elkaar. We weten het zeker, we zetten er een punt achter. Het is hier niet beter en we stoppen nu het nog gezellig is.

Ook nog een veertiger voor mij.

We varen terug naar de helling. Af en toe waait er een vlaag opspattend water in de boot. Wanneer we dan eindelijk de haven hebben bereiken, valt alle onstuimigheid weg. Geen wind meer en de regen stopt er ook even mee. Dit biedt ons de gelegenheid om onze spullen, die overigens klets nat zijn, droog in te pakken. Zelf ben ik dankzij het nieuwe regenpak ook heerlijk droog gebleven. Het pak is het geld dus waard!

Samen traileren we de boot en leggen die vast op de trailer. Onze visdag zit er vroegtijdig op, maar is zeer geslaagd. We hebben lekker bij kunnen praten over de stand van zaken en de ontwikkelingen in gidsland. Bovendien zijn we nu mooi op tijd thuis en kunnen onze spullen drogen bij de kachel. Dan is het toch lekker om na zo'n weer en wind dag op het water, lekker aan de koffie te zitten in een droge en warme omgeving.

19 december 2020 It's a beautiful day!

Een prachtige dag wordt geboren.

Vandaag dus wel: "beautiful". Twee dagen geleden, een heerlijke visdag met Jöran, was deze aanzienlijk minder geslaagd. En dan doel ik op de vangsten. Slechts één snoekbaars wisten we te vangen. We zaten op een water waar we minder bekend zijn en dus moesten we zoeken naar plekken waar er reële mogelijkheden lagen. En die vonden we echt wel, want de dieptemeters toonden op een aantal plekken heel veel vis. 

Gelukkig toch één vis.

Toen we de boot net te water hadden gelaten, kwamen er nog een paar bekenden aan, die met de viskano op stap gingen. Door de harde wind werd het niet makkelijk en met die wind hadden wij dus ook van doen. Zij hadden iets meer succes dan wij, maar niet zodanig dat wij het gevoel kregen het totaal verkeerd te hebben aangepakt.

Met de kano vechten tegen de wind.

De volgende dag beproefde Jöran, samen met Ann-Christin zijn geluk elders en nu functioneerde het aanzienlijk beter. Er kwamen behoorlijk wat vissen in de boot. En met die informatie begeef ik me vandaag met JP op hetzelfde water. We spreken af op een tijd dat het licht is en dit is pal voor de kortste dag van het jaar dus niet al te vroeg en bovendien is het dan dus ook weer vroeg donker.

Het is dus zaak om de beschikbare tijd goed te benutten. Wij zijn niet de enigen die hun slag willen slaan, want er staan zeker nog vijf auto's met trailers. Wij gaan in een richting waar slechts weinige boten naar toe gaan en zo kan het dat we het gevoel hebben het water helemaal voor onszelf te hebben.

Op de eerste stek aangekomen, zien we nauwelijks signalen en dus is het gewoon kijken wat er mogelijk is. Ik heb de boot al op verschillende dieptes laten varen en nog steeds geen tekenen van betekenis kunnen waarnemen. Dit wil zeggen dat we af en toe wel iets voelen, maar hier niets mee kunnen. Wij noemen dit gewriemel.

Deze dag is direct al goed.

Wanneer we op het punt staan te gaan verkassen, besluit ik nog een laatste poging te wagen langs de diepste lijn. En dan krijgt JP de aanbeet waarop we hoopten. Niet dat de aanbeet bijzonder hard is, maar de weerstand die hij ervaart, nadat blijkt dat er een vis is gehaakt, liegt er niet om. Omdat de vis af en toe flink wat lijn van de molen neemt, denk ik dat het om een snoek gaat.

Na een lange dril komt de vis eindelijk in de oppervlakte en blijkt het inderdaad om een flinke snoek te gaan. Het duurt nog even voordat we deze kunnen landen. Maar dan hebben we wel een schitterende snoek binnen. Dit is nog eens een mooie start zeg. En de diepte is, naar later blijkt, cruciaal voor de vangsten deze dag; zo rond de 8 meter.

Wij gaan vervolgens naar de verste bestemming om te voorkomen dat anderen ons voor zijn. Helaas blijkt er toch al een boot aanwezig te zijn, die evenwel niet veel later vertrekt. Dit kan als een slecht teken worden opgevat, maar het weerhoudt ons er (gelukkig) niet van om eens fijn de bodem af te tikken. 

Zo, die kan er ook nog wel bij!

Op zich is dit voor JP al gedenkwaardig, want in het begin hield hij het verticaal vissen na een half uur al weer voor gezien. Nu vult hij er een hele dag mee en laat zijn gigantische voorraad pluggen thuis. We zijn al een poosje bezig en zien nauwelijks signalen op het scherm. Voor mij overigens geen reden om het vertrouwen op te geven. En zo gebeurt het inderdaad dat JP ineens al weer een forse vis zit te drillen. 

Ook nu duurt het geruime tijd alvorens de vis zich laat zien. Wat een  kasteel van een snoekbaars, die zich dan aan ons openbaart, het is geweldig. Natuurlijk bestaan er nog veel grotere snoekbaarzen, maar de beleving is nu gewoon euforisch. Een hele dikke snoekbaars glijdt in het net en levert schitterende platen op.

En dan ben ik ook aan de beurt.

Geweldig hoor, zo'n start van de dag. Het biedt vertrouwen en dus zetten we door. Het is geen slag op slag en toch tikt de teller gestaag door. Op enig moment ben ik aan de beurt en dit werd ook wel tijd volgens JP. Daarop zeg ik hem dat de leerling inmiddels ook meester is geworden en dat dit zo hoort. Hier wordt hij wel blij van. Ik ben blij met de dikke zestiger, een donkere snoekbaars.

Alle vissen gevangen met deze shad.

Een kleine baars zorgt ervoor dat de derde soort ook weer genoteerd kan worden. Wel een lefgozer hoor, want de shad is eigenlijk veel te groot voor dit formaat baars. En dit op de shads die hij mij als kerstcadeau heeft geschonken. Ik heb de shads van 11 cm allemaal geprepareerd en nu mag de gever de vruchten plukken. Hartstikke leuk toch!

Af en toe halen we er weer een binnen.

Na enkele uren vissen, las ik een pauze in om even iets te drinken en te eten. JP kan het geduld hiertoe nauwelijks opbrengen. Hij heeft dus nog meer te leren. Als ik de verkwikkende invloed van de warme thee en een broodje ervaar, varen we naar een andere stek. 

Echt weer een vis om blij van te worden.

Daar aangekomen lost JP al snel een vis. Ook deze kwam van de genoemde diepte. Helaas blijft het hierbij en varen wij een put op om daar ons geluk te beproeven. En hoewel er voldoende vis aanwezig is, komt er geen enkele aanbeet. Daarom gaan we terug naar de voorgaande stek, waar we dus al mooie vissen hebben gevangen.

En opnieuw gaan we rond de 8 meter vangen. De snoekbaarzen gaan nu ook meedoen en JP weet er  prompt twee achter elkaar te vangen. De harde wind maakt het helaas lastig om de boot mooi op diepte te houden. Daarom liggen we  af en toe te diep en te ondiep. Maar stug doorzetten, brengt ons toch bij de vis.

Deze mag er ook zijn.

Er komen ook meer baarzen, waarvan de grootste 42 cm. Ook weer een vis die er mag zijn. Heerlijk zo'n dag met zo veel soorten en mooie formaten. Wij hadden hier echt niet mee gerekend, na de slechte resultaten van de laatste tijd. Maar de aanhouder wint, ook nu weer.

Voor mij blijkt er ook nog een snoek te zijn.

Zelf mag ik ook nog een behoorlijke snoek vangen en zo zijn we heerlijk in de weer. Het wordt een visdag, die van JP meerdere keren het kenmerk "Wahnsinn" krijgt opgespeld. Hij bedoelt dus beautiful en zo vissen wij door tot de zon zo laag staat dat wij tijdig terug zijn bij de helling. En dan bedoel ik dat wij bij daglicht kunnen traileren.

En zoals de dag begon, eindigde deze ook: prachtig.

