14 februari 2019 Als de vogeltjes fluiten, willen wij naar buiten.

Toch nog een mooie stekelaar,. Deze had Johan tegoed na anderhalf uur peuteren voor niets.

Waarschijnlijk hebben vele vissers reikhalzend uitgekeken naar dit mooie weer. En als het er dan is wil je er van profiteren. En zodoende zaten de collega's Visgids Biesbosch en Fishing Guide Johan heerlijk in de boot. Het stromende water bood ons het vertrouwen dat de vissen actief zouden zijn.

Collega Johan Struwe bleek al ruim anderhalf uur actief te zijn vanaf de over, toe ik met de boot arriveerde. Zijn passie voor het vissen illustreerde zich weer op een prachtige manier. Helaas had het geen vis opgeleverd, terwijl we weten dat hier mooie vangsten geboekt kunnen worden. We hadden als het ware direct iets in te halen dus.

Zo, de kop is er af!

Dit viel nog niet mee in het begin. De eerste stekken boden geen teken van leven. Nu kan de weeromslag daarbij natuurlijk van invloed zijn. Plotseling is daar die zon hoog aan de hemel met een strakke blauwe lucht. Maar op de derde stek kwam hierin verandering. Ik mocht de spits afbijten. Vlak tegen de stroming kwam redelijk ondiep die aanbeet, gevolgd door een stevige dril.

Alweer een stevige snoekbaars.

Een dikke zeventiger kwam van een meter of drie en op deze diepte vingen we vandaag al onze vissen op het stromende water. Nadat we de vis hadden gemeten en vereeuwigd kon ze terug. Ik voer de stek opnieuw aan en nu was het met maat van deze dag die een vis haakte. Helaas vals en tijdens de dril ging deze dan ook verloren. Maar de wetenschap dat er vis lag en dat ze actief waren, gaf ons vertrouwen.

Nu zijn we beiden in de "race", hoewel ik vissen daarmee niet vergelijken.

De volgende stek bleef weer zonder reactie, maar de daarop volgende gaf weer twee vissen prijs. Mooie zestigers, waarvan de eerste mijn shad te grazen nam. nadat deze was geretourneerd en ik hetzelfde traject nog een keer voer haakte Johan aan de andere kant van de boot een vis van hetzelfde formaat. Zo kwamen we er lekker in.

Niet allemaal even groot.

Na deze acties gingen we het rustiger water bevissen. Daarbij wierpen we ook de oevers uit, hetgeen zonder resultaat bleef. Het was nu zoeken geblazen. Op zes meter diepte haakte ik een snoekbaars. Deze was een slag kleiner dan de vissen op het stromende water. Maar goed we waren er blij mee en hadden een aanwijzing van de diepte waarop actieve vis aanwezig was.

Dikke ronde baarzen.

Dit bleek wel te kloppen, want ik had het geluk op dezelfde diepte een klein snoekje te vangen en een mooie baars. Zo hadden we ook de bekende drie soorten te pakken. Ook dit geeft altijd weer veel voldoening. De maten waren hierbij minder relevant.

Beide vingen we zo'n juweel.

Ook Johan ving een flinke baars, die natuurlijk net iets groter was dan de mijne. Baas boven baas zullen we maar zeggen. En hoewel de maten niet echt belangrijk zijn, biedt dit feit natuurlijk volop aanleiding om elkaar even te prikkelen. Als we maar lol, hebben zeg ik altijd.

Mooi op weg naar de dubbele cijfers.

Daarna werd het heel lang stil. Een stilte die weerspiegelde op het land. Geen enkele activiteit of geluid die duidde op leven. De vogels lieten zich niet horen, zelfs de talloze ganzen niet. Gewoon siësta dus. Ik attendeerde Johan hierop, die dit nooit eerder bewust had ervaren. Mij is het al heel vaak opgevallen dat de activiteit onder en boven water dikwijls grote gelijkenis vertoont.

Johan tikte op enig moment weer snoekbaars ophoog, maar daar bleef het dan ook bij. Omdat de klok niet stil had gestaan, besloten we terug te keren om nog enkele ochtendstekken te onderzoeken. En dit lukte gelukkig. Op de stek waar we twee vissen hadden gevangen, kwam er weer eentje de shad van Johan opeisen. Direct nadat deze was geretourneerd haakte hij er weer één, die helaas los schoot.

Yes, doe er nog maar zo één.

Dit was eigenlijk best vreemd, want op stromend water verwacht je harde aanbeten. Dit was vandaag lang niet altijd het geval. Een klein signaaltje/tikje kon zich vertalen in een flinke vis, die dus ook weer verloren kon gaan. Zeker voor beginners is dit een lastig aspect.










Bij de volgende stek, waar ik mijn eerste vis ving, bleven er nu twee hangen op de hengel van Johan. Weer mooie zestigers, dikke gezonde vissen, die voor flink wat nageslacht kunnen zorgen. Mits ze de kans krijgen natuurlijk.

Vissen waar je blij van wordt

Gelet op de vele kleine snoekbaarzen eind vorig jaar moet er wel eist mogelijk zijn. Zolang het beroep er af blijft kan de sportvisserij aantrekkelijk blijven en leveren de vissen economisch gezien stukken meer op dan te eindigen op het bord in een restaurant, in het schap van de supermarkt of erger nog; als vismeel.

Ten slotte visten we de allereerste stek nog een keer uit. het leek kansloos, tot ik ineens toch nog een aanbeet kreeg. Wat volgde was onnavolgbaar. Een vis scheerde als een torpedo door de oppervlakte.













