26 november 2020 Rijkswaterstaat is de staat...........

Deze keer een ander verslag dan normaal. De gebeurtenissen deze dag geven daar aanleiding toe en daarbij is Rijkswaterstaat een hoofdrol toebedeeld. Het heeft tot overdenkingen geleid, die ik in dit verslag heb weergegeven.

Daar heb je weer zo'n gele boot, met golven waardoor visboten flink door elkaar worden geschud.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eindelijk gaat het lukken, Willem gaat mee. We hebben dikwijls geprobeerd af te spreken, maar telkens was hij te druk. Nu gaat het dus wel door en ik heb een plan. Daags van te voren haal ik wormen, zodat de één met wormen kan vissen (dropshot) en de ander met de traditionele shad. Dit plan heb ik bedacht om te zien of de slechte resultaten van de laatste tijd te maken kunnen hebben met dressuur.

Op de afgesproken tijd rijdt Willem voor en kunnen we aan de koffie. Alhoewel, voor Willem is het thee. Dan vertrekken we naar de helling. Het is wat nevelig, maar helder genoeg om het water op te kunnen. Er staat al een auto met trailer met een Duitse kentekenplaat. Van een bekende zal ons later blijken.

We varen naar de rivier en hebben ons flink aangekleed, want de kou is nu goed merkbaar. Aangekomen bij de stek zien we inderdaad de bewuste collega. Wij blijven uit de buurt en gaan aan de slag. Ik laat de wormen hoopvol zakken, terwijl Willem zich een shad uitzoekt, die hem vertrouwen biedt. Alles wat er gebeurt, zijn kleine aanbeetjes, waar je niets mee kunt. Geen voorkeur dus voor het één of het ander, maar gewoon geneuzel.

Dan zien we een klein bootje, portaboot, langs de andere oever schuiven. Met een slakkengangetje, want de kleine buitenboordmotor heeft vanzelfsprekend niet zoveel vermogen. We kijken eens goed en vinden het best een beetje riskant, temeer daar de nevel wat dichter wordt en ze geen licht voeren. Enfin, dat is de verantwoordelijkheid van de inzittenden.

Rijkswaterstaat in actie.

Het gele gevaar, wakend over veiligheid?

Dan komt de boot van Rijkswaterstaat (Rws) langs. Wij zitten keurig langs de kant, want hoewel de mist niet ernstig is, houden we de scheepvaart nauwlettend in de gaten. Wij willen in ieder geval geen problemen en blijven dus uit de buurt van de scheepvaart. Rws vaart ons voorbij en dan zijn we gerustgesteld. Helaas niet voor lang. Even later zien we ze terug komen met de portaboot aan hun zij. 

Wanneer ze ter hoogte van ons komen steken ze over en zijn wij aan de beurt! Mijn allergie voor de gele boten speelt al weer op. Wat zal er nu weer zijn? We worden aangesproken op het slechte zicht en ik zit direct in de weerstand. De reden komt later aan de orde. Volgens de Rijkswaterstaat-agenten (Rws-agenten) is het zicht onvoldoende en moeten wij plaats maken. Ik stel dit direct ter discussie en dit wordt me niet in dank afgenomen. Ik moest luisteren!! 

Als ik na het vaarbewijs etc. ook de brandblusser en reddingsvesten moet tonen, laat ik de betreffende Rws-agent weten dat ik hem blijkbaar getriggerd heb. Dan moeten we ons verplaatsen naar een rustige hoek, buiten de scheepvaartroute. Zij varen met ons mee naar de plek waar de portaboot inmiddels ook ligt. 

John en Wouter maken er het beste van.

Daar aangekomen liggen we bij een kademuur en wordt het optreden voortgezet. Ondertussen hebben wij kennis kunnen maken met John en Wouter, de inzittenden van de portaboot. Zij hebben een boete van € 150, = opgelegd gekregen, omdat ze een de linkerzijde (bakboord) voeren! Ze begrijpen er niets van, want dit is hun in de tientallen jaren dat ze op het water zitten nog nooit overkomen. Ik deel de verbijstering.

Ik krijg vanaf "grote hoogte" te horen dat het voorgaande gesprek dat we hadden als erg onplezierig is ervaren (een wederzijds genoegen dus). Ik kijk tegen de dure werkschoenen aan en geef te kennen inmiddels te zijn gekalmeerd! Ik zag ook wel in dat ik beter mijn hoofd kon buigen, omdat ik bovendien nekpijn kreeg van al dat opzien naar...

Wij krijgen nogmaals uit de doeken gedaan dat het zicht, dat in korte tijd inderdaad iets minder is geworden, het noodzakelijk maakt een veilige plek te zoeken. De grenzen betreffende slecht zicht worden nogmaals opgevoerd. Ik vraag of ik iets mag vragen en jawel dat mag. Dan lees ik het antwoord van Rws voor, dat ik eerder kreeg toen ik de vraag stelde of er regels zijn voor de recreatievaart inzake slecht zicht. Dit antwoord luidde dat die er niet zijn! De reactie van de Rws-agent was: dit heb je zeker van het 0800 nummer. (zie het artikel dat ik hierover eerder schreef)

https://www.totalfishing.nl/laatste-nieuws/articles/weerspiegeling-op-het-water-deel-9-helder-kunnen-zien komen

En inderdaad dit was het geval. Hij ging even zoeken op zijn smartphone en toonde toen de "Leidraad slecht zicht". Daarin staat inderdaad de norm van 1000 en 400 meter. Nu was er sprake van die 400 meter en wij moesten op de aangewezen plek blijven tot een brug iets verder op weer helder zichtbaar was. Ons was bij nader inzien niet duidelijk of we dan weer mochten gaan vissen, dan wel terug moesten naar de helling.