Wij hebben dan 16 vissen gevangen: 4 snoeken, 6 baarzen en 6 snoekbaarzen.

28 november 2020 Korte koude dagen, weinig activiteit en toch veel te beleven.

Wat een hoge rug zeg!

Deze dag start met een prachtige lucht en eindigt eigen net zo. Niet dat dit iets met het vissen op zich te maken heeft, maar je kunt het zien als de lijst er om heen. Dan rest natuurlijk de vraag, hoe het schilderij van deze dag er uit ziet.

Wij hebben gekozen voor een water zonder Rijkswaterstaat. Dit maakt een visdag direct een stuk prettiger, omdat je niet voortdurend over je schouder hoeft te kijken. Het is wel verder rijden voor JP, maar dat heeft hij er wel voor over. 

Voor het fotograferen van de fraai gekleurde ochtendlucht nam JP de tijd.

Terwijl ik onderweg ben met de Tomasco wordt ik ingehaald door een auto waarin duidelijk hengels  aanwezig zijn. Het kan niet missen, het is JP. Hij zet zijn weg voort, opdat hij bij de helling alvast zijn voorbereidingen kan treffen. 

Niet veel later arriveer ik ook en verneem ik van de stops die JP onderweg heeft gemaakt. De lucht was zo mooie dat hij dit toch vastgelegd wilde hebben en ook ik ben blij met de foto's. 

Onderweg op het water

Eenmaal op het water, varen we het eerste stuk zonder te vissen. Het doel ligt een stuk verder op. Een diepe put, waar we kunnen verticalen, want de vis ligt inmiddels vrij diep. De laatste dagen is de temperatuur flink gedaald en 's nachts raakt deze zelfs aan het vriespunt. Deze daling zien we terug in de watertemperatuur.

Toch pikken we onderweg nog flink wat meters water mee om af te slepen. We hebben geen hoge verwachtingen en dit blijkt terecht. Het levert niets op. Het is bovendien erg fris en handschoenen zijn niet overbodig.

De bestemming.

Aangekomen bij de diepe put, slepen we eerst een keer rond en observeren de andere vissers ter plaatse. Het ziet er niet erg actief uit. Één boot zien we een kleine snoekbaars vangen, maar we zien wel dat de vis zich ook hier gedeisd houdt. Overigens zien we op de dieptemeter dat hier heel veel vis aanwezig is.

Omdat de meeste vis bij de bodem zich tussen de 8 en 10 meter bevindt, probeer ik daar een aanbeet uit te lokken. JP heeft wel al een tikje vernomen, maar dat is het dan ook. Totdat ik ineens een verzwaring ervaar en er duidelijk een vis is gehaakt. De dril geeft veel voldoening en wij hopen op een geslaagde landing.

Toch een behoorlijk formaat gelukkig.

Wanneer de vis in de oppervlakte verschijnt, blijkt om een behoorlijke snoekbaars te gaan. Dan zie ik ook waarom ik geen aanbeet heb ervaren. De vis is aan de onderkant van de bek gehaakt. Blijkbaar zijn de vissen niet erg hongerig en dan gebeurt het vaker dat ze een potentiële prooi min of meer verdoven in plaats van het direct in de bek te nemen.

Wij zijn blij met deze vis, want het toont aan dat er toch iets te vangen is. En vol goede moed gaan we door. We zien een collega nog een kleine baars vangen, maar de meeste vissers zitten er wat mistroostig bij. Na nog een paar rondjes kansloos rond te hebben gescharreld, verlaten we de put en vervolgen onze weg.

Stekken waar we voordien succesvol waren, zijn dit vandaag niet. We hebben divers kunstaas ingezet en een dobber met een dode aasvis er onder volgt de boot. We varen op de elektro en hebben kunstaas in de speld hangen dat bij de lage snelheid voldoende actie heeft. Helaas blijft het bij die ene actie, die bij het verticalen.

Toch nog vis binnen halen dus!

Wanneer we op de terugweg de put weer zijn gepasseerd, varen we op de benzinemotor verder en dus met een hogere snelheid. Dan krijgt de hengel in het schroefwater een flinke klap te verduren en vervolgens begint deze te stuiteren. Snel reik ik JP de hengel aan, zodat hij kan drillen. De vis biedt echter weinig weerstand. Bij de boot gekomen, blijkt dat we een hele forse baars hebben gehaakt.

Echt een hele hoge vis.

Tjonge wat een indrukwekkende vis zeg! Heel hoog en dik en bijna 45 cm. We zijn in onze nopjes en zien ons doorzetten beloond met een bonusvis. We schieten er wat platen van en geven deze beauty zijn vrijheid terug. Eindelijk hebben we dus onze tweede vis gevangen. 

In de hoop dat er nu nog meer mogen volgen, varen we verder. De bewolking heeft ondertussen en prachtig uiterlijk gekregen. JP schiet er de nodige foto's van. In de verte zie ik een oranje boei op het water. Inmiddels weet ik het; dit is een zwemmer. De watertemperatuur is ongeveer 7 graden!

Hiervan even een filmpje voor thuis gemaakt

Wanneer we dichter in de buurt komen zien we dat het om een dame gaat. Ik maak een filmpje om thuis te laten zien aan mijn echtgenote, eveneens een zwemster. Twee keer in de week neemt ook zij een koude duik. Zij liever dan ik!

Dan ziet JP iets bewegen bij een val. Het blijkt om een val voor muskusratten te gaan. Het gevangen dier doet naarstige pogingen er uit te komen. Dit zal niet gaan lukken. Dit is het eindstation vrees ik.

Vrijwel zeker het eindstation voor deze muskusrat.

Wij slepen nog even door en besluiten dan dat het mooi is geweest. De zon is flink gezakt en de kou laat zich nadrukkelijk voelen. Wij ruimen de spullen op en dan vaar ik op de maximaal toegestane snelheid terug.

Het was een taaie dag, maar wel mooi omlijst en ingekleurd. Zo kan een visdag de gedaante van een kunstwerk aannemen. En daar komt nog bij dat we elkaar ook iets aanreiken voor de feestdagen. Ik heb een pakket met streekproducten meegebracht en JP overhandigt mij een mooi ingepakte doos.

Marmer in de lucht.

Ik besluit deze nog enige tijd ingepakt te laten tot het "heerlijke avondje" daar is. Dit ligt ondertussen ook al weer achter ons. Ik mocht die avond vele cadeaus uitpakken en daar zat ook veel voor de vissen bij. We zullen zien of het in de smaak gaat vallen.

Wie zoet is krijgt lekkers............

26 november 2020 Rijkswaterstaat is de staat...........

Deze keer een ander verslag dan normaal. De gebeurtenissen deze dag geven daar aanleiding toe en daarbij is Rijkswaterstaat een hoofdrol toebedeeld. Het heeft tot overdenkingen geleid, die ik in dit verslag heb weergegeven.

Daar heb je weer zo'n gele boot, met golven waardoor visboten flink door elkaar worden geschud.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eindelijk gaat het lukken, Willem gaat mee. We hebben dikwijls geprobeerd af te spreken, maar telkens was hij te druk. Nu gaat het dus wel door en ik heb een plan. Daags van te voren haal ik wormen, zodat de één met wormen kan vissen (dropshot) en de ander met de traditionele shad. Dit plan heb ik bedacht om te zien of de slechte resultaten van de laatste tijd te maken kunnen hebben met dressuur.

Op de afgesproken tijd rijdt Willem voor en kunnen we aan de koffie. Alhoewel, voor Willem is het thee. Dan vertrekken we naar de helling. Het is wat nevelig, maar helder genoeg om het water op te kunnen. Er staat al een auto met trailer met een Duitse kentekenplaat. Van een bekende zal ons later blijken.

We varen naar de rivier en hebben ons flink aangekleed, want de kou is nu goed merkbaar. Aangekomen bij de stek zien we inderdaad de bewuste collega. Wij blijven uit de buurt en gaan aan de slag. Ik laat de wormen hoopvol zakken, terwijl Willem zich een shad uitzoekt, die hem vertrouwen biedt. Alles wat er gebeurt, zijn kleine aanbeetjes, waar je niets mee kunt. Geen voorkeur dus voor het één of het ander, maar gewoon geneuzel.

