22 december 2017 Reuze gezellig, ook wat de vissen betreft.

De grootste van de dag.

Bij ons is het weer zeker van invloed of onze afspraken doorgang kunnen vinden. Ann-Christin en Jöran staan om 9.00 uur voor de deur. Ze rijden achter me aan naar de helling. We hebben enig oponthoud wegens werkzaamheden langs de weg, maar al snel kan de boot te water. Het water staat erg hoog. Een kantvisser loopt met zijn waadkleding naar de steiger en moet daarvoor flink "waden".

Wij besluiten de boot aan de kant te houden, niet gekleed op diep waden. Als wij weg willen varen, staat de kantvisser met een kapitale baars in zijn handen en met het verzoek een foto van hem te maken. Met vis natuurlijk en omdat je zoiets niet weigeren zet Jöran hem op de gevoelige "kaart" en wensen we hem nog veel succes.

Zo moet het er uit komen te zien vandaag.

Wij varen naar het stromende water en nu het zo hoog staat, giert het water er door met ruim 700 kubieke meter per seconde. Een collega laat zich meedriften langs het talud. Dit geeft ons de gelegenheid een stuk van de stroming af in rustiger water te beginnen. Even op gang komen, zeg maar.

De beste visser van de dag toont haar vangst.

Ik mag de spits afbijten en haak vlot een stevige snoekbaars. Super hoor, zo te mogen starten. Niet veel later, onderweg naar een dieper stuk, slaat A-C een nog groter exemplaar aan de haak. Heerlijk zo zonder wind en het is bovendien droog! Na deze twee vissen gaan we verder. Onze collega heeft zich al op een andere interessante stek genesteld. Wij pikken daarom nog even een andere stek mee.

We gaan mooi gelijk op.

Nu pakt Jöran een snoekbaars en gaan we mooi gelijk op. Als ik het talud af vaar, zie ik de hengel van A-C met een klap neerslaan en deze komt niet meer terug. Dat belooft iets..... los!! De teleurstelling is groot, maar zit ons niet lang in de weg. Het hoort er nu eenmaal bij.

Er werd veel gelachen vandaag.

Jöran vangt nog een baars en dan vervolgen we onze weg, naar rustiger water. Daar kunnen we heel relaxed vissen. Helaas bevindt de vis zich blijkbaar in dezelfde stand. Toch haken we af en toe een vis en lossen ze ook makkelijk. De teller stijgt ondertussen toch naar een stuk of tien. Als we ons horloge raadplegen zien we dat de tijd al weer sneller gaat dan gedacht. Bovendien gaat de zon, zo vlak voor kerst, snel onder.

Een mooie reeks van 15 vissen verdient een vriendelijke lach.

Daarom zoeken we nog een poosje op stromend water. Onze eerste pogingen leveren niets op. We concluderen in aansluiting op de vorige stek, dat de beet er uit is. Dan maar snel weer verder. Dit verandert vooralsnog niets. Op de volgende stek mag ik nog een flinke beuk incasseren en deze aanbeet levert ons tevens de grootste vis van de dag op. Wat een beauty.

De omgeving verandert zienderogen.

We genieten er samen van. Trouwens dat doen we met alles vandaag. De catering is namelijk ook dik voor elkaar. Koffie, koek, soep: het is er allemaal. Dan vervolgen we onze weg richting helling. En nu weten A-C en Jöran ook nog een paar mooie vissen te vangen. Met 15 op de teller sluiten we af. We pakken alles in en zien de waterdamp groeien, een mystieke mist trekt van het water op en vormt een steeds dikkere streep tussen de weerspiegeling en het weerspiegelde.

Één van de laatste vissen van vandaag.

Als we terug varen is het als in een mysterieus landschap. Vage contouren van de oevers en bomen en daarboven zachte schakeringen in de lucht, verwarmd door de zon. Het water gaat op in de mist die zich vormt en die we doorklieven. We verkeren in kerstsferen en zo verlaten we het water in opperbeste stemming richting "Kerst 2017".

3 december 2017 Tevreden met weinig.

Een goed begin bleek dit keer niet het halve werk.

Hoewel het weer er niet rooskleurig uit ziet, gaan we toch. Hoewel ik ruim op tijd ben, staan de mannen al te wachten op de afgesproken plaats. Michael had in een vreemd bed geslapen en was vroeg op gestaan toen de slaap hem in de steek liet. Het resultaat was dus, dat ze erg vroeg vertrokken waren en ondanks het feit dat ze rustig hadden gereden, ook erg vroeg op de bestemming. Snel laden we de spullen over in de boot en auto en rijden we naar de helling. De bak met spullen die bij het vorige bezoek achter was gebleven, was nu ook weer terug bij de eigenaar.