Het was een schim, waarvan niet eens zichtbaar was om wat voor vis het ging. De dril verliep onvoorspelbaar en de verbazing was dan ook groot toen het "gewoon' om een flinke snoekbaars ging. deze was blijkbaar niet goed gehaakt, waardoor de dril vreemd verliep. Ondertussen zaten we wel mooi in de dubbele cijfers.

Toen was het mooi geweest. We ruimden onze spullen op en toen ging het rap richting helling. We hadden een super visdag gehad en veel kennis en verhalen uitgewisseld. Dat wij beiden verschillend in de positie als visgids zitten is dan ook weer helemaal duidelijk.

Opdat het latijn achterwege gelaten kan worden.

We willen ons verschillend profileren om onze doelstellingen te bereiken. En die zijn om begrijpelijke redenen verschillend en zeker niet in de laatste plaats, omdat wij verschillende persoonlijkheden zijn. Tel daar het leeftijdsverschil bij op en het plaatje is compleet.

Wat ons bindt is vooral het plezier aan het vissen en het uitwisselen van ervaringen. Dat we elkaar dan makkelijker kunnen vinden wanneer we hulp nodig hebben, lijkt dan ook een vanzelfsprekendheid. En dit heeft al meerdere keren goed uitgepakt.

9 februari 2019 Vanwege de wind niet het water op, toch er bijna in geblazen.

Goudbruin en gaaf. Dan krijg je zo'n veelbetekenende gezichtsuitdrukking, Sprekend toch!

Het lukt ons dikwijls niet om er samen op uit te gaan. En nu kon het weer roet in het eten gooien, want de vooruitzichten waren erg slecht: regen en een hele harde wind. Wat dan te doen? In ieder geval de boot thuis laten, hoewel ik nog twijfelde. Maar wij besloten uiteindelijk om te gaan doen wat we al veel te lang niet hadden gedaan: vanaf de oever vissen.

Met een paar hengels en een beetje kunstaas zouden we de echte Hollandse weteringen en tochtjes gaan bevissen. De auto ergens langs de kant parkeren en dan struinen. Ondiepe weteringen, kruisingen en bruggetjes zat, dat moest het decor worden.

De moeite waard!

Maar eerst gaan we thuis uitgebreid aan de koffie. Nadat we hier ruimschoots tijd aan hebben gegeven, begeven we ons naar de jachtvelden. Na een half uur rijden bevinden we ons in het landschap dat we voor ogen hadden. Nu zal moeten blijken of deze wateren, die ooit heel succesvol bevist konden worden, dit nog zijn.

Buiten de auto blijkt pas echt hoe hard de wind waait. Het is oppassen geblazen. We steken ieder een hengel in elkaar en gaan aan de slag. Het kunstaas is divers en wordt zo nu en dan gewisseld. Dit zegt al voldoende over de vangsten, want een vangend aas hoef je immers niet de wisselen.










Met de rug in de wind maken we vele worpen. De wind doet het meeste werk, want deze pakt het kunstaas op en sleurt het zo van je weg. Ook daar waar jij het niet hebben wilt en als je niet uitkijkt ga je er gewoon achter aan. Bij het verwijderen van een stuk beschadigde lijn, waait het losse eind helemaal uit de ogen van de hengel. Het is geen makkie om deze er weer door te rijgen en tenslotte te voorzien van een wartel met cross-lock.

Dik ingepakt tegen de wind, telt de beloning dubbel.

Zo zijn we bezig als Luus eindelijk een vis haakt. Yes, dit geeft vertrouwen. Het is zo'n typische snoek uit het ondiepe polderwater. Een schitterend goudbruine kleur en vrijwel zwarte rug. Niet erg groot, maar een plaatje om te zien. Luus is in zijn nopjes.











We gaan nog even verder en zien dan collega's vanaf de andere kant komen. Omdat het tot nu toe bij deze ene vis gebleven, besluiten we te vertrekken. We gaan op zoek naar een ander water, waar we hopen mindere hinder van de wind te ondervinden.

Vasthouden die pet Luus!

We rijden een kwartier en komen aan het watertje dat we zo mooi vinden. Wel is het uitkijken geblazen met het verkeer. Voor een flinke vrachtwagen is het asfalt nauwelijks breed genoeg en aan beide zijden is de oever uitermate smal en stijl. Geen fratsen dus!

Ik heb een kleine spinnerbait gemonteerd en weet al snel twee kleine snoekjes te haken. De eerste valt er in het water al af. De tweede kan ik onthaken en retourneren. Hier zit blijkbaar meer leven in het water, althans op dit moment. Enige tijd later vangt Luus een mooi formaat snoek. Natuurlijk alles relatief bezien in relatie tot het type water.

En zo banjeren we door en leggen een flinke afstand af. Luus heeft in een groene shad zijn vangend aas gevonden. Zelf wissel ik nog wat af en weet ook mijn visje te vangen. Beiden offeren we ook nog een shad, want als je hier ergens vastzit, kun je er niet zomaar in de buurt komen. En de takken en andere zaken die hier in het water vallen, komen niet altijd gewillig mee.



Tussendoor nuttigen we een heerlijke bak soep en eten we ons brood. Hete dranken verwarmen ons lichaam, hoewel de kleding garant staat voor een behaaglijke warmte. En we hebben het geluk dat het de hele dag droog blijft met regelmatig zon. De wind is ook hier overigens een flinke woei.

Telkens blijkt ook weer dat je flinke afstanden aflegt. Terug lopen naar de auto vereist telkens een flinke wandeling. Daarbij moet ook voortdurend het verkeer in de gaten worden gehouden, omdat er vrijwel geen ruimte is. En we worden voortdurend door honden gespot, die hieraan op luidruchtige wijze uiting geven.

Nog zo'n beauty.