Dan zien we een klein bootje, portaboot, langs de andere oever schuiven. Met een slakkengangetje, want de kleine buitenboordmotor heeft vanzelfsprekend niet zoveel vermogen. We kijken eens goed en vinden het best een beetje riskant, temeer daar de nevel wat dichter wordt en ze geen licht voeren. Enfin, dat is de verantwoordelijkheid van de inzittenden.

Rijkswaterstaat in actie.

Het gele gevaar, wakend over veiligheid?

Dan komt de boot van Rijkswaterstaat (Rws) langs. Wij zitten keurig langs de kant, want hoewel de mist niet ernstig is, houden we de scheepvaart nauwlettend in de gaten. Wij willen in ieder geval geen problemen en blijven dus uit de buurt van de scheepvaart. Rws vaart ons voorbij en dan zijn we gerustgesteld. Helaas niet voor lang. Even later zien we ze terug komen met de portaboot aan hun zij. 

Wanneer ze ter hoogte van ons komen steken ze over en zijn wij aan de beurt! Mijn allergie voor de gele boten speelt al weer op. Wat zal er nu weer zijn? We worden aangesproken op het slechte zicht en ik zit direct in de weerstand. De reden komt later aan de orde. Volgens de Rijkswaterstaat-agenten (Rws-agenten) is het zicht onvoldoende en moeten wij plaats maken. Ik stel dit direct ter discussie en dit wordt me niet in dank afgenomen. Ik moest luisteren!! 

Als ik na het vaarbewijs etc. ook de brandblusser en reddingsvesten moet tonen, laat ik de betreffende Rws-agent weten dat ik hem blijkbaar getriggerd heb. Dan moeten we ons verplaatsen naar een rustige hoek, buiten de scheepvaartroute. Zij varen met ons mee naar de plek waar de portaboot inmiddels ook ligt. 

John en Wouter maken er het beste van.

Daar aangekomen liggen we bij een kademuur en wordt het optreden voortgezet. Ondertussen hebben wij kennis kunnen maken met John en Wouter, de inzittenden van de portaboot. Zij hebben een boete van € 150, = opgelegd gekregen, omdat ze een de linkerzijde (bakboord) voeren! Ze begrijpen er niets van, want dit is hun in de tientallen jaren dat ze op het water zitten nog nooit overkomen. Ik deel de verbijstering.

Ik krijg vanaf "grote hoogte" te horen dat het voorgaande gesprek dat we hadden als erg onplezierig is ervaren (een wederzijds genoegen dus). Ik kijk tegen de dure werkschoenen aan en geef te kennen inmiddels te zijn gekalmeerd! Ik zag ook wel in dat ik beter mijn hoofd kon buigen, omdat ik bovendien nekpijn kreeg van al dat opzien naar...

Wij krijgen nogmaals uit de doeken gedaan dat het zicht, dat in korte tijd inderdaad iets minder is geworden, het noodzakelijk maakt een veilige plek te zoeken. De grenzen betreffende slecht zicht worden nogmaals opgevoerd. Ik vraag of ik iets mag vragen en jawel dat mag. Dan lees ik het antwoord van Rws voor, dat ik eerder kreeg toen ik de vraag stelde of er regels zijn voor de recreatievaart inzake slecht zicht. Dit antwoord luidde dat die er niet zijn! De reactie van de Rws-agent was: dit heb je zeker van het 0800 nummer. (zie het artikel dat ik hierover eerder schreef)

https://www.totalfishing.nl/laatste-nieuws/articles/weerspiegeling-op-het-water-deel-9-helder-kunnen-zien komen

En inderdaad dit was het geval. Hij ging even zoeken op zijn smartphone en toonde toen de "Leidraad slecht zicht". Daarin staat inderdaad de norm van 1000 en 400 meter. Nu was er sprake van die 400 meter en wij moesten op de aangewezen plek blijven tot een brug iets verder op weer helder zichtbaar was. Ons was bij nader inzien niet duidelijk of we dan weer mochten gaan vissen, dan wel terug moesten naar de helling.

Volgens de Rws-agent is dat allemaal voor onze veiligheid! Stel je eens voor dat het helemaal mis gaat! Wie moeten dan alles opruimen en bij je echtgenote aanbellen om te vertellen dat jij nooit meer thuiskomt? Al die regels zijn nu eenmaal niet prettig, net zo min als de 100 km op de snelweg (iets waar ik overigens geen moeite mee heb). Bovendien mag je na 19.00 uur, als het rustiger is op de weg, nog steeds 120 km per uur rijden. Ik heb me ingehouden en het niet uitgesproken.

Verder kwam het beruchte (dodemans)koordje nog aan de orde, welke absoluut verplicht blijkt voor de RWS-agenten. Verder wilde de agent nog even kwijt dat hij het varen door de sluis in plaats van de route onder de keerwand, door de vingers wilde zien. Eigenlijk moesten we de borden voor de grote scheepvaart volgen! Blijkbaar niet het fietspad (bij wijze van spreken) dat wij veiligheidshalve kiezen. 

En verder had ik te hard gevaren, zo had men vanuit de verkeerstoren gemeten. Toen wij langs kwamen zaten de mannen blijkbaar aan de koffie (zei de agent zelf) en hadden de snelheid gemeten. Daarop heb ik hem laten weten hierover eerder met de Waterpolitie (Wp) te hebben gesproken. Die begrepen ook wel dat de boten die wij gebruiken bij 18 km per uur niet in plané komen en gaven aan dat ik de boot in planee mocht trekken en dan zover mogelijk terug moest nemen. Helaas had de Rws-agent hier geen boodschap aan.

Door de vragen en uitroeptekens tijdens dit gesprek, gaf de Rws-agent te kennen dat de regelgeving inderdaad  "mistig" is en bovendien afhankelijk van de interpretatie van de betreffende functionaris! Wij dachten er het onze van, maar gingen nergens meer tegen in. Het blijkt geen zin te hebben, want hij heeft gelijk! 

Ten slotte werd mij nog  te kennen gegeven dat bij het herhaaldelijk overtreden van "de regels",  ik als recidivist zou worden aangemerkt en voor de rechter zou moeten verschijnen om een raakstraf opgelegd te krijgen. Daar zit je dan als braaf gepensioneerd burger! Nu kwam ik er (gelukkig) nog met een waarschuwing van af!

We laten het maar over ons heen gaan.

Toen de Rws-agenten waren vertrokken hebben we in afwachting van "beter zicht" uitgebreid gesproken met de John en Wouter. Die begrepen echt niets van hetgeen hen nu was overkomen. Zij ziiien ook al jaren op het water en weten waar ze mee bezig zijn. Wij deelden onze ervaringen en hadden de lol van deze visdag af. Omdat John bovendien een slechte gezondheid heeft was "pluk de dag" even heel ver weg.

Toen wij duidelijk zicht hadden op de aangewezen brug, besloten we huiswaarts te gaan. Bij de verkeerstoren werden we aangesproken via de geluidsinstallatie. Ik stak nog mijn hand op om het koordje te tonen, maar daar ging het niet om. Dezelfde Rws-agent die ons had toegesproken, liet me weten dat ik blijkbaar niets had geleerd, want mijn snelheid was nog steeds te hoog!

Het beeld dat bij mij achterbleef , zijn gamende agenten die aan de koffie zitten en wanneer ze beet hebben stappen ze in de boot en komen fysiek in actie. Of hun meting gevolgen heeft weet ik nog niet, maar dat ik in hun systeem zit en het risico tot recidivist te worden gebombardeerd, mag duidelijk zijn.

Mezelf de spiegel voorhouden.

Ik ken mezelf in zoverre, dat ik fel uit de hoek kan komen. Dit is doorgaans niet effectief . Het dwingt me dan ook om mezelf de vraag te stellen waarom ik in bepaalde situaties zo fel reageer. Een vraag die ik aan mijn coachees ook dikwijls stel en die mij dagelijks wordt voorgehouden door de spreuk die naast mijn bureau hangt: "The day you stop blaming others is the day you begin to discover who you truly are."