Volgens de Rws-agent is dat allemaal voor onze veiligheid! Stel je eens voor dat het helemaal mis gaat! Wie moeten dan alles opruimen en bij je echtgenote aanbellen om te vertellen dat jij nooit meer thuiskomt? Al die regels zijn nu eenmaal niet prettig, net zo min als de 100 km op de snelweg (iets waar ik overigens geen moeite mee heb). Bovendien mag je na 19.00 uur, als het rustiger is op de weg, nog steeds 120 km per uur rijden. Ik heb me ingehouden en het niet uitgesproken.

Verder kwam het beruchte (dodemans)koordje nog aan de orde, welke absoluut verplicht blijkt voor de RWS-agenten. Verder wilde de agent nog even kwijt dat hij het varen door de sluis in plaats van de route onder de keerwand, door de vingers wilde zien. Eigenlijk moesten we de borden voor de grote scheepvaart volgen! Blijkbaar niet het fietspad (bij wijze van spreken) dat wij veiligheidshalve kiezen. 

En verder had ik te hard gevaren, zo had men vanuit de verkeerstoren gemeten. Toen wij langs kwamen zaten de mannen blijkbaar aan de koffie (zei de agent zelf) en hadden de snelheid gemeten. Daarop heb ik hem laten weten hierover eerder met de Waterpolitie (Wp) te hebben gesproken. Die begrepen ook wel dat de boten die wij gebruiken bij 18 km per uur niet in plané komen en gaven aan dat ik de boot in planee mocht trekken en dan zover mogelijk terug moest nemen. Helaas had de Rws-agent hier geen boodschap aan.

Door de vragen en uitroeptekens tijdens dit gesprek, gaf de Rws-agent te kennen dat de regelgeving inderdaad  "mistig" is en bovendien afhankelijk van de interpretatie van de betreffende functionaris! Wij dachten er het onze van, maar gingen nergens meer tegen in. Het blijkt geen zin te hebben, want hij heeft gelijk! 

Ten slotte werd mij nog  te kennen gegeven dat bij het herhaaldelijk overtreden van "de regels",  ik als recidivist zou worden aangemerkt en voor de rechter zou moeten verschijnen om een raakstraf opgelegd te krijgen. Daar zit je dan als braaf gepensioneerd burger! Nu kwam ik er (gelukkig) nog met een waarschuwing van af!

We laten het maar over ons heen gaan.

Toen de Rws-agenten waren vertrokken hebben we in afwachting van "beter zicht" uitgebreid gesproken met de John en Wouter. Die begrepen echt niets van hetgeen hen nu was overkomen. Zij ziiien ook al jaren op het water en weten waar ze mee bezig zijn. Wij deelden onze ervaringen en hadden de lol van deze visdag af. Omdat John bovendien een slechte gezondheid heeft was "pluk de dag" even heel ver weg.

Toen wij duidelijk zicht hadden op de aangewezen brug, besloten we huiswaarts te gaan. Bij de verkeerstoren werden we aangesproken via de geluidsinstallatie. Ik stak nog mijn hand op om het koordje te tonen, maar daar ging het niet om. Dezelfde Rws-agent die ons had toegesproken, liet me weten dat ik blijkbaar niets had geleerd, want mijn snelheid was nog steeds te hoog!

Het beeld dat bij mij achterbleef , zijn gamende agenten die aan de koffie zitten en wanneer ze beet hebben stappen ze in de boot en komen fysiek in actie. Of hun meting gevolgen heeft weet ik nog niet, maar dat ik in hun systeem zit en het risico tot recidivist te worden gebombardeerd, mag duidelijk zijn.

Mezelf de spiegel voorhouden.

Ik ken mezelf in zoverre, dat ik fel uit de hoek kan komen. Dit is doorgaans niet effectief . Het dwingt me dan ook om mezelf de vraag te stellen waarom ik in bepaalde situaties zo fel reageer. Een vraag die ik aan mijn coachees ook dikwijls stel en die mij dagelijks wordt voorgehouden door de spreuk die naast mijn bureau hangt: "The day you stop blaming others is the day you begin to discover who you truly are."

Ik heb blijkbaar nog steeds wat te ontdekken. Dat ik snel problemen heb met autoriteiten, dat klopt wel. De vraag is dan waar dit vandaan komt. Vroeger heb ik doorgaans mijn eigen boontjes moeten doppen en was dus op mezelf aangewezen. Verder probeer ik rechtvaardig te zijn, respect te hebben voor anderen en ik heb geleerd dat gelijkwaardigheid essentieel is voor een goed contact. Inleving in die ander is belangrijk voor wederzijds begrip.