Al met al is het weer ons dagje! Heerlijk vissen en leuke vissen en visjes vangen. In totaal zijn er zeker 10 binnen gekomen. We tellen nauwelijks meer, want de beleving is ons veel meer waard geworden. Zo ziet Luus een klein snoekje zijn shad attaqueren en het vervolgens direct weer loslaten. Zelf zie ik een snoek een geweldige duik achter mijn kunstaas maken, die ik net uit het water licht.

Het was dus weer een geweldig avontuur. Het zat hem niet in de vistijd, die relatief kort was, het zat hem niet in de vangsten, die zeker niet geweldig waren. Het zat hem in de kwaliteit van deze dag, een echte quality day.

30 december 2018 Lekkere stroming en mooie sterke snoekbaarzen.

Dit zijn ze, die fraaie snoekbaarzen uit het stromende water.

Op het laatste moment besluiten JP en ik er toch nog een dag op uit te gaan. De weersvooruitzichten zijn behoorlijk goed en het bloed stroomt nog steeds, ook eind 2018. "Dus alsnog een vakantiedag opgeofferd voor een gidsdag".

Als ik op de afgesproken plaats arriveer er JP er al. Hij zet zijn hengels in elkaar en trekt zijn warmte pak aan. Dan is dat maar vast klaar en wanneer de andere benodigde spullen in de boot staan, vertrekken we naar de helling.

Daar aangekomen zien we dat wij zeker niet de enigen zijn die deze dag nog even mee wilden pakken. En logisch natuurlijk want de meeste mensen hebben vakantie. We zien een paar boten op de plas liggen. Wij gaan richting het stromende water, want daar hebben we meer dan een half jaar naar uitgezien.

Bij de uitgang van de plas ligt al een boot. Deze vaart er voor langs en voornamelijk op één hoek. Daarom blijf ik op de andere hoek en buiten de stroom van de rivier. Ik heb gezien dat het uitstromende water voldoende beweging brengt om aantrekkelijke plekken aan de snoekbaarzen te bieden.

De eerste is gelijk een hele fraaie.

Het duurt dan ook niet lang of de eerste vis wordt gehaakt. Er staat nog geen drie meter water! Ze liggen blijkbaar ondiep! De dril is heftig en JP oppert dat het wel eens een snoek zou kunnen zijn. Maar als de vis in het net ligt, kijken we tegen een hele fraaie snoekbaars aan, 67 cm. We zijn gelijk helemaal in de mood.







Nadat deze vis de vrijheid heeft terug gekregen, probeer ik hetzelfde nog een keer. Met de stroom ee een aflopend talud bestoken. En warempel, nu zitten we beiden met een kromme hengel. Ik reik JP een schepnet aan en neem zelf de andere. En zo kan hij even later met de double hook-up op de foto. We gaan er helemaal in geloven, temeer daar de andere boot ook lekker vangt.

Boem boem, twee in één keer.

Hoewel we nog een aanbeet missen, blijkt er echter niets meer te vangen. En dus is het tijd om te verkassen. De andere boot is ons echter voor gegaan en bezet de eerstvolgende stek al. Dan kiezen wij een andere, die helaas niets oplevert. Dan maar de volgende en al snel ervaar ik een pittige tik langs het kantje, dus weer ondiep.

We proberen het nog een paar keer, maar lijken niet te slagen. Dan ineens is daar toch weer zo'n keiharde droge tik en deze vis hangt. Al weer zo', stevige snoekbaars. Geen kleintje, maar een stevige gezonde vis. Op de foto dus maar weer.

Met een korte droge tik kondigde deze vis zijn komst aan.

Dan gaat het een stuk moeilijker. De volgende stekken  geven geen vis prijs en dus wordt het tijd voor plan B. Weg van het stromende water en dieper signaleer ik vis op de dieptemeter. En dan komt er weer een vis binnen. Niet groot, maar niet minder welkom. JP haakt er ook een, die evenwel verloren gaat. Een poosje later is het bij  mij wel raak. Er dus weer hoop.

Het blijft echter rustig terwijl onze magen juist het tegenovergestelde melden. De boot gaat voor anker en wij nuttigen een bak soep. Dat gaat er met deze koude heel goed in. het gaat immers ook om het totale plaatje en die vullen we zo aardig in.

Meten is weten.

JP wil echter weer graag terug naar het stromende water. En nu is de stek die eerder was bezet, weer vrij. We vissen hem helemaal uit, maar krijgen geen respons. Dan vaar ik de boot krap om een kop, ondiep, en boem, daar is er weer één. Andermaal zo'n stevig beest uit de stroming.

Dan wordt het steeds moeilijker en zien we ook de andere boten onrustiger worden. Het wordt een stuk kouder en vochtiger in de lucht. We vissen nog een paar stekken af, maar geven ons dan gewonnen. Hoewel we nog een uurtje door zouden kunnen zetten, trekken we de boot eruit. Nu de aanbeten helemaal zijn weggevallen en het weer echt onaangenaam is geworden, zetten wij in op de leus dat je het feest moet verlaten als het nog gezellig is.

We zijn met 7 vissen niet ontevreden, hoewel het er ook meer hadden mogen zijn. JP kan nog wel wat lessen gebruiken en daarom hoop ik hem snel weer te zien, om de finesses nog wat beter onder de knie te krijgen.

12 december 2018 Andere tijden

Een echte slokop, deze baars.

Na een onstuimige en natte periode, lijkt de winter nu in te treden en zien we het water ineens weer stijgen, eindelijk. We hebben onze afspraak enkele dagen eerder dan ook gecanceld om beter weer af te wachten en deze beslissing pakt deze keer wel goed uit.