Ik heb blijkbaar nog steeds wat te ontdekken. Dat ik snel problemen heb met autoriteiten, dat klopt wel. De vraag is dan waar dit vandaan komt. Vroeger heb ik doorgaans mijn eigen boontjes moeten doppen en was dus op mezelf aangewezen. Verder probeer ik rechtvaardig te zijn, respect te hebben voor anderen en ik heb geleerd dat gelijkwaardigheid essentieel is voor een goed contact. Inleving in die ander is belangrijk voor wederzijds begrip.

Deze inzichten heb ik me in inmiddels bijna 70 jaar eigen gemaakt. Ook weet ik dat die inzichten zich blijven ontwikkelen en dat ik kritisch naar mezelf moet blijven kijken. Verder is ieder mens verschillend en doet iedereen dit op zijn eigen manier. Enerzijds werkt dit verrijkend, mits je met elkaar in gesprek kunt gaan. Gelet op alle spanningen in de huidige maatschappij/wereld, lijkt dit steeds lastiger te worden. De confrontatie ligt overal op de loer.

In een wereld die steeds complexer wordt, is het onmogelijk alle neuzen in dezelfde richting te laten wijzen. Veel van de informatie die tot ons komt, is gebaseerd op onwrikbare overtuigingen. Zodoende wordt agressie gekweekt door mensen die zich vastbijten in de eigen overtuiging.  Ik ben me bewust van het feit dat ook ik hier aan bloot sta en het dwingt mij genuanceerd naar de wereld te kijken, maar tevens om een eigen standpunt in te nemen om niet met me te laten sollen.

En dit gevoel dat er met mij wordt gesold verklaart veel van mijn reactie. Ik heb ook een eigen verantwoordelijkheid en maak afwegingen waarbij ik probeer mijn omgeving en mijzelf niet in gevaar te brengen. Ik probeer me tevens aan de regels te houden, omdat je hier als maatschappij bij gebaat bent. Alleen op het water lijkt dit helaas niet te lukken.

Wat gebeurt er nu in relatie tot Rijkswaterstaat? In de eerste plaats begrijp ik niet dat we naast de Waterpolitie een ander uitvoerend wetsorgaan kunnen hebben, dat nota bene onder een ander ministerie valt. De titel die ik dit verslag gegeven heb, heb ik niet zelf bedacht, maar komt uit de mond van twee voormalig Waterpolitie-agenten......

Wie is verantwoordelijk voor de boten met te grote diepgang?

Blijkbaar doet Rws extreem goed zijn best om hun bestaansrecht aan te tonen. Zij treden op tegen de "misstanden" op het water en creëren een "veilige situatie" (?). En dat er veel mis is toont men waarschijnlijk aan middels de overtredingen die ze vaststellen. Hoe zit het ook alweer met de inzichten die de parlementaire enquête inzake de fraude bij de kindertoeslagen ons biedt in hoe de overheid functioneert???? Ze functioneert dus in veel opzichten niet! En hier zit een deel van mijn irritatie.

Dagelijks kunnen we lezen wat echte vrijheid is. Een vrijheid die in een democratie toch geborgd zou moeten zijn. En dan doel ik niet op een schijndemocratie waar de "leiders" de uitslag van de verkiezingen bepalen. Ook in vrijheid heb je natuurlijk regels nodig om mensheid in toom te houden.  Zeker de veiligheid en bescherming tegen kwaadwillenden is essentieel, omdat je anders ook niet vrij bent.

De Zweedse historicus Tragardh geeft aan dat een sterke staat de vrijheid van de burger niet inperkt. Niemand heeft behoefte aan kille ambtenaren. Een logge bureaucratie is geen vrolijk vooruitzicht en een autoritaire staat nog minder (naar de woorden van Pieter Giessen in het artikel "Een sterke staat kan burgers helpen vrij te zijn" in de Volkskrant).

De Britse socioloog Furedi spreekt in een artikel van Margreet Fogteloo ("Viezerikken in de val") in het kader van kindermisbruik over de opvoedcultuur in de westerse wereld. Die opvoedcultuur is doorgeslagen in het bijna dwangmatig beschermen van kinderen tegen gevaar in de buitenwereld. Elk risico moet vermeden worden! Veiligheid is alles bepalend. De Rws-agent voert dit dus als belangrijkste argument op! Ik krijg hierbij een ongemakkelijk gevoel.

Zo kan ik nog talloze artikelen aanhalen, die wat mij betreft één rode draad hebben. Maar ik wil geen  klaagzang aanheffen om mijn gelijk te halen. We leven immers in een maatschappij waarin regels nodig zijn om deze in goede banen te leiden. Waar het mij wel om gaat is, dat ik probeer te begrijpen wat er nu gaande is, wat mij daarin raakt en om een manier te vinden om daar goed mee om te gaan. En dan bedoel ik een genuanceerde manier waarbij ik mezelf niet te veel geweld aan doe. En vanzelfsprekend dien ik me te realiseren dat anderen hier heel anders in kunnen staan. Ieder heeft immers zijn eigen waarheid.

Overdenkingen

Waar mijn schoen wringt heeft met betrekking tot Rws; ik ervaar geen enkele gelijkwaardigheid en inleving is blijkbaar iets dat mensen die "de orde" moeten handhaven in de problemen kan brengen. Ieder mens is immers anders en toch moeten we ons onderwerpen aan die ene wet! Een lastige positie voor de handhavers dus. Hoe lastig te accepteren dan ook; ik maak hierop geen uitzondering. Ik wordt niet gehoord of gezien, een thema dat ik goed ken! Wanneer dit niet gebeurt, zorg ik er dus wel voor gehoord en gezien te worden!

Welke consequenties worden verbonden aan de miskoop ter waarde van 1 miljoen?

Als het om het dragen van het dodemanskoordje gaat, weet ik dat deze oorspronkelijk bedoeld was voor speedboten. En ik vind het geen probleem om deze te dragen wanneer ik een lang stuk snel vaar. Anders wordt het wanneer ik aan het vissen ben of van stek naar stek vaar. Daarbij heb ik een paar keer ervaren dat de motor uitslaat zodra ik ga staan, en dit is schering en inslag bij het vissen. Dan is de boot onbestuurbaar geworden en heb je er geen controle meer over. De boot is overgeleverd aan de stroming of harde wind. 

Daarom maak ik een afweging, vanuit mijn persoonlijke verantwoordelijkheid, wanneer het koordje wel of niet te dragen. Iets dat in de ogen van de Rws-agenten niet te tolereren is. Zo kreeg ik een paar maanden geleden een boete van € 240,= plus € 9,= administratiekosten. Daartegen heb ik bezwaar aangetekend middels een aangetekend schrijven, welke is ontvangen en afgetekend. Ongeveer twee maanden later krijg ik een aanmaning/verhoging van de opgelegde boete van € 20,=

Bellen dan maar met het NJIB. Uitgelegd wat er gaande is en krijg als reactie. Oh ja, dat zou goed kunnen. Het OM loopt maanden achter en heeft geen melding gemaakt van de ontvangst van het bezwaarschrift. "Beschouwt u de aanmaning maar als niet verzonden". "Ik maak een aantekening, zodat er geen vervolg komt op deze aanmaning", zo laat de vriendelijke medewerkster me weten. Wat kost dit de maatschappij wel niet? 

Als er dan weer zo'n geel monster opduikt is de eerste reactie: "Wat gaan we nu weer beleven" en  ik ben  absoluut niet de enige sportvisser die deze beleving heeft. Als er op alle slakken zout wordt gelegd (ten behoeve van onze eigen veiligheid nota bene), hoe vrij zijn we dan? Of is het toezicht doorgeslagen in het bijna dwangmatig beschermen van (onverantwoorde) sportvissers.

Proeven met onbemande boten!? 

Wat te denken van de onbemande boten die Rws test om te handhaven? Wat moet er dan allemaal gehandhaafd worden? Tja, als aangetoond kan worden hoeveel overtredingen er nu worden begaan moet je wel iets inzetten waardoor je de veiligheid nog beter kunt garanderen. Zie je het voor je dat zo'n ding naast je komt varen en jou de wacht aanzegt. Doe er ook nog een paar drones bij en China is er straks niets meer bij! En ik maar denken dat handhaving een politietaak is. Onder de huidige minister van Infrastructuur en Waterstaat lijkt Rws wel een ambitieus imperium. Men werkt er zo te zien inderdaad een eigen staat. Iets waar de afzonderlijke ministeries goed in zijn.