Het water staat erg hoog en andere trailers ontbreken en dit zou zo blijven........... Wanneer de trossen los zijn, varen we een stukje langzaam om de Honda warm te laten draaien, want de temperaturen zijn rond het vriespunt. Alles moet eerst op gang komen, wij dus ook. Gelukkig was het zout niet nodig op de helling, maar die kans heb je natuurlijk ook nog.

Even later stomen we door naar de rivier. Daar aangekomen komt er in volle vaart een andere boot langs gestoven. Later zou blijken dat dit de enige andere visboot van de hele dag was. En dit terwijl er twee weken geleden 12 boten waren! Nu het zo rustig is, stel ik voor om de eerste stek direct aan de tand te voelen. De mannen nemen de meest gevoelige hengel die ze hebben meegebracht, ter hand.

Hier ging een stevige dril aan vooraf.

Even later laat ik ook een shadje zakken en het duurt dan niet lang of de eerste aanbeet is een feit. Er volgt een stevige dril, waarbij ik toch even aan een snoek moet denken. Maar na enige tijd kan ik een fraaie snoekbaars landen. Geen van de gasten wilde mijn hengel overnemen en dus moest ik het karwei zelf klaren. Geen straf hoor, maar doorgaans kan ik de hengel wel doorgeven. Deze vis geeft in ieder geval goede hoop voor de rest van de dag........














Omdat er geen aanbeten meer volgen, start ik de motor en kijken we verder. Omdat er een koude wind staat laat ik de gure stekken ongemoeid. De wind gaat nog draaien en dan kunnen we later alsnog kijken of we hier een poging kunnen wagen. Eerst maar eens een stek in de luwte opzoeken. Daar aangekomen ervaren we een aangename rust en daarmee neemt de concentratie toe.

Af en toe toch een vis.

De dieptemeter toont helaas weinig leven bij de bodem. Toch ervaar ik na enige tijd weer een stevige tik en weet een tweede snoekbaars te landen. Weer een mooi exemplaar. Het is dus toch mogelijk en het bewijs komt even later als Christoph een vis haakt. Helaas blijft deze niet hangen.








De mannen knutselen ondertussen stevig aan stingers om de hakingskans te vergroten. Het kleine materiaal in vergelijking met de zeevisserij, blijkt af en toe toch lastig te hanteren. Gelukkig is de
rust om het voor elkaar te krijgen er ook.

Beiden vangen toch nog een kleine snoekbaars.

Helaas werpt het weinig vruchten af. Zowel Michael als Christoph vangen dan beiden toch een kleine snoekbaars. Zelf lukt het me nog een flinke baars te vangen, maar wild is het zeker niet en de drang om het stromende water nog eens te beproeven, wordt derhalve steeds groter. En nog steeds zien we geen andere visboten! En dus hebben we het (vis)rijk voor ons alleen. Helaas geeft het tegelijkertijd de indruk, niet erg rijk te zijn aan vis.

Gelukkig ook nog een flinke baars.

We vissen nog heel wat interessante stukken uit, maar het blijft een frisse en ondankbare bedoening. Daarom geeft Michael aan dat het wel genoeg is. Ik vaar terug naar de eerste stek en daar proberen we het nog even. En warempel, tegen de stroomnaad knalt er weer een vis op mijn shad. Maar ook nu wil geen geen beide mannen mijn hengel overnemen. Dus dril ik de vis zelf weer uit en kan ik even later een fraaie snoekbaars aan de camera tonen.

Zelf weer moeten drillen.

We proberen het toch nog even werpend en verticalend op de zandafgraving: niets! Dan is het echt mooi geweest en varen we terug naar de helling. Op de steiger is nog iemand aan het vissen en ook hier het zelfde verhaal, voorzichtige aanbeetjes die geen vis opleveren.

Nadat is is opgeruimd vertrekken de mannen tevreden huiswaarts met het verzoek hen data door te geven na het gesloten seizoen., want ze willen graag nog een keer terug komen.

22 november 2017 Een goede leer voor ..................

Met een app laat ik Oscar weten, iets later te zijn. Soms gaat het vertrek nu eenmaal anders dan voorzien. Nu de accu anders in de boot staat, moet de oplader anders geplaatst en stellen de snoeren je voor onvoorziene verrassingen als er één blijft haken aan de boot! Een echtgenote die je op de valreep wijzigingen in de agenda door geeft en hoveniers bij de buren die zich op de boot storten (figuurlijk) wanneer deze naar buiten komt. Na hen te woord te hebben gestaan en voorzien van folders kan ik eindelijk weg.

Snel na onze ontmoeting wordt er getrailerd. We zijn de eersten en niet eens super vroeg. In verband met de wind varen we naar een luwe stek. De stroom die enige dagen flink was, is al weer wat getemperd. Het water stroomt de openingen van de putten en doodlopende armen al weer uit in plaats van naar binnen.