Deze inzichten heb ik me in inmiddels bijna 70 jaar eigen gemaakt. Ook weet ik dat die inzichten zich blijven ontwikkelen en dat ik kritisch naar mezelf moet blijven kijken. Verder is ieder mens verschillend en doet iedereen dit op zijn eigen manier. Enerzijds werkt dit verrijkend, mits je met elkaar in gesprek kunt gaan. Gelet op alle spanningen in de huidige maatschappij/wereld, lijkt dit steeds lastiger te worden. De confrontatie ligt overal op de loer.

In een wereld die steeds complexer wordt, is het onmogelijk alle neuzen in dezelfde richting te laten wijzen. Veel van de informatie die tot ons komt, is gebaseerd op onwrikbare overtuigingen. Zodoende wordt agressie gekweekt door mensen die zich vastbijten in de eigen overtuiging.  Ik ben me bewust van het feit dat ook ik hier aan bloot sta en het dwingt mij genuanceerd naar de wereld te kijken, maar tevens om een eigen standpunt in te nemen om niet met me te laten sollen.

En dit gevoel dat er met mij wordt gesold verklaart veel van mijn reactie. Ik heb ook een eigen verantwoordelijkheid en maak afwegingen waarbij ik probeer mijn omgeving en mijzelf niet in gevaar te brengen. Ik probeer me tevens aan de regels te houden, omdat je hier als maatschappij bij gebaat bent. Alleen op het water lijkt dit helaas niet te lukken.

Wat gebeurt er nu in relatie tot Rijkswaterstaat? In de eerste plaats begrijp ik niet dat we naast de Waterpolitie een ander uitvoerend wetsorgaan kunnen hebben, dat nota bene onder een ander ministerie valt. De titel die ik dit verslag gegeven heb, heb ik niet zelf bedacht, maar komt uit de mond van twee voormalig Waterpolitie-agenten......

Wie is verantwoordelijk voor de boten met te grote diepgang?

Blijkbaar doet Rws extreem goed zijn best om hun bestaansrecht aan te tonen. Zij treden op tegen de "misstanden" op het water en creëren een "veilige situatie" (?). En dat er veel mis is toont men waarschijnlijk aan middels de overtredingen die ze vaststellen. Hoe zit het ook alweer met de inzichten die de parlementaire enquête inzake de fraude bij de kindertoeslagen ons biedt in hoe de overheid functioneert???? Ze functioneert dus in veel opzichten niet! En hier zit een deel van mijn irritatie.

Dagelijks kunnen we lezen wat echte vrijheid is. Een vrijheid die in een democratie toch geborgd zou moeten zijn. En dan doel ik niet op een schijndemocratie waar de "leiders" de uitslag van de verkiezingen bepalen. Ook in vrijheid heb je natuurlijk regels nodig om mensheid in toom te houden.  Zeker de veiligheid en bescherming tegen kwaadwillenden is essentieel, omdat je anders ook niet vrij bent.

De Zweedse historicus Tragardh geeft aan dat een sterke staat de vrijheid van de burger niet inperkt. Niemand heeft behoefte aan kille ambtenaren. Een logge bureaucratie is geen vrolijk vooruitzicht en een autoritaire staat nog minder (naar de woorden van Pieter Giessen in het artikel "Een sterke staat kan burgers helpen vrij te zijn" in de Volkskrant).

De Britse socioloog Furedi spreekt in een artikel van Margreet Fogteloo ("Viezerikken in de val") in het kader van kindermisbruik over de opvoedcultuur in de westerse wereld. Die opvoedcultuur is doorgeslagen in het bijna dwangmatig beschermen van kinderen tegen gevaar in de buitenwereld. Elk risico moet vermeden worden! Veiligheid is alles bepalend. De Rws-agent voert dit dus als belangrijkste argument op! Ik krijg hierbij een ongemakkelijk gevoel.

Zo kan ik nog talloze artikelen aanhalen, die wat mij betreft één rode draad hebben. Maar ik wil geen  klaagzang aanheffen om mijn gelijk te halen. We leven immers in een maatschappij waarin regels nodig zijn om deze in goede banen te leiden. Waar het mij wel om gaat is, dat ik probeer te begrijpen wat er nu gaande is, wat mij daarin raakt en om een manier te vinden om daar goed mee om te gaan. En dan bedoel ik een genuanceerde manier waarbij ik mezelf niet te veel geweld aan doe. En vanzelfsprekend dien ik me te realiseren dat anderen hier heel anders in kunnen staan. Ieder heeft immers zijn eigen waarheid.

Overdenkingen

Waar mijn schoen wringt heeft met betrekking tot Rws; ik ervaar geen enkele gelijkwaardigheid en inleving is blijkbaar iets dat mensen die "de orde" moeten handhaven in de problemen kan brengen. Ieder mens is immers anders en toch moeten we ons onderwerpen aan die ene wet! Een lastige positie voor de handhavers dus. Hoe lastig te accepteren dan ook; ik maak hierop geen uitzondering. Ik wordt niet gehoord of gezien, een thema dat ik goed ken! Wanneer dit niet gebeurt, zorg ik er dus wel voor gehoord en gezien te worden!

Welke consequenties worden verbonden aan de miskoop ter waarde van 1 miljoen?

Als het om het dragen van het dodemanskoordje gaat, weet ik dat deze oorspronkelijk bedoeld was voor speedboten. En ik vind het geen probleem om deze te dragen wanneer ik een lang stuk snel vaar. Anders wordt het wanneer ik aan het vissen ben of van stek naar stek vaar. Daarbij heb ik een paar keer ervaren dat de motor uitslaat zodra ik ga staan, en dit is schering en inslag bij het vissen. Dan is de boot onbestuurbaar geworden en heb je er geen controle meer over. De boot is overgeleverd aan de stroming of harde wind. 