Hoe veilig is het als ik gedwongen zou worden om de borden voor het grote vrachtvervoer te volgen, terwijl je daar zeer dicht bij de grote vrachtschepen komt en alle kanten wordt opgeslingerd door de terugkaatsende golven. Juist omdat dit onveilig is, kiezen we voor de openstaande sluizen, die buiten gebruik zijn als de keerwand omhoog staat. Ons gedrag werd hier door de vingers gezien?! De volgende keer ook, of als een andere RWS-agent een andere mening is toegedaan?

Wat te denken van de omstandigheden bij een harde tegenwind. Wanneer je langzaam vaart, krijg je de ene na de andere vlaag water over je heen. We varen immers met een open boot. Je hebt vrijwel geen zicht en alles wordt kletsnat. Vaar je iets harder dan heb je daar geen hinder van. De boten zijn er voor gemaakt om er harder mee te kunnen varen. Waarom dan gevaarlijke situaties opleggen als het veilig kan?

Wanneer we zien dat de natuur en duurzaamheid steeds hoger op de maatschappelijke agenda komen te staan, denk ik dat je daar aan bijdraagt als je zo vaart dat je zo weinig mogelijk hinder (golfslag) veroorzaakt en zo effectief mogelijk vaart. Van de Waterpolitie hoor ik dan, dat ik de boot in plané mag brengen en hem dan zover terug haal dat deze in plané blijft. Bovendien heb ik dan goed zicht, omdat de boot niet rechtop in het water staat! 

Dan voeg er voor mij zelf aan toe dat ik dit alleen doe waar het kan. In de zomer, wanneer het erg druk is op het water pas ik me aan. Dan blijf ik zover mogelijk weg van de strandjes en houd rekening met zwemmers die je overal kunt verwachten. Helaas ook daar waar ze zichzelf in gevaar kunnen brengen. Met andere woorden, ik participeer op de omstandigheden.

Samengevat, ik probeer me verantwoord en volwassen te gedragen. Dit is echter kansloos als er vele instanties zijn die het mistige woud van regeltjes naar eigen inzicht mogen invullen. Rws-agenten, Waterpolitie, Havendiensten, SBB,  Boa's, Controleurs van de hengelsport. Het gaat er dus niet om je je gedraagt, maar of je je strikt houdt aan de regels!

Gelukkig kan ik bezwaar maken toch........ De ervaring leert dat je vrijwel kansloos bent in een maatschappij waarbij niet naar de geest van het recht geoordeeld wordt, maar volgens de geschreven regels, ongeacht of die nog van toepassing zijn op datgene waarvoor ze bedoeld zijn. Het aanpassen van eenmaal gestelde regels, waarbij vrijwel alles op één hoop is gegooid (neem nu fraude) is vrijwel ondoenlijk. 

De huidige minister van Rechtsbescherming lepelt keurig op hoe er gehandeld zou moeten worden inzake de uit huis plaatsing of ontzetting van kinderen uit de ouderlijke macht, terwijl de Hofbar hem links en rechts om de oren slaat met situaties waarbij het helemaal fout gaat. Met andere woorden, de instanties die de minister verzekeren dat het allemaal goed geregeld is, zijn hem dierbaarder dan de harde en schrijnende praktijk. Niets geleerd van de fraudezaak inzake kindertoeslagen dus.

Verwijzend naar het voorgaande, dat overigens niet volledig is, kan ik me eigenlijk niet anders gedragen dan een klein gehoorzaam kind, dat braaf ja en amen zegt en de straf kritiekloos accepteert, met het risico een recidivist te worden. Het alternatief is, stoppen met het vissen/varen. Dit toch maar niet en dus leven in beperkte vrijheid.

Het einde van de visdag.

Het was leuk om John en Wouter te ontmoeten, alleen de omstandigheden hadden anders moeten zijn. Het uitwisselen van ervaringen betreffende dezelfde passie is eigenlijk altijd wel leuk, behalve als autoriteiten daarin een vervelende rol gaan spelen. 

Zoals gezegd, zijn we vertrokken toen het zicht in overeenstemming was met de instructies van Rws. We hadden er zelfs geen zin meer in om ter plaatse te gaan vissen. Daarom vaar ik de weg terug langs de verkeerstoren. Het gele monster lag weer aangemeerd. Waarschijnlijk waren de mannen weer aan de koffie. Zouden ze dan geen goede voorzieningen hebben op de boten, die toch zeer geavanceerd zijn uitgerust?

Toen begonnen de luidsprekers dus te tetteren en kreeg ik andermaal een reprimande. Je zou toch ook kunnen denken, "wordt hier verantwoord gevaren?" Geen enkele andere boot of schip in de buurt. Niet om de bocht scheuren, maar inhouden en om de hoek weer snelheid maken. Hier gold blijkbaar "het dwangmatig beschermen door geüniformeerde functionarissen van zich onverantwoordelijk gedragende volwassenen ten behoeve van hun eigen veiligheid". 

De vangst van de dag. Drie compleet opgetuigde hengels in één klap!

Enfin, wij wierpen, ver weg van de toren,  nog even onze hengeltjes uit. Heel veel zin had dit niet, want er kwam geen enkele actie van beneden. John en Wouter hadden meer succes. Zij toonden ons hun waardevolle vangst, toen ze ons passeerden. Drie hengels, volledig opgetuigd, hadden ze in één slag binnen gehaald.  Hopelijk kunnen ze hiermee de boete van € 150, = goed maken. Flink poetsen etc. maakt wellicht nog het e.e.a. bruikbaar.

Wij wensten hun het allerbeste en keerden voortijdig terug bij de helling. Daar troffen de Duitse boot, die er vandoor was gegaan, toen ze zagen hoe wij door Rws bezig werden gehouden. Ze zagen de bui ook al hangen! Hoe kan dit toch? De ervaringen met Rws tonen blijkbaar erg veel overeenkomsten. 

Conclusie

In de laatste jaren ervaar ik steeds meer controle op het water. En dan bedoel ik het handhaven van regels, ongeacht het gedrag van de watergebruikers. Het hanteren van, dikwijls onduidelijke, regels op een willekeurige manier, creëert een grote mate van onzekerheid.  De maatschappij staat niet stil en zo zie je ook op het water/in de hengelsport nieuw (technische) toepassingen, waarbij de wetgeving achterloopt. Je wordt nota bene gedwongen om jezelf in gevaar te brengen. 

De vrijheid die me op het water zo dierbaar was, voelt nu geheel anders. Mij komt het geheel onrechtvaardig voor en je staat geheel machteloos. Mij lijkt dat ik daar geen invloed op uit kan oefenen. Dan resteert dus het vinden van een manier om hier anders mee om te kunnen gaan. 😢

20 november 2020 Het kan dus toch (nog)!

Zo'n mooie vis komt de gastheer wel toe

Daags van te voren komt doorgaans de vraag, waar het beste gevist kan worden en hoe laat we elkaar treffen. Tja, het is nu totaal anders dan in het begin van onze visgeschiedenis. Toen visten we eens in de twee weken. Nu nog een keer of vier per jaar. Het is voor Luus al weer vier weken geleden dat hij op  het water zat. Ikzelf ben doorgaans drie dagen per week onderweg. Dit is momenteel het verschil tussen een pensionaris en een  werkend iemand met de nodige verplichtingen. Daarbij hoort momenteel ook de drastische renovatie van het huis.

En dus wordt een beroep op mijn actuele kennis gedaan. Wij komen tot de conclusie dat de winterstek voor snoekbaars inmiddels interessant kan zijn. Eigenlijk weet ik wel zeker, gelet op de grote hoeveelheden vis die ik daar de laatste tijd op de dieptemeter heb gezien. Helaas vertaalde zich dit tot nu toe niet in formidabele vangsten.

Maar als je het niet blijft proberen, kom je niet achter de omslag. En ook als de omslag er niet is, kun je een goede dag treffen. En zo staat Luus al met zijn boot op mij te wachten op de afgesproken plek. Al weer een omgekeerde trip, waarbij ik me laat varen. Niet veel later staan we op de trailerhelling en kan de boot te water worden gelaten.