Genoeg moois in de aanbieding

Niet al te vroeg sta ik bij Jöran voor de deur, terwijl de Marcraft al aangekoppeld staat en we na het inladen van mijn spullen direct kunnen vertrekken. We zijn desondanks de eersten die traileren, hoewel er al enkele mensen vanaf de oever vissen. het water staat nog steeds erg laag en de vis is passief, begrijpen we.

Wij stappen in het luxe vaartuig en snorren even later naar onze bestemming. Daar aangekomen gaan we lekker ontspannen aan de slag. Die ontspanning houdt geruime tijd aan, want de vis blijkt ook hier niet erg gretig. Na enkele tikjes/staartbijters weet Jöran ons van de nul af te helpen. Niet groot maar wel vis.

Geen shad meer te zien, wel goed onthaakt.

Niet lang daarna weet hij een baars te verschalken en dan blijft het lange tijd stil. Wij vermaken ons echter wel, want aan proviand geen gebrek. Ieder visdag een feestdag, zeker in december. Koek en soep genoeg, bovenop de broodjes, koffie en thee. Wij zitten weer gebeiteld.

Geen kneiter, wel een mooi formaat.

Geleidelijk aan mag ik ook deelnemen aan de vangsten. Een snoekbaarsje, een baars en nog een snoekbaarsje. Zo langzamerhand vordert de dag een het aantal vissen stijgt ook geleidelijk. Geen superdag wat het vangen betreft en de grote vissen blijken helemaal in de ruststand te staan. Wellicht ten gevolge van de oostenwind en kou die dit met zich brengt.

De baarzen waren een stuk gretiger dan de snoekbaarzen.

Wij houden de moed erin en realiseren ons andermaal dat er eigenlijk weinig is dat opweegt tegen zo'n heerlijke dag op het water. En zo tussendoor hebben we aanbeten en vangen af en toe weer een vis. Dit is zo'n dag zonder buitensporige vangsten of bonusvissen. Een echte visdag zullen we maar zeggen. Zo'n dag dat je achteraf oprecht kunt zeggen "we hebben lekker gevist".





Als we terugvaren begint het al donker te worden en zien we dat de rivier ineens veel meer water bevat. het begint ineens zomaar weer "normaal"te worden. Dit biedt weer perspectief, maar wij hebben eerst andere dingen op het programma staan en dus hebben de vissen van ons even niets te vrezen. Uit de berichten van andere vissers blijkt wel dat zij die plaats graag overnemen.

Wij zien er weer naar uit als al die andere zaken, die ook leuk zijn, achter ons liggen en dat zal zeker niet zo lang duren!

9 december 2018 Een dag zonder foto's, harde wind , hagel en regen.

Eerst zouden we zaterdag gaan, maar het weer leek zondag toch iets beter! Minder buien en wind. Helaas het pakte anders uit. De wind draaide naar het noorden en de buien kwamen over ons heen.  De zon kwam sporadisch even kijken en creëerde kleine geluksmomentjes.

De dag begon al met regen en daarom liet ik de boot zo lang mogelijk onder dak staan. Omdat Robin tegen negenen met de trein bij het station arriveerde, moest ik toch echt op stap. Gelukkig was het toen enige tijd droog. Wachtend op de parkeerplaats zag ik de trein het station binnen rijden.

Al snel zag ik Robin komen met zijn rugzak en hengelkoker. Hij stapte in en we verwelkomden elkaar. Hij was al vaker geweest en dus was het een fijn weerzien. Vervolgens gingen we richting trailerhelling. Daar aangekomen bleek hoe weinig mensen hun zinnen hadden gezet op deze visdag. Slechts één trailer was er aanwezig.

Terwijl Robin zijn hengel in elkaar zette, een telkens terugkerend ritueel, maakte ik de boot gereed voor de lancering, inclusief de bagage die mee moest. Toen de hengel gereed was, kon de boot te water. Het was zaak deze direct goed te positioneren, zodat we direct met de kop in de harde wind konden wegvaren.

Alvorens op snelheid weg te varen, verwijderde ik het touw, om te voorkomen dat dit in het water terecht kwam en in de schroef zou belanden. Toen zat ik even naar de kleding van Robin te kijken en vroeg hem af dit wel voldoende waterdicht en warm was. Hij verzekerde mij de het topkwaliteit was en het helemaal goed ging komen...............

Ik voer in één stuk door naar de beoogde stek. Daar ging de Ulterra te water en de Honda werd uitgeschakeld. Deze laatste had ik de hele dag niet meer nodig, tot de terugreis. En zo zetten we de boel in beweging, langzaam varend om onze shads verticaal optimaal aan te kunnen bieden. Dit viel nog niet mee met die harde wind in de rug. Tegen de wind in ging het evenwel prima: cruisecontrol + i-pilot!

De regen liet niet lang op zich wachten en testte de kleding van Robin genadeloos. Helaas bleek deze niet zo degelijk te zijn, als hij veronderstelde. Vandaar dat de reeds eerder aangeboden poncho nu dankbaar werd geaccepteerd. Helaas mosterd na de maaltijd, want hij was al drijfnat. Zelf had ik zekerheidshalve ook al een poncho over mijn hoofd getrokken en had hier de hele dag profijt van.

Ondertussen had ik  een klein snoekbaarsje weten te verschalken. Zo'n beestje van een centimeter of twintig. Een visje voor de toekomst zullen we maar zeggen.  Ik bewonder het lef waar die kleine vissen over beschikken. Een gigantische drive om snel een grote vis te worden. Daar houd ik van.

Omdat ik wel trek had in een warme slok goot ik me een kop hete thee in. Dit vond Robin een heel goed idee, waar zijn eigen meegebrachte proviand helaas niet in voorzag. Dus ging ik improviseren. Ik bood hem een kop oplossoep aan, die simpel met een kan heet water kan worden geserveerd. Daar knapte hij gelukkig wat van op.