Daarom maak ik een afweging, vanuit mijn persoonlijke verantwoordelijkheid, wanneer het koordje wel of niet te dragen. Iets dat in de ogen van de Rws-agenten niet te tolereren is. Zo kreeg ik een paar maanden geleden een boete van € 240,= plus € 9,= administratiekosten. Daartegen heb ik bezwaar aangetekend middels een aangetekend schrijven, welke is ontvangen en afgetekend. Ongeveer twee maanden later krijg ik een aanmaning/verhoging van de opgelegde boete van € 20,=

Bellen dan maar met het NJIB. Uitgelegd wat er gaande is en krijg als reactie. Oh ja, dat zou goed kunnen. Het OM loopt maanden achter en heeft geen melding gemaakt van de ontvangst van het bezwaarschrift. "Beschouwt u de aanmaning maar als niet verzonden". "Ik maak een aantekening, zodat er geen vervolg komt op deze aanmaning", zo laat de vriendelijke medewerkster me weten. Wat kost dit de maatschappij wel niet? 

Als er dan weer zo'n geel monster opduikt is de eerste reactie: "Wat gaan we nu weer beleven" en  ik ben  absoluut niet de enige sportvisser die deze beleving heeft. Als er op alle slakken zout wordt gelegd (ten behoeve van onze eigen veiligheid nota bene), hoe vrij zijn we dan? Of is het toezicht doorgeslagen in het bijna dwangmatig beschermen van (onverantwoorde) sportvissers.

Proeven met onbemande boten!? 

Wat te denken van de onbemande boten die Rws test om te handhaven? Wat moet er dan allemaal gehandhaafd worden? Tja, als aangetoond kan worden hoeveel overtredingen er nu worden begaan moet je wel iets inzetten waardoor je de veiligheid nog beter kunt garanderen. Zie je het voor je dat zo'n ding naast je komt varen en jou de wacht aanzegt. Doe er ook nog een paar drones bij en China is er straks niets meer bij! En ik maar denken dat handhaving een politietaak is. Onder de huidige minister van Infrastructuur en Waterstaat lijkt Rws wel een ambitieus imperium. Men werkt er zo te zien inderdaad een eigen staat. Iets waar de afzonderlijke ministeries goed in zijn.

Hoe veilig is het als ik gedwongen zou worden om de borden voor het grote vrachtvervoer te volgen, terwijl je daar zeer dicht bij de grote vrachtschepen komt en alle kanten wordt opgeslingerd door de terugkaatsende golven. Juist omdat dit onveilig is, kiezen we voor de openstaande sluizen, die buiten gebruik zijn als de keerwand omhoog staat. Ons gedrag werd hier door de vingers gezien?! De volgende keer ook, of als een andere RWS-agent een andere mening is toegedaan?

Wat te denken van de omstandigheden bij een harde tegenwind. Wanneer je langzaam vaart, krijg je de ene na de andere vlaag water over je heen. We varen immers met een open boot. Je hebt vrijwel geen zicht en alles wordt kletsnat. Vaar je iets harder dan heb je daar geen hinder van. De boten zijn er voor gemaakt om er harder mee te kunnen varen. Waarom dan gevaarlijke situaties opleggen als het veilig kan?

Wanneer we zien dat de natuur en duurzaamheid steeds hoger op de maatschappelijke agenda komen te staan, denk ik dat je daar aan bijdraagt als je zo vaart dat je zo weinig mogelijk hinder (golfslag) veroorzaakt en zo effectief mogelijk vaart. Van de Waterpolitie hoor ik dan, dat ik de boot in plané mag brengen en hem dan zover terug haal dat deze in plané blijft. Bovendien heb ik dan goed zicht, omdat de boot niet rechtop in het water staat! 

Dan voeg er voor mij zelf aan toe dat ik dit alleen doe waar het kan. In de zomer, wanneer het erg druk is op het water pas ik me aan. Dan blijf ik zover mogelijk weg van de strandjes en houd rekening met zwemmers die je overal kunt verwachten. Helaas ook daar waar ze zichzelf in gevaar kunnen brengen. Met andere woorden, ik participeer op de omstandigheden.

Samengevat, ik probeer me verantwoord en volwassen te gedragen. Dit is echter kansloos als er vele instanties zijn die het mistige woud van regeltjes naar eigen inzicht mogen invullen. Rws-agenten, Waterpolitie, Havendiensten, SBB,  Boa's, Controleurs van de hengelsport. Het gaat er dus niet om je je gedraagt, maar of je je strikt houdt aan de regels!

Gelukkig kan ik bezwaar maken toch........ De ervaring leert dat je vrijwel kansloos bent in een maatschappij waarbij niet naar de geest van het recht geoordeeld wordt, maar volgens de geschreven regels, ongeacht of die nog van toepassing zijn op datgene waarvoor ze bedoeld zijn. Het aanpassen van eenmaal gestelde regels, waarbij vrijwel alles op één hoop is gegooid (neem nu fraude) is vrijwel ondoenlijk. 