Moeizaam maar toch.

Onze zinnen zijn vooral op het verticalen gericht. Een paar dagen eerder was het best hard werken en dus zijn we benieuwd naar wat vandaag brengt. In eerste instantie niets, maar dan vang ik toch de eerste. De tweede laat niet lang op zich wachten. Bij Oscar slechts een losser. Bij mij doet zich dit nu ook voor. Het blijkt best lastig de vissen goed te haken en bovendien liggen ze verspreid.





We nemen elders een kijkje en schuiven pal langs een damwand en vervolgens met een steeds grotere boog er omheen. We tasten de stroomnaad af en driften met de bocht mee. Het levert allemaal niets op. Dan maar naar een doorgang waar twee boten actief zijn. We schuiven er een stuk uit de buurt, maar onze aandacht wordt getrokken door die geankerde boot!

We vinden de visjes waarmee de mannen vissen wel verdacht levendig. Verder blijkt er leven te zitten in het leefnet dat naast de boot hangt, snoekbaars! Daarom geven het door aan een gerelateerde instantie in de hoop dat er passende maatregelen genomen worden om dit soort stropers-praktijken tegen te gaan.

Vier van dit slag.

Onze irritatie is te groot om langer ter plekke te blijven. We keren terug naar de stek waar we toe nu toe de meeste vissen "haakten". Daar weten we opnieuw enkele aanbeten uit te lokken. Maar verdorie, ze blijven weer niet hangen. De aanbeten zijn onvoldoende overtuigend. Zodoende eindigt onze visdag met slechts vier vissen en scoort Oscar een blanc.





Bij terugkomst bij de helling treffen we de andere boot die actief was bij de doorgang. Zij bevestigen ons vermoeden ten aanzien van het levend aas, waarmee de anderen visten. We zaten er dus niet naast. Zij hebben beter kunnen vangen dan wij, door voortdurend op de traag stromende rivier te driften. Een goede leer voor een volgende keer.

19 november 2017 Het moment is bepalend.

Een double hook-up van twee kneiters, die de lijnen ook nog kruisten.

Wat zou het worden, snoeken op klein beschut water of verticalen op de stromende rivier. het snoekwater was nog een heel stuk verder rijden en daarom kozen we voor het stromende water. En zo dachten er blijkbaar velen over, want het was een drukte van belang, zo zagen we gaandeweg.

Maar daaraan voorafgaand lei JP weten vroeger dan afgesproken op de ontmoetingsplek te arriveren. Dus haastte ik me daarheen. We waren warempel gelijktijdig daar. Niet veel later stapte JP bij mij in de auto en reden we naar de helling: auto nummer 3! Dat beloofde nog wat, want we waren er vroeg bij.

Kleurrijke luchten.

Toen we de rivier opvoeren, waren er al heel wat stekken bezet. Daarom voeren we door en startten we op de locatie waar we goede herinneringen aan bewaarden. De rivier stroomde flink en de stek zag er hoopvol uit. Helaas is geen dag hetzelfde en nu bleken we kansloos. Ondertussen lieten we ons nat regenen en genoten van de kleurrijke luchten, geaccentueerd door regenbogen.

Drie van dit slag, de buit jan JP tot nu toe.

Dan direct maar een heel stuk verder om volgers voor te zijn. Gelukkig was deze stak nog helemaal vrij. De harde wind maakte het varen echter ongemakkelijk Toch kwamen er al snel twee baarzen in de boot. Waar waren de snoekbaarzen gebleven? Nou di kwamen wel, maar niet echt van harte. Uiteindelijk wist JP er hier drie te vangen.

Gewoon mooie vissen en wisselend weer.

Ondertussen was het aantal boten opgelopen tot drie. De ene boot zagen we af en toe een vis vangen. Wij namen nog een paar dubbelgevouwen shads in ontvangst en losten nog een paar vissen. Toen zochten we een hoekje in de luwte. Daar gingen we even uit de broek en genoten van een bak soep. Opgelucht en verkwikt vervolgden daarna onze reis.





Diverse stekken deden we nog aan, maar zonder resultaat. Andere boten waren ook zoekende en het waren er vele. We willen eigenlijk nog een paar stekken aan doen, maar ze zijn allemaal bezet! Vanwege de harde wind lagen ze vrijwel allemaal in luwte en hadden weinig actie.

Ieder moment is anders

Daarom besloot ik een diep gat, verder van de rivier gelegen, te bevissen. Toen we de betreffende zijtak invoeren, werd er juist een mooie snoekbaars geschept Daar waren wij verdorie vanochtend ook al. Tja, ieder moment is anders.










Enige tijd later zou het geluk onze kant op vallen, maar dat wisten we nog niet en dus voelde de vangst die we gade sloegen zuur. De diepere plek leverde ons helaas niet op. Daarom gingen we nog een keer terug naar de plek waar we vanochtend wel vingen. Nog steeds die harde wind en bovendien geen vis!