Terwijl we stevig door visten, tikte ik nog een mooie baars omhoog. Voor de rest bleef het veel te stil.
Bij Robin wilde het niet echt lukken. Slechts één keer zat hij echt te drillen. Bij gebrek aan een angsthaak (stinger) ging de vis helaas verloren. Dus toch maar een shad van mij in de speld gehangen, met stinger dus.

Ondanks alle zorg kreeg ik toch de indruk dat Robin nog steeds onvoldoende hersteld was van de gevolgen van de regen. Toen ik hem er naar vroeg, werd dit bevestigd. Daarom nam ik een duik in mijn waterdichte zak met extra kleding. De bodywarmer die ik opdiepte nam hij dankbaar aan. En de rest van de dag bleef hij maar herhalen welke weldaad hiervan ondervond.

Die weldaad werd helaas niet vertaald in vangen. Hoewel hij diverse technieken probeerde en ook een fireball voorzag van een dood voorntje. Het bleef bij voorzichtige aanbeetjes volgens Robin. Zelf wist ik links en rechts toch een paar vissen te verschalken. Niet groot, maar toch actie dat tot resultaat leidde. Met twee baarzen en zes snoekbaarzen was ik onder de huidige omstandigheden zeker niet ontevreden. Maar wat je wilt als gids, is dat de gast vangt.

Wat niet werd uitgepakt was de camera. Het weer leende zich er niet voor. Drooghouden was de uitdaging. En omdat zich geen spectaculaire vangsten aandienden, bleef het bij droog houden. Niet dat kleine vissen niet de moeite waard zijn, maar onder de gegeven omstandigheden was het geen natte camera waard.

Omdat ik er naar streefde Robin toch zo warm mogelijk te houden goot ik er nog maar een bak thee en een bak soep in. Zodoende kwam ik zelf thee tekort en compenseerde dit door eveneens een kom soep te nemen. Al met al de bevestiging om als gids zo goed mogelijk te zijn voorbereid op dergelijke situaties.

Met acht vissen op de teller kon ik de vangsten met de Tomasco dit jaar op 1001 stuks brengen, een absoluut record. Voordien stopte het aantal rond de 750, maar nu zijn het er gemiddeld 12 per dag. In voorgaande jaren en over alle gidsjaren heen stond het gemiddelde op 9 per dag. Nu dus 25% meer.

Als je je dan realiseert dat er ook vele slechte dagen tussen zaten, vanwege de warmte, realiseer je je nog eens extra dat de dagen in september en oktober wel heel goed waren. Regelmatig 30 vissen/visjes in de boot. Een heel mooi jaar om op terug te kijken.

Robin echter moet nu terug kijken op een persoonlijke blank. Onderweg naar de trein vertelde hij me dat het eerste dat hij zou doen als hij thuis kwam, was het nemen van een hete douche. Ik hoop dat hij dan weer helemaal de oude wordt na een dag die zoveel van hem heeft gevergd. Dat zullen we in februari zien, want dan wil hij terug komen. Revanche??

September 2017, toen Robin wel succes had.

1 december 2018 Een dag die taai begint maar eindigt dik in de dubbele cijfers.

Een snoekbaars van formaat, gaaf en dik.

Omdat we hadden moeten schuiven met de afspraak en Jan-Philipp er nu extra veel zin in had, ontmoeten we elkaar vroeg in de ochtend. Het was nog niet helemaal licht. Toen we bij de helling aankwamen konden we alles goed zien en lag de boot niet veel later in het water.

We wisten wat we wilden en voeren daarom recht op ons doel af. Eerst waren we lange tijd alleen, maar geleidelijk kwamen er nog een paar boten aanschuiven. Ze bleven echter niet lang, alsof ze de vis niet konden vinden.

Aanbeten die je niet kunt missen.

Wij hadden vertrouwen in onze expeditie en gingen stug door. Dit leverde af en toe een fraaie aanbeet en dito vis op. Soms was het weer enige tijd stilletjes om ineens weer een paar vissen achter elkaar te vangen. Toch zat de vaart er niet echt in en dit deed ons veronderstellen dat het niet een hele dikke dag zou worden, wat vangsten betreft.








Onze veronderstelling werd gaandeweg echter meer en meer gelogenstraft. JP had vandaag ook flink succes. De aanbeten kwamen goed door en hij haakte menige vis. Een goede bijkomstigheid was dat er nauwelijks vis verloren ging. In ieder geval niet ten gevolge van defect materiaal. Natuurlijk ging er tijdens de dril wel eens een vis verloren, maar dat weet je gewoon.

Beauty's waar je je op verheugd

Hoewel we doorgaans flinke vissen vingen, waren ook de kleinere behoorlijk actief. Dikwijls grijpen ze de shad dan bij de staart en hoewel ze in eerste instantie mee omhoog komen, laten ze op enig moment los en kun je weer van voren af aan beginnen. Juist al die activiteit en mooie vangsten tussendoor maken dit spelletje zo verslavend.

Mooi dubbel gevouwen

Behalve snoekbaars kwamen er ook een paar baarzen tussendoor. Zelfs de blauwe Wobshad, JP zijn lievelingsaas, werd door een baars te grazen genomen, wat een mooi plaatje opleverde. En natuurlijk zijn de drills van flinke baarzen ook iets waar wij naar uitzien. We vingen er vandaag 7 stuks, hoewel geen 40+ baarzen.

Dit liegt er dus niet om!