De huidige minister van Rechtsbescherming lepelt keurig op hoe er gehandeld zou moeten worden inzake de uit huis plaatsing of ontzetting van kinderen uit de ouderlijke macht, terwijl de Hofbar hem links en rechts om de oren slaat met situaties waarbij het helemaal fout gaat. Met andere woorden, de instanties die de minister verzekeren dat het allemaal goed geregeld is, zijn hem dierbaarder dan de harde en schrijnende praktijk. Niets geleerd van de fraudezaak inzake kindertoeslagen dus.

Verwijzend naar het voorgaande, dat overigens niet volledig is, kan ik me eigenlijk niet anders gedragen dan een klein gehoorzaam kind, dat braaf ja en amen zegt en de straf kritiekloos accepteert, met het risico een recidivist te worden. Het alternatief is, stoppen met het vissen/varen. Dit toch maar niet en dus leven in beperkte vrijheid.

Het einde van de visdag.

Het was leuk om John en Wouter te ontmoeten, alleen de omstandigheden hadden anders moeten zijn. Het uitwisselen van ervaringen betreffende dezelfde passie is eigenlijk altijd wel leuk, behalve als autoriteiten daarin een vervelende rol gaan spelen. 

Zoals gezegd, zijn we vertrokken toen het zicht in overeenstemming was met de instructies van Rws. We hadden er zelfs geen zin meer in om ter plaatse te gaan vissen. Daarom vaar ik de weg terug langs de verkeerstoren. Het gele monster lag weer aangemeerd. Waarschijnlijk waren de mannen weer aan de koffie. Zouden ze dan geen goede voorzieningen hebben op de boten, die toch zeer geavanceerd zijn uitgerust?

Toen begonnen de luidsprekers dus te tetteren en kreeg ik andermaal een reprimande. Je zou toch ook kunnen denken, "wordt hier verantwoord gevaren?" Geen enkele andere boot of schip in de buurt. Niet om de bocht scheuren, maar inhouden en om de hoek weer snelheid maken. Hier gold blijkbaar "het dwangmatig beschermen door geüniformeerde functionarissen van zich onverantwoordelijk gedragende volwassenen ten behoeve van hun eigen veiligheid". 

De vangst van de dag. Drie compleet opgetuigde hengels in één klap!

Enfin, wij wierpen, ver weg van de toren,  nog even onze hengeltjes uit. Heel veel zin had dit niet, want er kwam geen enkele actie van beneden. John en Wouter hadden meer succes. Zij toonden ons hun waardevolle vangst, toen ze ons passeerden. Drie hengels, volledig opgetuigd, hadden ze in één slag binnen gehaald.  Hopelijk kunnen ze hiermee de boete van € 150, = goed maken. Flink poetsen etc. maakt wellicht nog het e.e.a. bruikbaar.

Wij wensten hun het allerbeste en keerden voortijdig terug bij de helling. Daar troffen de Duitse boot, die er vandoor was gegaan, toen ze zagen hoe wij door Rws bezig werden gehouden. Ze zagen de bui ook al hangen! Hoe kan dit toch? De ervaringen met Rws tonen blijkbaar erg veel overeenkomsten. 

Conclusie

In de laatste jaren ervaar ik steeds meer controle op het water. En dan bedoel ik het handhaven van regels, ongeacht het gedrag van de watergebruikers. Het hanteren van, dikwijls onduidelijke, regels op een willekeurige manier, creëert een grote mate van onzekerheid.  De maatschappij staat niet stil en zo zie je ook op het water/in de hengelsport nieuw (technische) toepassingen, waarbij de wetgeving achterloopt. Je wordt nota bene gedwongen om jezelf in gevaar te brengen. 

De vrijheid die me op het water zo dierbaar was, voelt nu geheel anders. Mij komt het geheel onrechtvaardig voor en je staat geheel machteloos. Mij lijkt dat ik daar geen invloed op uit kan oefenen. Dan resteert dus het vinden van een manier om hier anders mee om te kunnen gaan. 😢

20 november 2020 Het kan dus toch (nog)!

Zo'n mooie vis komt de gastheer wel toe

Daags van te voren komt doorgaans de vraag, waar het beste gevist kan worden en hoe laat we elkaar treffen. Tja, het is nu totaal anders dan in het begin van onze visgeschiedenis. Toen visten we eens in de twee weken. Nu nog een keer of vier per jaar. Het is voor Luus al weer vier weken geleden dat hij op  het water zat. Ikzelf ben doorgaans drie dagen per week onderweg. Dit is momenteel het verschil tussen een pensionaris en een  werkend iemand met de nodige verplichtingen. Daarbij hoort momenteel ook de drastische renovatie van het huis.

En dus wordt een beroep op mijn actuele kennis gedaan. Wij komen tot de conclusie dat de winterstek voor snoekbaars inmiddels interessant kan zijn. Eigenlijk weet ik wel zeker, gelet op de grote hoeveelheden vis die ik daar de laatste tijd op de dieptemeter heb gezien. Helaas vertaalde zich dit tot nu toe niet in formidabele vangsten.

Maar als je het niet blijft proberen, kom je niet achter de omslag. En ook als de omslag er niet is, kun je een goede dag treffen. En zo staat Luus al met zijn boot op mij te wachten op de afgesproken plek. Al weer een omgekeerde trip, waarbij ik me laat varen. Niet veel later staan we op de trailerhelling en kan de boot te water worden gelaten.