De schemer zet al vroeg in.

Dan maar terug naar ons startpunt, om de fraaie bocht met de stroom mee te vissen. Niets! Boten kwamen terug en gingen traileren. Ik schoof de rivier op en liet de boot meedriften tot de ingang van een put. Daar lagen vanmorgen al boten en ondertussen zullen er ongetwijfeld velen geweest zijn die hier hun geluk hebben beproefd.






Maar zoals gezegd: ieder moment is anders. Onze eerste poging bleven we vruchteloos. Langs het talud leek geen actieve vis aanwezig. Dan maar iets verder naar binnen, daar waar het water toeging tot de put zoekt. Net achter het hobbeltje bleek een hongerige snoekbaars te liggen.De stevige vis hield JP geruime tijd bezig. Hè hè, toch nog loon naar werken.

Loon naar werken.

Hier putten we moed uit en wanneer we even later stroomopwaarts dezelfde stek aanvoeren, stonden we ineens beiden met een kromme hengel. Dezelfde vis? We wisten het niet zeker want de lijnen waren gekruist. Ik dacht direct dat het om twee vissen ging. Eindelijk kwam er een hele forse snoekbaars in de oppervlakte en die schepte ik zonder te weten aan welke hengel deze zat. Want dat deze bevalling nog een vis moet opleveren, stond inmiddels wel vast.

Ik had het net met de vis erin in de boot gelegd en pakte het andere schepnet. Daarmee kon ik ven later nog zo'n donkere kanjer landden. Tjonge wat een geweldige belevenis, zo op de valreep. Jaloerse blikken sloegen ons gade, vanuit de aangeschoven boten. Wij genoten van ons moment!

Een gedenkwaardig afscheid van de dag en het water.

We schoten plaatjes en wisselden een "box"uit. Daarna gingen de vissen weer terug. We besloten nog even door te zetten en warempel JP haakte nog een vis. Helaas ging deze echter verloren. Zodoende  moesten we genoegen nemen met 8 vissen of beter gezegd: we waren heel blij met 8 vissen.







We ruimden alles op, zodat we bij de helling direct konden traileren. Dat deden we dan ook en we waren mooi op tijd. Als we nog langer hadden doorgezet, was het al donker geweest en dat heb ik liever niet. Bovendien hadden de koude en de harde wind hun tol geëist.  Die vermoeidheid wil ik het liefst niet onderschatten. Blij met onze geslaagde missie verlieten we even later ons jachtterrein.

15 november 2017 Een kink in de kabel (benzineslang).

Een mooie dikke vis voor Willem.

Na het debacle met de buitenboordmotor, wat later de bekabeling bleek te zijn, ging ik met goede moed met Willem het water op. De start verliep prima, maar na een paar honderd meter lag de boot stil. Geen benzine?

We keken alles na en de conclusie was dat er geen benzine bij de motor kwam. Waar kon dit aan liggen nu er een nieuwe accu in de boot zat en deze zo dicht mogelijk bij de buitenboordmotor was geplaatst. Ja, er was geknutseld onder de bank. We besloten, tegen beter weten in, de boot te gaan traileren en de benzinetank te vullen, ook al kon die niet leeg zijn.  De meter gaf immers aan dat de tank nog bijna vol was en er was te kort mee gevaren om leeg te kunnen zijn.

Om oorzaken uit te kunnen sluiten vulden we de tank en zoals verwacht, deze zat nog bijna vol. Omdat we geen andere oorzaken konden vinden, gingen we uiteindelijk naar de dealer, 20 kilometer verder op. Daar aangekomen, bleek de filter, die klaar lag, niet nodig. Het idee was namelijk dat het filter, dat los was geweest, verstopt was geraakt. Niet dus!. Er bleek een kink in de benzineslang te zitten. Die kink had zich aan ons gezichtsveld onttrokken, die hadden wij dus gemist!

Wij weer terug naar de helling. Een andere boot was ons nu voor gegaan. We lieten de boot opnieuw te water en terwijl ik de auto en trailer parkeerde, startte Willem de motor al vast. Nu ging het wel allemaal goed en konden we zonder mankeren opstomen naar onze doelen. Daar aangekomen gingen we direct aan de slag, want er was al te veel tijd verloren gegaan.

Eerst alleen kleinere vissen

Toch moesten we nog even geduld hebben. Maar geleidelijk aan begonnen de aanbeten te komen. Veel kleine vis blijkbaar, want op de enkele haak kon Willem geen vis vangen. Ze beten wel de shad aan flarden, maar haken ho maar. Toen hij e.e.a. veranderde aan zijn montage, kwam daar gelukkig verandering in. Vanaf dat moment liepen onze vangsten mooi gelijk op. Soms enige tijd niets en dan ineens weer 2 of 3 vissen op rij.