Wel hele fraaie snoekbaarzen, waarvan de grootste 63 cm op de lat zette. Werkelijk een mooie dikke en gave vis. Deze hebben we dus zeker gefotografeerd. Van de overige 18 snoekbaarzen legden we slechts enkele vast. Dit slijt ook wel een beetje als er vaak wordt gevist en zeker als er veel wordt gevangen. Na al die jaren gaan al die plaatjes immers toch wel erg veel op elkaar lijken.







Zo kwamen we op een aantal waarover we niet hadden durven dromen. Onze dag was helemaal prima en als één van de laatsten kwamen we van het water. Onderweg legde JP de ondergaande zon nog even vast, een regelrechte uitsmijter. De voor die we door het water trokken vervloeide achter ons en voor ons wisten we niet hoe de weg er uit gaat zien. In ieder geval dus nog genoeg om naar uit te kijken.

Een mooie afsluiting.

27 november 2018 Voor het eerst samen met Thom op stap, een fijne ervaring.

Deze vis, staande vissend gevangen, is zeker een brede lach waard.

Na een gezamenlijk optreden met een Amerikaans gezin, hadden we afgesproken eens vaker samen te gaan vissen. Vandaag was ik aan de beurt om als gastheer op te treden. We troffen elkaar bij mij thuis om gewoon lekker relaxed even iets te drinken en bij te praten.

Daarna gingen we op stap. Omdat Thom vroeg thuis moest zijn en nog zeker anderhalf uur nodig had, volgde hij mij in de auto. Dan kon hij vrijwel direct huiswaarts keren na afloop van onze visdag.  Het is altijd weer fijn als de gast zelf ervaring heeft met een boot, want dan gaan er veel dingen vanzelfsprekend. En zodoende zaten we niet veel later op het water.

Ik stoomde direct door naar de plek waar ik onder de huidige omstandigheden het meeste succes verwachtte. De rivier stroomde niet en daar heb ik dan weinig fiducie in. We zouden gaan verticalen en daar konden we niet veel later mee aan de slag.

Menig snoekbaarsje werd gevangen

En we zaten goed, zo bleek al snel. Menig snoekbaarsje kon de door ons gepresenteerde aasjes wel waarderen. En zo zaten we lekker te vissen. Slechts één baars kwam ook ven kijken, maar voor de rest leek er behalve snoekbaarzen, niemand thuis. Ons maakte het niet uit. het was rustig op het water op deze doordeweekse dag en dat beviel ons ook uitermate goed.
















We visten een behoorlijk groot stuk water af en moesten telkens tussen de 5 en 6 meter diep vissen om ze te kunnen vangen. Er waren evenwel ook stukken water waar de vis niet aanwezig leek. Maar telkens hadden we weer succes.

Stuk voor stuk mooie vissen

Vooral op een bepaalde lijn dwars over het water, op een talud, daar wisten we veel aanbeten uit te lokken. En omdat het telkens raak was deden we het meerdere keren over. Zoiets al een veerbaas: heen en weer, heen en weer!










Omdat Thom graag staande vist was hij ook werpend aan het vissen. ver van de boot ingooien, afzinken en dan langzaam binnen vissen. Op deze manier wist hij een schitterende vis te haken. heerlijk om zo bezig te zijn.

Behalve vele kleine vissen, kwamen er ook grote tussendoor.

Ook voor de inwendige mens werd gezorgd, want de hele dag "werken" verlangt natuurlijk ook een behoorlijke onderbreking om weer op krachten te komen. En dat is juist zo zot bij het vissen. Als het goed loopt wordt je eigenlijk niet moe. En het liep als een tierelier, zodat we aan het einde van de dag 23 vissen hadden gevangen.

De moeite van een lange reis waard.

Toen was het klaar en moesten we terug opdat Thom alsnog op tijd thuis zou kunnen zijn. En gelukkig ging dat helemaal lukken. We hebben afgesproken dat we het binnenkort eens andersom doen. Dan stap ik bij Thom in de boot.

21 november 2018 Hij kon het niet laten. Ook Oscar verslaafd aan het vissen!

Tenminste één blij gezicht!

Het komt ons beiden vaak goed uit om die dag midden in de week, voor ons de woensdag, samen op stap te gaan. De meeste boekingen, althans buiten het hoofdseizoen, worden toch in het weekend gedaan. En dus benutten we de mogelijkheden die zich aandienen. Vandaag is zo'n dag.

We starten niet zo vroeg en ontmoeten elkaar op een parkeerplaats. Vervolgens vertrekken we naar de helling om met onze ervaring snel op het water te zitten en dan zijn we onderweg naar "de stekken!"
Grappig is dat. In al die jaren hebben we dit water al vaak bezocht en bewaren er mooie herinneringen aan.

Eerst moest de muts nog opblijven. Let op de shad!

Weet je nog toen en toen, daar en daar? Die "kloenker"die je precies op dat hoekje ving en die dag dat we ze eigenlijk alleen maar in de schaduw vingen? Of die stek waar je nooit iets vangt, tot de stroming precies zo en zo was. Toen vingen we er een aantal prachtige vissen.

Met al die bagage zijn we nu weer onderweg en komen er al snel achter dat de omstandigheden nooit precies hetzelfde zijn en we dus weer uit moeten zoeken welke vandaag succesvol kunnen zijn. Gelukkig maar dat dit altijd weer anders is en je pas aan het einde van de dag weet wat het heeft gebracht. En wat doorgaans ook mooi is, je weet doorgaans niet wat je hebt gemist.