Hier zijn dus toch een paar zaagbekken.

Dan is het eerst een heel stuk varen naar de stek. Onderweg zie ik een groep zaagbekken. Luus stopt de boot en we varen langzaam terug om mij in de gelegenheid te stellen foto's te maken.  En ja hoor, zoals verwacht; ze vliegen op en ze geven ons het nakijken. Zoals altijd erg schuw dus. We varen verder en Luus geeft aan bij de volgende bocht langzaam het aangrenzende water op te varen, in de richting waar wij de groep nu verwachten. Wij zien de groep echter niet en met het blote oog is moeilijk te zien welke verspreide vogels zaagbekken zijn. Daarom maak ik meerdere foto's, die ik thuis kan uitsnijden om te zien of ik er een paar heb "geschoten". Gelukkig heb ik toch een paar te pakken, de eerste vangst van de dag. 

Omdat de rivier al maanden niet stroomt, houden we deze voor gezien. Aangekomen op de stek, zijn we vooralsnog de enige boot. Enige tijd later verschijnt er nog een boot, maar deze is nog te ver weg om  te zien wie het zijn. Even fotograferen en dan uitvergroten, maakt ons duidelijk dat het om Joran en Ann-Christin gaat.

Leuk als zo'n onbeproefd aasje goed blijkt te functioneren.

We zoeken op verschillende dieptes en constateren dat we het niet tussen de drie en vier meter moeten zoeken, zoals een paar terug op een getijdenrivier. Ze liggen hier dieper, tussen de vijf en zes meter. En daar tik ik vrij snel de eerste mooie snoekbaars omhoog. Dit is een goed begin en het geeft vertrouwen. Bovendien heb ik een stukje kunstaas in gebruik genomen dat uit een vakantie stamt en reeds jaren (ongebruikt) in mijn bezit is. Een creeper van Balzer die blijkbaar in de smaak valt.

Wat een klein ding!

Even later voel ik iets dat een aanbeet zou kunnen zijn. Ik sla aan en twijfel of ik het juist hebt gevoeld. Toch draai ik binnen en kan een mini snoekbaars onthaken. Het aanslaan zonder tegendruk is dus verwarrend, maar dient mijns inziens altijd gevolgd te worden door een check op de hoedanigheid van het aasje. "Zit deze nog goed op de haak, is de staart wellicht verloren gegaan, zit de staart dubbel gebogen?" Doorvissen zonder te controleren kan kansloos zijn en dus is het een vereiste.

Hierna tikken we allebei af en toe een snoekbaars naar boven. Over het algemeen kleine exemplaren, met af en toe een mooi formaat er tussen door. Zo hebben we ook een dubbel hookup van "mini en maxi". Grappig hoor, dat je twee van zo'n verschillend formaat tegelijkertijd vangt. Dit zegt ook weer iets over de samenstelling onder water. 

Grappig zulke verschillende formaten.

Jöran en AC varen langs de overkant en blijven daar vooralsnog. Wij varen eigenlijk voortdurend hetzelfde traject af. Heen en weer wel te verstaan en we variëren daarbij van diepte om in de gaten te houden of de vissen zich laten zakken naarmate de zon hoger komt te staan. Later komen ze mogelijk weer iets omhoog. Ik vang nog een klein snoekje tussendoor, die we snel onthaken in het water. We kennen het ongerief van zo'n fel en glad beestje in de boot en vinden het voor vis en visser beter de vis in het water te laten.

Ook komt er op enig moment een flinke baars binnen en dan hebben we dus drie soorten te pakken. En hoewel het niet zo is dat we vis op vis vangen, loopt de teller gestaag op. Luus weet een flinke snoekbaars te haken en verzet zich niet langer tegen het poseren, want daar dring ik wel op aan. Ten slotte wil ik mijn verslagen wel van illustraties voorzien en dan moet mijn gastheer natuurlijk ook op de foto.

Zo'n leuke ontmoeting verrijkt de dag.

Dan komen Jöran en AC langs. Zij zijn tot nu toe minder succesvol, hoewel de kapitale baars die ze vingen toch wel als een echte bonus kan worden aangemerkt. We kletsen even bij en ik laat hen delen in de speculaasbrokken die ik heb meegenomen. Zelf hebben we een cup a soup genuttigd en zo maken we er weer een leuke dag van. Iets dat je niet altijd zelf in de hand hebt, zo moet ik de volgende trip constateren.

Toch weer drie soorten en dus zeker niet eentonig.

Tegen het einde van de dag, dat inmiddels steeds vroeger daar is, vang ik nog een iets grotere baars en zo komen we op 24 vissen. Iets dat we geen van beiden hadden verwacht. Het is dus toch gelukt en daar zijn we erg blij mee. Met een voldaan gevoel varen we terug naar de helling. Ook nu betaalt de ervaring zich uit bij het traileren. Samen hebben we de boot al snel weer gereed voor vervoer. Onze laatste visdag in 2020 was een fijne dag met een mooi resultaat.

18 november 2020 Veilig werken in je eigen outdoor office!

Even een snoekbaars in het zonnetje zetten.