De twee komen bij elkaar.

Ook de diepte varieerde min of meer. We hadden voldoende actie om niet de noodzaak tot verkassen te voelen. Heerlijk rustig "tuffen" we rond op de elektro. Het formaat van de vissen is inmiddels ook verheugend te noemen. Zeker als Willem ineens wel heel erg lang bezig is, alvorens de vis in de oppervlakte verschijnt. Een prachtige dikke vis is zijn deel. Ik schiet de nodige platen en dan kan ze terug.

Dit verheugend slag kregen we toch met regelmaat in de boot

Zo langzamerhand moeten we gaan stoppen. Bij een stijl talud krijg ik nog een aanbeet en wat voor één! Keihard en zonder enig mededogen wordt mijn onderlijn aan flarden getrokken. Zoiets van Boem => Knap! Helaas dit is het. Je neemt het jezelf direct kwalijk als zoiets gebeurt, maar ik weet ik niet wat ik mezelf moet verwijten. het klopte toch allemaal. helaas gebeuren die dingen soms........







Met 13 vissen zetten we er nu echt een punt achter. Opruimen geblazen en dan terug, zoals het hoort. Mooi in plané. Helaas werkt mijn nieuwe bootverlichting nog niet naar wens, maar dit lossen we ook nog wel op. Een kwestie van geduld en doorzetten zullen we maar zeggen.

11 november 2017. Een super visdag die eindigde in een debacle.

Genietend, niet wetend wat ons nog te wachten stond. Gelukkig maar. Leven in het moment.

Al drie keer moest onze afspraak dit jaar teniet worden gedaan. Nu wilden we er eens een relaxed dagje van maken. Eerst maar eens aan de koffie. Luus vertelt over de problemen met zijn handen / polsen (carpaal tunnel syndroom). Echt heel vervelend! de operatie is aanstaande en daar ziet hij begrijpelijk naar uit. Wat wil je als je voortdurend pijn lijdt en je handen onvoldoende functioneren?

Wij laten ons echter niet weerhouden en verheugen ons op deze dag op het water. Als de spullen zijn overgeladen, vertrekken we. Zodra de Tomasco in het water ligt, varen we naar onze bestemming. We mikken op snoekbaars op de winterstekken. Daar aangekomen gaan we verticaal aan de slag. Ik zet er nog een standhengel bij want je weet maar nooit. Luus laat het bij de handhengel, voor hem nu meer dan genoeg.

Gelukkig werden er ook door Luus mooie vissen gevangen.

We hebben niet veel tijd nodig om de vis te lokaliseren. De eerste vissen zijn al snel binnen. Zowel de hand- als de steunhengel blijken productief. het is wel duidelijk dat Luus niet optimaal kan vissen. Hij voelt veel minder goed en mist zodoende aanbeten. Hij verliest gewoon te veel vissen.

Heerlijke drills.

We ervaren dat er stukken water zijn waar de vis bij elkaar ligt en stukken die verlaten lijken. Maar wij genieten constant, of het moeten de overtrekkende buien zijn, die een klein dipje veroorzaken. Gelukkig zijn het niet alleen kleine vissen die we vangen. ook grotere exemplaren verblijden ons. Heerlijk die drills waarbij de slip in actie moet komen.

Lang niet alle vissen op de foto, want dan ben je vooral aan het fotograferen.

De teller tikt lekker door. Toch is het nu tijd voor soep. Kokend water en een zakkie, zijn voor ons voldoende om ons weer op temperatuur te brengen. Een broodje erbij en alles is dik voor elkaar. Zorgeloos zetten we vervolgens de jacht voort, niet wetend wat ons nog boven het hoofd hangt! gelukkig maar, want dan zou zorgeloos genieten niet bestaan.









Naarmate de zon verder zakt nemen de aanbeten af. Met 31 vissen op de teller zet ik er een punt achter en begin op te ruimen. Luus zet nog even door. Dan zijn we zover dat we de thuisreis kunnen aanvaarden................. In het vertrouwen dat het omdraaien van de sleutel voldoende is om de Honda te starten, wordt ik negatief verrast, want er gebeurt niets!






Het acculampje op de display licht rood op! Hoe kan dat nu? Alle lichten stonden op groen toen ik vanochtend de opladers loskoppelde. We proberen de lithium van de Minn Kota aan te sluiten, maar dit blijkt niet te werken. Enige tijd drijven we stuurloos rond. We sluiten de Minn Kota weer aan en kunnen nu een veilige stek zoeken. Maar we hebben geen boordlicht en zijn ver verwijderd van de helling..