Hier zijn dus toch een paar zaagbekken.

Dan is het eerst een heel stuk varen naar de stek. Onderweg zie ik een groep zaagbekken. Luus stopt de boot en we varen langzaam terug om mij in de gelegenheid te stellen foto's te maken.  En ja hoor, zoals verwacht; ze vliegen op en ze geven ons het nakijken. Zoals altijd erg schuw dus. We varen verder en Luus geeft aan bij de volgende bocht langzaam het aangrenzende water op te varen, in de richting waar wij de groep nu verwachten. Wij zien de groep echter niet en met het blote oog is moeilijk te zien welke verspreide vogels zaagbekken zijn. Daarom maak ik meerdere foto's, die ik thuis kan uitsnijden om te zien of ik er een paar heb "geschoten". Gelukkig heb ik toch een paar te pakken, de eerste vangst van de dag. 

Omdat de rivier al maanden niet stroomt, houden we deze voor gezien. Aangekomen op de stek, zijn we vooralsnog de enige boot. Enige tijd later verschijnt er nog een boot, maar deze is nog te ver weg om  te zien wie het zijn. Even fotograferen en dan uitvergroten, maakt ons duidelijk dat het om Joran en Ann-Christin gaat.

Leuk als zo'n onbeproefd aasje goed blijkt te functioneren.

We zoeken op verschillende dieptes en constateren dat we het niet tussen de drie en vier meter moeten zoeken, zoals een paar terug op een getijdenrivier. Ze liggen hier dieper, tussen de vijf en zes meter. En daar tik ik vrij snel de eerste mooie snoekbaars omhoog. Dit is een goed begin en het geeft vertrouwen. Bovendien heb ik een stukje kunstaas in gebruik genomen dat uit een vakantie stamt en reeds jaren (ongebruikt) in mijn bezit is. Een creeper van Balzer die blijkbaar in de smaak valt.

Wat een klein ding!

Even later voel ik iets dat een aanbeet zou kunnen zijn. Ik sla aan en twijfel of ik het juist hebt gevoeld. Toch draai ik binnen en kan een mini snoekbaars onthaken. Het aanslaan zonder tegendruk is dus verwarrend, maar dient mijns inziens altijd gevolgd te worden door een check op de hoedanigheid van het aasje. "Zit deze nog goed op de haak, is de staart wellicht verloren gegaan, zit de staart dubbel gebogen?" Doorvissen zonder te controleren kan kansloos zijn en dus is het een vereiste.

Hierna tikken we allebei af en toe een snoekbaars naar boven. Over het algemeen kleine exemplaren, met af en toe een mooi formaat er tussen door. Zo hebben we ook een dubbel hookup van "mini en maxi". Grappig hoor, dat je twee van zo'n verschillend formaat tegelijkertijd vangt. Dit zegt ook weer iets over de samenstelling onder water. 

Grappig zulke verschillende formaten.

Jöran en AC varen langs de overkant en blijven daar vooralsnog. Wij varen eigenlijk voortdurend hetzelfde traject af. Heen en weer wel te verstaan en we variëren daarbij van diepte om in de gaten te houden of de vissen zich laten zakken naarmate de zon hoger komt te staan. Later komen ze mogelijk weer iets omhoog. Ik vang nog een klein snoekje tussendoor, die we snel onthaken in het water. We kennen het ongerief van zo'n fel en glad beestje in de boot en vinden het voor vis en visser beter de vis in het water te laten.

Ook komt er op enig moment een flinke baars binnen en dan hebben we dus drie soorten te pakken. En hoewel het niet zo is dat we vis op vis vangen, loopt de teller gestaag op. Luus weet een flinke snoekbaars te haken en verzet zich niet langer tegen het poseren, want daar dring ik wel op aan. Ten slotte wil ik mijn verslagen wel van illustraties voorzien en dan moet mijn gastheer natuurlijk ook op de foto.

Zo'n leuke ontmoeting verrijkt de dag.

Dan komen Jöran en AC langs. Zij zijn tot nu toe minder succesvol, hoewel de kapitale baars die ze vingen toch wel als een echte bonus kan worden aangemerkt. We kletsen even bij en ik laat hen delen in de speculaasbrokken die ik heb meegenomen. Zelf hebben we een cup a soup genuttigd en zo maken we er weer een leuke dag van. Iets dat je niet altijd zelf in de hand hebt, zo moet ik de volgende trip constateren.

Toch weer drie soorten en dus zeker niet eentonig.

Tegen het einde van de dag, dat inmiddels steeds vroeger daar is, vang ik nog een iets grotere baars en zo komen we op 24 vissen. Iets dat we geen van beiden hadden verwacht. Het is dus toch gelukt en daar zijn we erg blij mee. Met een voldaan gevoel varen we terug naar de helling. Ook nu betaalt de ervaring zich uit bij het traileren. Samen hebben we de boot al snel weer gereed voor vervoer. Onze laatste visdag in 2020 was een fijne dag met een mooi resultaat.

18 november 2020 Veilig werken in je eigen outdoor office!

Even een snoekbaars in het zonnetje zetten.

Naar aanleiding van een stukje over het niet dragen van het beruchte koordje: "De vis wordt duur betaald", nam Hildo contact met me op. Hij was ooit ook eens  slachtoffer van Rijkswaterstaat. Ja zo noem ik het maar, want dit voorschrift kan te pas en te onpas worden toegepast. Wij vissers varen immers geen speedboot. Maar goed, ik wacht het resultaat van het bezwaarschrift ondertussen af.

Waar dit contact toe leidde, was een dag samen vissen. Hoe leuk is dat! Zo laadde ik mijn hengels en kunstaas in de auto en liet de boot thuis. Een klein uur later, want het was ondanks de corona flink druk bij de weg, stond ik bij Hildo voor de deur. Daar kon ik persoonlijk kennis maken met mijn gastheer, onder het genot van een kop koffie.

Toen pakten we mijn spullen bij hem in de bus en vertrokken naar de botenboer. Zo noem ik het bedrijf Korteland maar, dat ik jaren geleden leerde kennen bij het opzetten van een watersport megastore, waar ik destijds bij betrokken was. Heel lang geleden dus al en inmiddels geschiedenis. Wij moesten daar zijn om de boot van Hildo op te pikken, omdat de motor nagekeken moest worden.

Erg leuk hoor om te zien welke verandering zo'n bedrijf ondergaat wanneer de leiding is overgegaan van vader op zoon. De indrukwekkende speedboten ter plaatse laten zien dat men zich persoonlijk in de loop der tijd met succes heeft onderscheiden in deze tak van watersport. Wat een indrukwekkende watermonsters zijn dit zeg. Ik zou tijdens het varen wel een koordje/ dodemansknop benutten.........

Nadat we de boot hadden aangekoppeld, reden we naar de helling. Deze was me bekend, want ik had er zelf al meerdere keren getraillerd. Herinneringen aan belevenissen en vangsten ter plaatse stonden ineens weer helder op het netvlies. Na afloop bleek dat deze dag er moeiteloos aan kon worden toegevoegd.

Nadat de boot, een Marcraft 440,  te water was gelaten gingen we eerst een heel stuk varen. Om Hildo goed zicht te bieden, ging ik op de rand van het voordek zitten. Met zo'n kapitein als Hildo bleek het geen enkel probleem om de stoel te ontberen, omdat hij de boot terug nam zodra er flinke golven moesten worden getrotseerd. Die golven zouden een kleine boot immers harde klappen laten maken wanneer je hard door zou varen.

Het kantoor in bedrijf.

Aangekomen bij de eerste bestemming trad het kantoor in werking. Dat wel zeggen dat de twee Garmin schermen heel gedetailleerd aangaven hoe de situatie er onder water uitzag en wat er mogelijk was. Tijdens het vissen zat ik er voornamelijk met de rug naar toe, in het vertrouwen dat Hildo de informatie die via de schermen tot hem kwam, optimaal zou benutten.