Naar aanleiding van een stukje over het niet dragen van het beruchte koordje: "De vis wordt duur betaald", nam Hildo contact met me op. Hij was ooit ook eens  slachtoffer van Rijkswaterstaat. Ja zo noem ik het maar, want dit voorschrift kan te pas en te onpas worden toegepast. Wij vissers varen immers geen speedboot. Maar goed, ik wacht het resultaat van het bezwaarschrift ondertussen af.

Waar dit contact toe leidde, was een dag samen vissen. Hoe leuk is dat! Zo laadde ik mijn hengels en kunstaas in de auto en liet de boot thuis. Een klein uur later, want het was ondanks de corona flink druk bij de weg, stond ik bij Hildo voor de deur. Daar kon ik persoonlijk kennis maken met mijn gastheer, onder het genot van een kop koffie.

Toen pakten we mijn spullen bij hem in de bus en vertrokken naar de botenboer. Zo noem ik het bedrijf Korteland maar, dat ik jaren geleden leerde kennen bij het opzetten van een watersport megastore, waar ik destijds bij betrokken was. Heel lang geleden dus al en inmiddels geschiedenis. Wij moesten daar zijn om de boot van Hildo op te pikken, omdat de motor nagekeken moest worden.

Erg leuk hoor om te zien welke verandering zo'n bedrijf ondergaat wanneer de leiding is overgegaan van vader op zoon. De indrukwekkende speedboten ter plaatse laten zien dat men zich persoonlijk in de loop der tijd met succes heeft onderscheiden in deze tak van watersport. Wat een indrukwekkende watermonsters zijn dit zeg. Ik zou tijdens het varen wel een koordje/ dodemansknop benutten.........

Nadat we de boot hadden aangekoppeld, reden we naar de helling. Deze was me bekend, want ik had er zelf al meerdere keren getraillerd. Herinneringen aan belevenissen en vangsten ter plaatse stonden ineens weer helder op het netvlies. Na afloop bleek dat deze dag er moeiteloos aan kon worden toegevoegd.

Nadat de boot, een Marcraft 440,  te water was gelaten gingen we eerst een heel stuk varen. Om Hildo goed zicht te bieden, ging ik op de rand van het voordek zitten. Met zo'n kapitein als Hildo bleek het geen enkel probleem om de stoel te ontberen, omdat hij de boot terug nam zodra er flinke golven moesten worden getrotseerd. Die golven zouden een kleine boot immers harde klappen laten maken wanneer je hard door zou varen.

Het kantoor in bedrijf.

Aangekomen bij de eerste bestemming trad het kantoor in werking. Dat wel zeggen dat de twee Garmin schermen heel gedetailleerd aangaven hoe de situatie er onder water uitzag en wat er mogelijk was. Tijdens het vissen zat ik er voornamelijk met de rug naar toe, in het vertrouwen dat Hildo de informatie die via de schermen tot hem kwam, optimaal zou benutten.

Het duurde niet eens zo gek lang tot ik een flinke aanbeet kreeg en direct de grootste vis van de dag mocht vangen. De vis zat veel ondieper dan ik had gedacht. Ook Hildo kreeg het met een flinke snoekbaars aan de stok, maar deze vis kregen we helaas niet te zien. Ik mocht evenwel ook de volgende vis vangen en voelde me de koning te rijk.

Als gast mocht ik de eerste vis vangen.

Het weer was prachtig. De zon scheen af en toe weldadig, er stond een behoorlijke wind, die niet echt hinderlijk was. En zo zochten wij meerdere stekken af op het thuiswater van Hildo. het eerste stuk van het traject kende ik wel, maar daarna kwamen we op voor mij onbekend water. En vrijwel overal konden we wel een vis vangen.

Dat de corona ook hier een grote impact had, bleek wel uit de lege aanlegplaatsen voor de cruiseschepen die hier nomaliter afgemeerd liggen. Niet de joekels die de zeehavens aandoen, maar de kleinere die we op de rivieren normaliter tegen komen. Mogelijk gaan er van deze schepen wel enkele naar de sloop als de situatie niet snel herstelt.

We raakten af en toe met onze aasjes vast aan de bodem en moesten zodoende een paar stukken kunstaas offeren. Een bekend verschijnsel bij het verticalen rond kades en steenslag. Maar de stemming was super en de gesprekken onderhoudend. Dit moet je immers ook afwachten bij een eerste ontmoeting. Ik keek mee op de schermen en zag inderdaad de vissen zwemmen en ook de aangeboden shad besnuffelen, evenwel zonder toe te grijpen.

De meeste snoekbaarzen waren van dit formaat.

Zelf heb ik minder geavanceerde apparatuur aan boord en dan kun je afweging maken of het voor jou ook meerwaarde zou hebben. Wanneer je de Lowrance Elite bijvoorbeeld zou vervangen door zo'n dure Garmin set. Ik was daar snel uit. Ik blijf liever met een eenvoudiger weergave vissen, omdat het me meer rust geeft. Af en toe is het zenuwslopend om te zien hoe een vis jouw aas volgt en vervolgens weg draait. En als die al aanbijt kan het alsnog uitdraaien op een losser. Frustrerend vind ik het.

Dit levert tevens weer de bevestiging op dat iedereen op zijn eigen manier moet gaan vissen, zodat je optimaal plezier beleeft aan je spullen. Ik vond het geweldig deze livescoop in actie te zien en kennis te nemen van de mogelijkheden. Omdat ik er niet van houd om voortdurend op het scherm te kijken, maar ook om me heen en af en toe de camera te benutten, maak ik die dure overstap dus niet.