Kijk hier draait het om: een echte Lupa en een tungsten loodkop

Wat we inmiddels wel zeker weten is dat de shads die Oscar zelf maakt, overigens voor eigen gebruik, heel goed functioneren. Hij heeft er duidelijk plezier in zelf allerhande shads te gieten. Zo weet hij ook of het materiaal dat hij verkoopt kwalitatief in orde is. Dat zit in dit geval zeker goed.
Zie voor de grondstoffen en andere lureparts :    www.lureparts.nl

We vangen goed. Regelmatig slaan we vast op een vis. Het zijn vooral weer snoekbaarzen die blijk geven van een stevige trek. En jawel die Lupa shads gaan er gretig in. Vooral de groen met het heerlijk dwarrelende rode staartje.

De kapitein doet ook mee.

Zelf vis ik ondertussen met allerhande andere shads. Ook daarop komen de nodige vissen binnen, waaronder ook baarzen. Wij hebben het weer reuze naar onze zin en wisselen het vissen af met het verorberen van allerhande versnaperingen. En zo hebben wij weer een heerlijke dag met prachtige vissen, tussen de vele kleinere, die we laten weten dat ze nog te jong zijn om voor de camera te poseren.

In totaal weten we 24 vissen te vangen. Zoals gezegd vooral snoekbaarzen en 6 baarzen. Als de dag er op zit kunnen wij alweer terug kijken op een succesvolle dag. Iets dat gelukkig niet alleen afhangt van de de vangsten. De sfeer is minstens zo belangrijk en dat lukt wel met ons samen in de boot.

20 november 2018 Voor het eerst in Nederland om verticaal te vissen.

Helemaal zelf gevangen en een mooi formaat.

David heeft reeds lang van te voren geboekt en wil gaar precies weten wat hij mag verwachten. En dit is ook heel logisch als je voor het eerst naar Nederland komt om te vissen en bovendien een flink stuk moet rijden. Als Engelsman in Duitsland blijft het altijd weer leuk dat talen zo verschillend kunnen zijn. Iemand uit Duitsland die Engels spreekt en dan weer iemand uit Engeland die Nederlands spreekt. Alle mogelijke matches zijn er mogelijk en maakt de vele ontmoetingen nog interessanter.

Klein maar fijn en weer zelf gevangen

Helaas verliep de aanloop niet zoals gepland. Hij had helaas nogal oponthoud en baalde daar stevig van. Zodoende kwam hij een half uur later aan dan gepland. Daarvan ondervond hij nogal wat stress. Bovendien bleken medicijnen belangrijk voor hem en in het bijzonder de tijdigheid van het innemen.
Dus heb ik hem eerst tot rust laten komen en toen voorgesteld alle shit achter ons te laten op de parkeerplaats.Dit vond hij een goed plan en toen konden we goedgehumeurd naar het water.

Een gelukkige visser.

David was behoorlijk onder de indruk van de hele uitrusting en bleek geen enkele ervaring met het verticaal vissen te hebben. Een techniek waar we het in dit jaargetijde voornamelijk van moeten hebben. Met deze wetenschap wist ik dat er weinig beweging in het water moest zitten om hem optimaal te kunnen laten voelen hoe een aanbeet te onderscheiden.

Op de Bony Shad, die David wel aansprak en vertrouwen bood.

En zo gingen we langzaam van start. David bleek een gepassioneerd visser en wilde er alles van weten. Het was eerst wat experimenteren met de gewichten van de loodkoppen, maar na enige tijd had hij bepaald welk gewicht voor hem het best bruikbaar was. En zo kwamen warempel de eerste vissen. Geen grote, want die gaven vandaag niet thuis.

Maar dat mocht de pret niet drukken. De kou was echt ingetreden en dus was de vis een stuk minder actief als enkele weken eerder. Gelukkig begrijpen echte vissers dat. David zocht zelf de shads uit die hem vertrouwen schonken en terecht bleek wel. We visten lekker door en vingen 12 snoekbaarzen. Geen grote dus, maar wel vissen die een flinke klap op de hengel gaven.

12 van deze vissen zorgden voor een geslaagde dag.

We namen ook even uitgebreid tijd voor een pauze, want dit had hij echt nodig. Het eten werd afgestemd op de het medicijngebruik en zo hadden we even een moment om de dag te breken. Want een hele dag verticalen, wanneer je het nooit eerder hebt gedaan, is best vermoeiend en gaat ten koste van de concentratie.










Het werd gewoon een fijne visdag met een enthousiaste gast aan boord. Een gast die ondertussen al weer heeft geboekt voor een volgend bezoek. Hij ging na afloop dan ook welgemoed naar huis, terwijl er best wat harde noten gekraakt moesten worden wat werk en gezondheid betreft. Des te fijner is het dat zo'n dag dan voldoet aan de verwachtingen en iemand weer flink opvrolijken.

18 november 2018 Op herhaling, ook in aantallen helaas,

Een stevige dril en een stevige vis voor Borys.

Het begon dus met de vraag twee weken eerder: "Wanneer mogen we terugkomen?" Wel dat is dus vandaag. Een koude dag en daarop heb ik van te voren uitdrukkelijk op gewezen. Ik wilde namelijk voorkomen dat deze dag zou eindigen in een partijtje kleumen.

Gelukkig hadden de ouders van Borys dit ter harte genomen en kwam hij perfect gekleed aan boord.
Tjonge wat hadden ze het goed aangepakt zeg. Nieuwe gevoerde schoenen en prima buitenkleding, dat je warm en droog houdt, Zo durfde ik het wel aan.

Helaas werkten de vissen niet mee om onze lichaamstemperatuur hoog te houden en dus was warme kleding absoluut noodzakelijk. Het werd net als twee weken geleden een moeizame dag wat vangsten betreft. Uiteindelijk kwamen er twee vissen binnen. Een snoek en een snoekbaars.