Het duurde niet eens zo gek lang tot ik een flinke aanbeet kreeg en direct de grootste vis van de dag mocht vangen. De vis zat veel ondieper dan ik had gedacht. Ook Hildo kreeg het met een flinke snoekbaars aan de stok, maar deze vis kregen we helaas niet te zien. Ik mocht evenwel ook de volgende vis vangen en voelde me de koning te rijk.

Als gast mocht ik de eerste vis vangen.

Het weer was prachtig. De zon scheen af en toe weldadig, er stond een behoorlijke wind, die niet echt hinderlijk was. En zo zochten wij meerdere stekken af op het thuiswater van Hildo. het eerste stuk van het traject kende ik wel, maar daarna kwamen we op voor mij onbekend water. En vrijwel overal konden we wel een vis vangen.

Dat de corona ook hier een grote impact had, bleek wel uit de lege aanlegplaatsen voor de cruiseschepen die hier nomaliter afgemeerd liggen. Niet de joekels die de zeehavens aandoen, maar de kleinere die we op de rivieren normaliter tegen komen. Mogelijk gaan er van deze schepen wel enkele naar de sloop als de situatie niet snel herstelt.

We raakten af en toe met onze aasjes vast aan de bodem en moesten zodoende een paar stukken kunstaas offeren. Een bekend verschijnsel bij het verticalen rond kades en steenslag. Maar de stemming was super en de gesprekken onderhoudend. Dit moet je immers ook afwachten bij een eerste ontmoeting. Ik keek mee op de schermen en zag inderdaad de vissen zwemmen en ook de aangeboden shad besnuffelen, evenwel zonder toe te grijpen.

De meeste snoekbaarzen waren van dit formaat.

Zelf heb ik minder geavanceerde apparatuur aan boord en dan kun je afweging maken of het voor jou ook meerwaarde zou hebben. Wanneer je de Lowrance Elite bijvoorbeeld zou vervangen door zo'n dure Garmin set. Ik was daar snel uit. Ik blijf liever met een eenvoudiger weergave vissen, omdat het me meer rust geeft. Af en toe is het zenuwslopend om te zien hoe een vis jouw aas volgt en vervolgens weg draait. En als die al aanbijt kan het alsnog uitdraaien op een losser. Frustrerend vind ik het.

Dit levert tevens weer de bevestiging op dat iedereen op zijn eigen manier moet gaan vissen, zodat je optimaal plezier beleeft aan je spullen. Ik vond het geweldig deze livescoop in actie te zien en kennis te nemen van de mogelijkheden. Omdat ik er niet van houd om voortdurend op het scherm te kijken, maar ook om me heen en af en toe de camera te benutten, maak ik die dure overstap dus niet.

Het is gewoon super dat je de gelegenheid krijgt dit allemaal te ervaren. Te zien hoe andere sportvissers invulling geven aan hun hobby en hoe ze de apparatuur inzetten. En dit geldt niet alleen voor de dieptemeters, maar ook voor alle andere materialen en hulpmiddelen. Hoe richt je de boot in en wat voor trailer gebruik je. Hoe organiseer het traileren. Allemaal erg leerzaam.

Terwijl ik dit allemaal de revue laat passeren, denk ik ook terug aan de vangsten. Soms moesten we geduld hebben en dan ineens kwamen er weer een paar vissen achter elkaar. Een plek nog even extra aan de tand voelen, omdat er een aanbeet werd waargenomen, bleek succes op te leveren. Niet alle aanbeten waren even hard. Ik kon ze echter goed waarnemen en miste weinig vis.

Wij vingen deze dag negen snoekbaarzen en dat waren er meer dan waarop we hadden durven hopen. Helaas misten we er ook een paar. Hoewel dat er gewoon bij hoort, bleef het pijnlijk. Gelukkig een pijntje van korte duur, want terug kijken heeft geen enkele zin, of er moet iets te leren zijn. Je gaat gewoon verder om ineens weer een vis te mogen haken en drillen.

Zo vliegt zo'n dag voorbij. Omdat we in de wintertijd zaten, moesten we op tijd terug. Het traileren verliep vlot en samen hadden we de boot snel gereed voor de thuisreis. Ervaring heeft zo zijn voordelen, omdat je ziet wat er moet gebeuren en dan maken meer handen licht werk. De thuisreis duurde nog wel even en toen was het tijd om de boot in zijn onderkomen te plaatsen.

Ik had het nog niet eerder gezien, een container als garage of schuur, hoe je het wilt noemen. De elektrische lier, waar ik ook zo blij mee ben, werkte voortreffelijk om de trailer naar binnen te trekken. Weer iets geleerd over de mogelijkheden van dergelijke hulpmiddelen. Een praktische man als Hildo weet heel goed hoe zijn zaken te organiseren en daar leer je van. Althans ik wel.

Na nog  een kop koffie en een bezoek aan het toilet, kon ik volkomen relaxed de thuisreis aanvaarden. Ik wil Hildo hierbij nogmaals hartelijk danken voor deze fijne en leerzame visdag. Die wordt ons niet meer afgenomen. 

16 november 2020 Fata Morgana 2

Mijn verhaal over 7 jaren samen vissen, inspireerde Jan-Philipp tot bijgaande notitie. Zowel het originele verhaal als de vertaling in het Nederlands zijn weergegeven.  Het is toch fijn een bevestiging en aanvulling op je eigen verhaal te krijgen. Op naar de volgende 100 trips?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lieber Johan,

Wirklich ein wunderschöner Bericht über unsere Zeit auf dem Wasser. Und es ist ja wirklich kaum zu glauben, dass es 100 Mal sind und dass man so viel Zeit miteinander verbracht hat.

Für mich ist es eine unglaubliche Freude, den Tag mit Dir auf dem Wasser zu verbringen und es ist für mich ein wichtiger Ausgleich für all die beruflichen Belastungen und Herausforderungen. Durch das Angeln findet man wieder den Kontakt zu der Natur und zu den Dingen, die wirklich wichtig im Leben sind.

So Vater, so Sohn

Ich danke Dir für alles, was ich über das Angeln, die Natur und die Gewässer rund um Tiel lernen durfte. Wie Du weisst, habe ich ja als Kind und Jugendlicher gerne geangelt - meist an Elbe und Alster in Hamburg. Gefangen wurde Aale, Weißfische (Brassen, Rotaugen, Rotfedern, Güstern, Nasen, ....), Barsche und vor allen Dingen Kaulbarsche, die früher sehr häufig waren. Ein zwei Mal ist auch ein kleiner Zander auf einen Wurm gegangen. Einmal hat ein kleiner Hecht einen Kaulbarsch am Haken genommen, und wurde gelandet.

Während des Studiums und während meiner Berufszeit habe ich dann das Angeln wieder aus den Augen verloren. Ich habe immer gedacht, dies kann man wieder aufnehmen, wenn man nicht mehr arbeitet. Irgendwann dauerte es mir zu lang, darauf zu warten und ich hatte das Glück, Dich zu treffen und die Passion wieder auszuüben. Es ist wirklich eine Freude in jeder Jahreszeit, auf dem Wasser unterwegs zu sein und den Fischen in ganz unterschiedlicher Weise nachzustellen. Ich habe das Vertikalangeln gelernt, das Werfen, das Jiggen; ...ich habe Fischarten kennen gelernt, die ich vorher gar nicht kannte: Aland, Rapfen,....Butt (im Binnengewässer - 100 km entfernt von der Nordsee). Ich habe gelernt, welche Köder man wann verwendet, wie man Gummifische vorbereitet und vor allen wie Hechte mit Hand landet - ohne sich zu verletzen (..hier übe ich noch). Auf dieser Basis konnte ich auch die Urlaube besser zum Angeln nutzen und konnte in den USA Striped Bass und Bluefish überlisten - sodass ich am Strand auf Martha's Vineyard immer ein gefragter Ansprechpartner wurde, wie man denn solche Fische fängt (...von deren Existenz ich erst kurz zuvor Zeit erstmals aus dem Internet erfahren hatte).