Ik bel met thuis en Greetje gaat op zoek naar een vervangende accu. Wanneer een adres is gevonden, gaat ze voor ons op stap. Ondertussen krijg ik contact met mijn collega, visgids Johan Struwe, met wie ik morgen samen op stap zal gaan met gasten!! Hij springt direct in zijn auto en komt met zijn boot naar de helling, laat de boot te water en spoed zich in onze richting.

Onderweg wordt hem door de mannen van Rijkswaterstaat te kennen gegeven dat zonder licht varen niet aan de orde is. Derhalve monteert hij eerst zijn rondlicht en arriveert hij enige tijd later bij ons.
Wij hadden e.e.a. al opgevangen en begrepen dat zijn enthousiasme om ons te hulp te komen voorbij was gegaan aan de eigen veiligheid en de betreffende voorschriften.  Maar nu is het zaak aan te koppelen en dan varen maar.

Ondertussen is Greetje bij de helling gearriveerd, maar naar later blijkt, niet met een acuu maar een powerbank. Ze moet echter nog geruime tijd wachten eer Johan ons aan de steiger kan laten aanmeren. Tjonge, wat nu als hij er niet was geweest. Een passende beloning is hier wel op zijn plaats. Dit zal ik later regelen, nu eerst zien of we alles voor morgen in gereedheid kunnen brengen.

Wij zijn er inmiddels wel van uit gegaan dat de accu is overleden. Een andere accu zou de oplossing moeten bieden, maar daar helpt een powerbank niet bij. Luus laadt zijn spullen ondertussen bij Greetje en de auto, zodat hij kan vertrekken. Hij heeft nog afspraken die in het gedrang komen.

Wanneer de Tomasco op de trailer ligt, hebben we de thuisreis van Luus dus al geregeld. Nu nog een andere accu........ denken we. En gelukkig is er een leverancier die genegen is ons zo laat nog te helpen op een zaterdagavond! Wij hebben goede hoop dat dat ons werk morgen, het gidsen, niet in gevaar komt. Mijn collega weet waar de betreffende accu service zit en wijst mij de weg.

Dan vertrekt Johan ook, want hij heeft een eetafspraak met de gasten van morgen.  Samen met de leverancier plaats ik een neiuwe accu. Hij meet de oude accu nog even door en constateert dat deze weliswaar op zijn retour is, maar het gewoon had moeten doen. Dat is een slecht teken, hoewel de tilt-functie nu wel weer functioneert. ook de dieptemeter en de boordverlichting doen het weer. Maar de buitenboordmotor? Nee dus!!

De accu op de display licht opnieuw rood op. En inderdaad de motor wil niet starten en dat betekent dat ik morgen niet kan gidsen. Laat ik mijn redder alsnog in steek, verdorie. Stom vervelend hoor om degene die je uit de brand helpt, vervolgens in de kou te laten staan en het zou de volgende al koud worden. Nu dus dubbel op.

Direct na het weekend ben ik bij de Honda dealer. Daar wordt direct al gezegd: een Honda die het niet doet? Dat kan haast niet. En ze krijgen gelijk, want de bekabeling is de boosdoener. Wanneer de neiuwe accu achter in de boot is geplaatst, zo dicht mogelijk bij de motor en de bekabeling is vernieuwd, draait de motor weer als vanouds. "Problem solved" zou je denken, maar nog niet helemaal bleek de volgende dag.

En hiervoor doen we het allemaal en doet de ellende verbleken.

4 november 2017 "Ervaring maakt de meester".

36 van dit slag vissen, maakte veel foto's overbodig, zeker als je twee tegelijk vangt.

Vandaag werd een super dag, wie had dat kunnen denken? Als het mee zit kunnen mijn gasten uit Duitsland hier supersnel zijn. Dan gaat het gas erop en vliegen ze naar Nederland. Maar oh wee als er files staan, dan kun het heel lang duren. Gelukkig vandaag geen files en zodoende was J-Ph. al gearriveerd toen ik op de afgesproken plek aan kwam.

Nadat we zijn spullen hadden overgepakt, gingen we snel naar de helling. Één auto met trailer stond er al. De betreffende boot scharrelde rond in de directe omgeving van de helling. Nadat wij getraillerd hadden, voeren we aan hen voorbij, een geheel andere stek in gedachten. Wij hadden besloten geen tussenstops te maken en wilden direct ter zake komen.

Ik zocht verschillende dieptes af in de buurt van enkele waypoints, die vangsten uit het verleden markeerden. Dit functioneert toch veel beter dan de kruisen op de rand van de boot! En warempel, al snel kwamen de eerste vissen binnen.

Heerlijk als alles klopt, zoals ook het weer.

Hoewel J-Ph. de spits afbeet, kreeg hij even later het gevoel dat hij het tegen mij af moest leggen. Ik stelde hem gerust in de wetenschap dat hij goed bezig was en dat het snel kan kantelen. En gelukkig kwam die "wetenschap" uit.