Hiervoor moest er wel worden geofferd. Tot twee keer toe klonk het "ping" bij het inwerpen door Darek. Er was duidelijk iets mis met de gevlochten lijn die hij gebruikte en zodoende namen twee shads een duik in het water om nooit meer terug te keren.

We visten eerst de stek af waar Darek zijn eerste snoekbaars ooit ving. Daar wist hij nu een snoek te vangen. Zelf sloeg ik hier vast op een snoekbaars die Borys mocht drillen. Toen was de dag nog lang en moesten we flink doorbijten in de hoop nog meer vis in de boot te krijgen. Dit ging dus niet lukken.

Wat we wel kregen, was controle door de waterpolitie. Ik weet niet anders of mijn gasten hebben een vispas. Dit blijkt op zich wel te kloppen, alleen overhandigt Darek een papieren document en niet de pas waarover zijn zoon wel beschikt. De agent bestudeert het document en gaat uiteindelijk akkoord. Ik houd mijn mond en vraag er naar als de politieboot is vertrokken.

Op zich een mooie visdag, maar de vissen lieten het afweten.

Het blijkt dat Darek zijn voorlopige bewijs heeft laten zien, dat slechts een maand geldig is. Mij blijkt na veel omzwervingen en in contact met Sportvisserij Nederland, dat zijn pas wel is verstuurd, maar onbestelbaar retour is gekomen. Inmiddels hebben we alles rechtgetrokken en loopt het zoals het hoort. En zo is er altijd wel iets anders gedurende een visdag.

Gelukkig hebben de mannen vertrouwen en daarom start ik het nieuwe seizoen met hen. Dan spreken we over een geheel ander seizoen en schat ik de kansen hoog in. Ik weet wel dat het soms nog akelig koud kan zijn, maar vertrouw op actieve vis en mooie visdagen.

16 november 2018 De verkenning leidt tot groot succes voor de mannen uit Luxemburg

Zo die mag er zijn zeg!

Eindelijk was het weer zover. Wanneer je partner weg valt staat de wereld op z'n kop en dit was Serge dus gebeurd. Dan heb je wel andere dingen aan je hoofd dan gaan vissen met je vriend, Robert. Maar inmiddels heeft hij de draad weer opgepakt en zodoende was er een afspraak gemaakt.

Één van de 24 snoekbaarzen.

Zoals in het vorige verslag aangegeven, was ik dus wezen proefvissen. Deze dag overtrof echter de stoutste verwachtingen. We gingen lekker los, dat wil zeggen dat we de shadjes flink aan het werk zetten om vis aan de schubben te komen. En het werden erg veel vissen! En dan ook nog de verschillende soorten en formaten. Alleen de snoekbaarzen beleven aan de kleine kant, wat werd gecompenseerd door de aantallen: 24 stuks het liefst.

Een mooie tachtiger voor Serge.

Het werd gewoon een heerlijke visdag. We begonnen rustig en hadden vanaf het begin succes. De aanbeten kwamen regelmatig en er ging weinig verloren. Niet alle aanbeten waren super, want regelmatig ging een vis er gewoon in hangen, zoals we dat wel noemen. Je laat je shad zakken om de bodem te voelen en als je weer iets los komt van de bodem hangt er ineens iets aan.  Hoe dan ook, degene die vangt die heeft gelijk. Zo kwam daar ineens die keiharde aanbeet bij Serge. Dit was geen snoekbaars, want daarvoor was de dril te verschillend. De lange runs verraden een snoek en deze kwam uiteindelijk in de boot. Een mooie 80'er bleek het te zijn. Hier was Serge weer helemaal in zijn nopjes.

Meten in nog steeds weten.

En daar bleef het niet bij, want van de 6 baarzen die we vingen, had een mooie kneiter andermaal de shad van Serge gevonden. Tjonge wat weer een indrukwekkende vis. Ook al heb je er ondertussen talloze in de boot gehad, ze blijven imponeren.




Gelukkig maar dat dit nooit verveelt. Bij het meten liet de vis dik 46 cm noteren. Hoog en dik bovendien. Andermaal verscheen er weer die bekende smile op het gezicht van Serge. Gelukkig kon hij het grote verlies zo even parkeren.

Een keiharde vechter.

Plotseling werd ik ook opgeschrikt door een keiharde aanbeet: snoek! Deze bleek iets groter dan de voorgaande van Serge. Ik moest de hele boot rond tijdens de dril. Wat een gevecht zeg! Het bleef niet alleen bij lange runs, maar er nog gesprongen bovendien. Wat een spektakel. Uiteindelijk had de verticaalstok het toch weer geflikt en moest de vis de handdoek in de ring werpen. Ook deze vis kwam in aanmerking om te poseren.

Terug in zijn element.

Het was werkelijk een super dag met 32 vissen: 24 snoekbaarzen, 2 snoeken en 6 baarzen. Omdat de dagen steeds korter werden, moesten we tijdig stoppen en dus keerden we terug naar de helling. Voordat ik huiswaarts keerde was er alweer een tafel gereserveerd bij een restaurant. Daar troffen we elkaar opnieuw, in aanwezigheid van mijn echtgenote. het bleek een prima adres, waar we genoten van het eten en drinken.

Gewoon een extra foto, omdat deze vis zo mooi was.

Toen we terug kwamen bij de auto bleek dat deze voorzien was van een briefje, een parkeerbon nota bene. ik begreep ik wel dat het allemaal niet duidelijk is wat je waar moet doen. Tiel kent vele parkeerplaatsen, met bijna even zoveel verschillende technieken. Nu maar hopen dat de bon Luxemburg nooit bereikt. Het zou de gastvrijheid wel ten goede komen. Bij mij zijn Serge en Robert in ieder geval altijd welkom.