2 x 70+

Wenn Du berichtest, wir hatten 9 Fische im Durchschnitt, erinnere ich mich an die ersten Male unserer gemeinsamen Angelausflüge, die sehr schwierig waren (sehr wenige Fische). Es war daher gut, dabei geblieben zu sein. Ich erinnere mich an Tage, an denen wir über 30 Fische hatten. In der Zeit hat man auch gelernt, dass der Angelerfolg schwer zu prognostizieren ist. Mal denkt man, die Voraussetzungen sind ideal - und man fängt dann kaum Fische. Manchmal denkt man, dass man an diesem Tag wahrscheinlich gar nichts geht, und man ist sehr erfolgreich. 

Das Unglaubliche war es einmal auf der Linge, wo wir den ganzen Tag geschleppt und geworfen haben und es kam kein Fisch. Am Ende haben wir dann einen Hecht beim Schleppen gefangen; wenig später hatten wir genau diesen Fisch dann beim Vertikalangeln ein zweites Mal gefangen (er hatte sich mein ersten Mal um die Schnur gewickelt - und man konnte die Spuren noch erkennen). Dieser Fisch blieb der einzige Fisch des Tages - Eine kurze Rückfrage: Wie ist dies in Deine Statistik eingeflossen? 

Der Fisch, der zweimal an einem Tag gefangen wurde und für 1 gezählt wurde

Weiterhin ist mir noch gut der Wintertag in Erinnerung, wo wir es vertikal auf Zander versucht haben. Wir hatten den ganzen Tag - nur ganz wenige Fische und es war extrem frustrierende, insbesondere, weil ander Boote viel erfolgreicher waren. Als wir schon fast zurückfahren wollten, haben wir es an der "Einfahrt" noch mal versucht und hatten gleichzeitig zwei 70er (+) Zander, die wir beide ins Boot bekommen haben - ein tolles und unglaubliches Erlebnis. Ich hatte einmal am Strand an der Ostküste der USA einen Angler getroffen, der mit seiner Angel erschöpft am Strand saß. Ich kam mit ihm ins Gespräch - und er berichtete, dass er den ganzen Tag versucht hätte, etwas zu fangen - und er war nicht erfolgreich; sein Spruch hierzu war: "That's why Fishing is called Fishing and not Catching".

Ein Auge für die Umwelt, die Ruhe ausstrahlt.

Ich glaube, dass was uns alle am Angeln fasziniert, ist die Spannung und und die Ungewissheit, was unter Wasser passiert und die Faszination daran, Techniken zu entwickeln, wie man die Fische überlistet. Es ist eine Passion oder Schicksal ("Fata") im positiven Sinne, die für andere Menschen nicht nachvollziehbar ist, aber für denjenigen, der dieser Passion verfallen ist, einen integraler Betandteil des Lebens und seiner Träume darstellt. Es beinhaltet aber vor allen Dingen auch, die Liebe zur Natur und die Rückbesinnung an etwas, was den meisten modernen Menschen verloren gegangen. Zentral ist natürlich die Gemeinsamkeit auf dem Boot, die viele Gespräche und die Freundschaft, die über die Jahre entstanden ist.

 In diesem Sinne - auf die nächsten Hundert Tage auf dem Wasser - ich freue mich!

 Viele Grüße

 Jan-Philipp

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Beste Johan,

Echt een mooi verslag van onze tijd op het water. En het is moeilijk te geloven dat het 100 keer is en dat we zoveel tijd samen hebben doorgebracht.

Hier wordt de dagelijkse sleur optimaal doorbroken.

Voor mij is het een ongelooflijk plezier om de dag met jou op het water door te brengen en het is een belangrijke compensatie voor alle professionele lasten en uitdagingen. Door het vissen vind je weer contact met de natuur en met de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.

Ik dank je voor alles wat ik heb kunnen leren over de visserij, de natuur en de wateren rond Tiel. Zoals je weet, hield ik als kind en tiener van vissen - meestal op de Elbe en Alster in Hamburg. Ik heb palingen, witvis (brasem, blankvoorn, rietvoorn, kolbleien, kopvoorn en snepen) en baars gevangen, wat vroeger heel gewoon was. Een of twee keer ving ik een kleine snoekbaars op een worm. Één keer greep een kleine snoek een gehaakte baars en deze snoek kwam binnen.

Met die kieuwgreep zit het inmiddels wel goed.

Tijdens mijn studie en tijdens het werk verloor ik de visvangst weer uit het oog. Ik heb altijd gedacht dat dit kan worden hervat als je stopt met werken. Op een gegeven moment duurde het te lang om te wachten en had ik het geluk jou te ontmoeten en de passie weer op te pakken. Het is echt een genot om in elk seizoen op het water te zijn en de vissen op verschillende manieren te bevissen. Ik leerde verticaal vissen, het werpend vissen, het jiggen; en ik leerde vissoorten kennen die ik eerder niet kende: Winde, roofblei,bot  (in binnenwater - 100 km van de Noordzee). 

Roofblei leren kennen is zo eenvoudig nog niet, laat Andreas zien.

Ik heb geleerd welk kunstaas ik moet gebruiken en wanneer, hoe ik shads e.d. moet prepareren en vooral hoe ik snoek met de hand moet landen - zonder mezelf te bezeren (...ik ben hierop nog steeds aan het oefenen). Op basis hiervan kon ik mijn tijdens vakanties ook beter uit de voeten wat het vissen betreft en kon ik de gestreepte zeebaars en blauwbaars in de VS te slim af zijn - zodat ik op het strand van Martha's Vineyard een veel gebruikt aanspreekpunt was om te vernemen hoe je zulke vissen kon vangen (...ik had nog maar net van het internet geleerd dat ze bestonden).

Zie die baars kijken en denken: wat overkomt mij nu!

Als je aangeeft dat we gemiddeld 9 vissen hebben gevangen, herinner ik me de eerste keren dat we samen gingen vissen, wat heel moeilijk was (heel weinig vissen). Dus het was goed om door te zetten.  Ik herinner me dagen dat we meer dan 30 vissen hadden. In die tijd hebben we ook geleerd dat het succes van de visserij moeilijk te voorspellen is. Soms denk je dat de omstandigheden ideaal zijn - en dan vang je bijna geen vis. Een andere keer denk je dat het die dag niets wordt en ben je erg succesvol. 

Het ongelooflijke was ooit op de Linge, waar we de hele dag hebben gesleept en gegooid en er geen vis kwam. Uiteindelijk hebben we tijdens het slepen een snoek gevangen; iets later hebben we precies deze vis een tweede keer gevangen tijdens het verticaal vissen (hij had zich de eerste keer in de lijn gewikkeld - en je kon de sporen nog steeds zien). Deze vis bleef de enige vis van de dag - Een snelle vraag: Hoe heeft dit uw statistieken beïnvloed? [Deze vis is als één vis genoteerd] Ik herinner me ook de winterdag toen we het verticaal probeerden op snoekbaars. We hadden de hele dag - heel weinig vis en het was uiterst frustrerend, vooral omdat andere boten succesvoller waren. Toen we terug gingen, probeerden we het opnieuw bij de "ingang" en tegelijkertijd hadden we twee 70 (+) snoekbaarzen, die we beide konden landen - een geweldige en ongelofelijke ervaring. Ik ontmoette ooit een visser op het strand aan de oostkust van de VS die met zijn hengel uitgeput op het strand zat. Ik raakte met hem in gesprek - en hij meldde dat hij de hele dag had geprobeerd iets te vangen - en het lukte hem niet; zijn gezegde was: "Daarom heet het Vissen en niet Vissen".

We blijven zoeken naar hongerige vissen. Klein past dus ook in groot.

Ik denk dat wat ons allemaal fascineert aan het vissen, is de spanning en de onzekerheid, wat er onder water gebeurt en de fascinatie van het ontwikkelen van technieken om de vis te slim af te zijn. Het is een passie of het lot ("Fata") in positieve zin, wat niet begrijpelijk is voor vele andere mensen, maar voor degene die verslaafd is aan deze passie, is het een integraal onderdeel van zijn leven en dromen. Maar het omvat vooral ook de liefde voor de natuur en de herinnering aan iets dat de meeste moderne mensen hebben verloren. Centraal staat natuurlijk de gemeenschappelijkheid op de boot, de vele gesprekken en de vriendschap die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld.

De combinatie voor de volgende 100 x

In die zin - tot de volgende honderd dagen op het water - kijk ik er naar uit!

Veel groeten

Jan-Philipp