Niet iedere stek leverde resultaat op, maar de meeste wel en nieuwe waypoints konden bovendien worden toegevoegd. De teller, die ik al snel had ingezet, liep op naar 20 vissen. Een super verticaal dag, zeker voor J-Ph., die deze techniek met zijn eigen hengel, al flink onder de knie heeft gekregen.

Toch wilden we nog wat variëren en voeren naar een ander stuk water. Helaas kwam daar geen enkele respons op de gesleepte en geworpen kunstaasjes. Dan maar eerst aan de soep. Die lieten we ons goed smaken en besloten vervolgens terug te keren naar de eerste stek om daar te ervaren of de snoekbaarzen nog steeds interesse hadden in onze shads.

De blauwe Wob van 12 cm viel goed in de smaak.

J-Ph. had de kleine blauwe Wob in de speld hangen en scoorde al weer snel. De teller bleef oplopen en behalve snoekbaarzen kwamen er ook een snoekje en drie baarzen boven. De laatste vis was een flink formaat snoekbaars, die ik via de kieuwdeksel goed kon onthaken.











En dit was zeker niet de enige vis die vol overgave de shad had gegrepen. Want ook de kleinere namen de shads vol zonder te aarzelen. Nu merkten we bij het zakken van de zon, dat we nog slechts frutsels voelden.

We vonden het geweldig dat we vandaag 36 vissen hadden mogen vangen. J-Ph. had nu ook echt vertrouwen in zijn verticale kwaliteiten. Wel in het besef dat stilstaand water een goede leeromgeving is en dat stromend water andere koek is. Dat komt vanzelf wel, maar voor nu voelden we ons spekkopers en met dit gevoel verlieten we het water en keerden huiswaarts.

1 november 2017 Variatie in gezelschap en in vissoorten.

Kevin's eerste snoekbaars en wat voor één!

Zoals gebruikelijk bij Eduard werd ik al weer opgewacht. Deze keer was hij in gezelschap van Kevin. Af en toe hoeft hij de lange reis dan niet alleen te ondernemen. Het was voor Kevin de eerste keer met de boot op groot water op roofvis. Het stroomde voor geen meter en het zou best eens lastig kunnen worden.

We zaten al snel op het water en besloten eerst een roofbleistek te bestoken. Ondiep - of dieplopend aas, het maakte geen verschil. En als je nog geen ervaring hebt, kan je aasje dan ook nog wel eens vastraken tussen de stenen. Dan gaat de Minn Kota zo hoog mogelijk en de Honda idem en vaart de gids naar de onheilsplek. Daar komt het aasje gelukkig makkelijk los en is de stek verstoord.

Hiermee was de dag al goed.

Nou nee, niet helemaal want even later stond Kevin met een kromme hengel en kwam er iets mee en hij twijfelde. Eduard en ik niet, want in onze ogen sprak de hengeltop duidelijke taal. Niet gek hoor want een snoekbaars kan immers meekomen als een dweil om bij de boot te exploderen. Zo deze dus ook.







Helemaal geweldig vond Kevin het, zijn allereerste snoekbaars en dan ook nog eens een hele flinke. Zijn dag was nu al goed.

Dat van Eduard even later trouwens ook. Hij verloor een stuk kunstaas en creëerde daarmee de mogelijkheid weer eens iets nieuws aan te schaffen. Wat een excuus! het is toch wat. Wij vissers die zoveel spullen hebben dat we voor onszelf een barrière moeten opwerpen om de verslaving van het aankopen te weerstaan. Ik ben er van overtuigd dat het aangeboden kunstaas meer vissers dan vissen vangt.

Daar zijn ze weer, de 40+'ers

Wij gingen vervolgens slepen en merkten wel dat de vissen niet in de boot zouden springen. Toch vonden we een paar kribkoppen waar een paar baarzen op de loer lagen. En andermaal was Kevin in vervoering; wat een gigantische baarzen (40+) waren dat zeg! We losten er ook, maar dat is natuurlijk "all in the game".

Ook nog een roofblei erbij.

Vervolgens sleepten nog een grote kom uit en daar haakten we nog een kleinere baars en een roofblei. En zo kreeg Kevin van alles voorgeschoteld.

Nog een beauty tussendoor.

Toen was de pret lange tijd over. We gingen over op verticalen en zagen voldoende signalen om vertrouwen aan de slag te gaan. Omringd door enkele andere boten uit ons buurland, wisten we dat we goed zaten. Toch was dat ook maar weer betrekkelijk, want te dicht op elkaar is mij al snel te veel. En hoewel we nog twee vissen gevangen zagen worden, vonden we het te benauwend. We zochten ons hel elders.

Zijn tweede snoekbaars, midden uit de rivier.

Dat viel nog niet mee, maar plotseling pakte een snoekbaars een dieplopend stuk kunstaas, midden op de rivier. Kevin zijn tweede nota bene.

Kevin werd de eer van het drillen gegund, een hattrick!

Daarna weer lange tijd niets. Tenslotte bestookten Eduard en Kevin de roofbleistek nog een keer, terwijl ik verticaal achter de boot viste en daar kwam nog een derde snoekbaars, als laatste vis, aan de lijn te hangen. Aan Kevin de eer om deze vis te drillen.










Hierna vonden we het mooi geweest en met de teller op 10: 1 roofblei, 3 snoekbaarzen en 6 baarzen waren we tevreden. De mannen konden in een goede gemoedstoestand huiswaarts keren, met een boek vol belevenissen.

30 oktober 2017 Een dag van verkenning en vangen.

Plezier en succes na de koffie, die na de lange reis dik verdient was.

Hoewel het vaak lastig is om onze agenda's op elkaar af te stemmen, is het toch weer gelukt. Dat Yvo daarvoor een strakke planning met zijn studie moest aanhouden, wist ik niet. Dus heb ik nu nog meer waardering voor deze ontmoeting. Desondanks kwam deze niet lekker soepel op gang, omdat onze wegen voortdurend vol staan met auto's. Een teken van economische vooruitgang, hoe dubbel is dit als er geen beweging in zit.  Veel later dan afgesproken kan Yvo eindelijk aan de koffie.

Er is altijd wel iets te beleven.

Dan kunnen we gaan doen waar Yvo voor is gekomen, vissen dus. Hij rijdt achter mij aan tot de helling, zodat als we van het water komen direct de thuisreis kan worden aanvaard. Maar nu eerst het water op! Er is hier een groot stuk water dat Yvo nog niet kent en waar hij nieuwsgierig naar is. Dat gaan we vandaag dus beleven.

Grote en kleinere vissen komen er uit.

We voelen verticaal eerst enkele hoeken, gaten en damwanden aan de tand, maar vangen bot. Dan maar snel verder om een andere geijkte stek te bevissen: weer niets! Dit houdt automatisch in dat we het dieper gaan zoeken. En ja hoor, de snoekbaars lijkt zich te hebben teruggetrokken op de winterstekken. Al snel komen er enkele kleine en grotere vissen binnen.

De nieuwe Wobshads vallen goed in de smaak.

We variëren een beetje met de shads en willen weten hoe aantrekkelijk de neiuwe Wobshads gevonden worden. Daarbij gaat het vooral om de kleinste maat. Yvo heeft mij de beschikking gegeven over een exemplaar met de nadruk op blauwe tinten. Deze doet het erg goed, maar Yvo vangt ook op andere kleuren.

De blauwe tint doet het goed!

We zijn al enige tijd lekker bezig en ik breidt het aantal waypoints gestaag uit. Nieuwe hotspots komen zo in beeld. Dan besluiten we de stek te verlaten, om de rest van dit traject ook te aanschouwen. De hengels zijn binnen gehaald en we varen gewoon zonder te vissen, om Yvo in de gelegenheid te stellen kennis te maken met dit voor onbekende terrein.

Gewoon een stuk varen en kijken naar alles om je heen.

Door omstandigheden blijken een paar sluizen geheel open te staan, omdat er geen hoogte verschil is in de waterstand aan weerszijden. Een prettige situatie voor de scheepvaart, die zonder oponthoud door kan varen. We varen door de sluis om een kijkje te nemen aan de andere kant. Leuk hoor, om zo vrij te kunnen bewegen, zonder obstakels en files.

Ook de Bony-shad weet nog altijd aanbeten uit te lokken

Op de terugweg bevissen we nog een ander stuk, maar er schijnt onvoldoende water te staan om aantrekkelijk te zijn voor de vis. Daarom slepen we verderop een poosje met diep lopende pluggen.
Omdat de tijd voortschrijdt en de aanbeten uitblijven, keren we terug naar de stek waar we lekker vingen. En daar vangen we opnieuw.

Veel water gezien, relatief weinig bevist, maar evengoed gretige vissen ontmoet.

De zon zakt, de wind valt weg en wij genieten. Dan besluiten we er een punt achter te zetten. Als we vanaf het begin hier waren blijven plakken , hadden we waarschijnlijk veel meer vis kunnen vangen. Maar we hebben gedaan wat we wilden doen, inzicht bieden in het gehele arsenaal ter plaatse en dat biedt zeker ook voldoening.

Fijne herinneringen bewaren we aan deze dag.

Met 15 snoekbaarzen op de teller zij we content en zo varen we terug. Het traileren is snel gepiept en even later is Yvo onderweg naar huis. Een lange reis, die hopelijk vlotter gaat verlopen dan de heenreis vanochtend.