Het is gewoon super dat je de gelegenheid krijgt dit allemaal te ervaren. Te zien hoe andere sportvissers invulling geven aan hun hobby en hoe ze de apparatuur inzetten. En dit geldt niet alleen voor de dieptemeters, maar ook voor alle andere materialen en hulpmiddelen. Hoe richt je de boot in en wat voor trailer gebruik je. Hoe organiseer het traileren. Allemaal erg leerzaam.

Terwijl ik dit allemaal de revue laat passeren, denk ik ook terug aan de vangsten. Soms moesten we geduld hebben en dan ineens kwamen er weer een paar vissen achter elkaar. Een plek nog even extra aan de tand voelen, omdat er een aanbeet werd waargenomen, bleek succes op te leveren. Niet alle aanbeten waren even hard. Ik kon ze echter goed waarnemen en miste weinig vis.

Wij vingen deze dag negen snoekbaarzen en dat waren er meer dan waarop we hadden durven hopen. Helaas misten we er ook een paar. Hoewel dat er gewoon bij hoort, bleef het pijnlijk. Gelukkig een pijntje van korte duur, want terug kijken heeft geen enkele zin, of er moet iets te leren zijn. Je gaat gewoon verder om ineens weer een vis te mogen haken en drillen.

Zo vliegt zo'n dag voorbij. Omdat we in de wintertijd zaten, moesten we op tijd terug. Het traileren verliep vlot en samen hadden we de boot snel gereed voor de thuisreis. Ervaring heeft zo zijn voordelen, omdat je ziet wat er moet gebeuren en dan maken meer handen licht werk. De thuisreis duurde nog wel even en toen was het tijd om de boot in zijn onderkomen te plaatsen.

Ik had het nog niet eerder gezien, een container als garage of schuur, hoe je het wilt noemen. De elektrische lier, waar ik ook zo blij mee ben, werkte voortreffelijk om de trailer naar binnen te trekken. Weer iets geleerd over de mogelijkheden van dergelijke hulpmiddelen. Een praktische man als Hildo weet heel goed hoe zijn zaken te organiseren en daar leer je van. Althans ik wel.

Na nog  een kop koffie en een bezoek aan het toilet, kon ik volkomen relaxed de thuisreis aanvaarden. Ik wil Hildo hierbij nogmaals hartelijk danken voor deze fijne en leerzame visdag. Die wordt ons niet meer afgenomen. 

16 november 2020 Fata Morgana 2

Mijn verhaal over 7 jaren samen vissen, inspireerde Jan-Philipp tot bijgaande notitie. Zowel het originele verhaal als de vertaling in het Nederlands zijn weergegeven.  Het is toch fijn een bevestiging en aanvulling op je eigen verhaal te krijgen. Op naar de volgende 100 trips?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lieber Johan,

Wirklich ein wunderschöner Bericht über unsere Zeit auf dem Wasser. Und es ist ja wirklich kaum zu glauben, dass es 100 Mal sind und dass man so viel Zeit miteinander verbracht hat.

Für mich ist es eine unglaubliche Freude, den Tag mit Dir auf dem Wasser zu verbringen und es ist für mich ein wichtiger Ausgleich für all die beruflichen Belastungen und Herausforderungen. Durch das Angeln findet man wieder den Kontakt zu der Natur und zu den Dingen, die wirklich wichtig im Leben sind.

So Vater, so Sohn

Ich danke Dir für alles, was ich über das Angeln, die Natur und die Gewässer rund um Tiel lernen durfte. Wie Du weisst, habe ich ja als Kind und Jugendlicher gerne geangelt - meist an Elbe und Alster in Hamburg. Gefangen wurde Aale, Weißfische (Brassen, Rotaugen, Rotfedern, Güstern, Nasen, ....), Barsche und vor allen Dingen Kaulbarsche, die früher sehr häufig waren. Ein zwei Mal ist auch ein kleiner Zander auf einen Wurm gegangen. Einmal hat ein kleiner Hecht einen Kaulbarsch am Haken genommen, und wurde gelandet.

Während des Studiums und während meiner Berufszeit habe ich dann das Angeln wieder aus den Augen verloren. Ich habe immer gedacht, dies kann man wieder aufnehmen, wenn man nicht mehr arbeitet. Irgendwann dauerte es mir zu lang, darauf zu warten und ich hatte das Glück, Dich zu treffen und die Passion wieder auszuüben. Es ist wirklich eine Freude in jeder Jahreszeit, auf dem Wasser unterwegs zu sein und den Fischen in ganz unterschiedlicher Weise nachzustellen. Ich habe das Vertikalangeln gelernt, das Werfen, das Jiggen; ...ich habe Fischarten kennen gelernt, die ich vorher gar nicht kannte: Aland, Rapfen,....Butt (im Binnengewässer - 100 km entfernt von der Nordsee). Ich habe gelernt, welche Köder man wann verwendet, wie man Gummifische vorbereitet und vor allen wie Hechte mit Hand landet - ohne sich zu verletzen (..hier übe ich noch). Auf dieser Basis konnte ich auch die Urlaube besser zum Angeln nutzen und konnte in den USA Striped Bass und Bluefish überlisten - sodass ich am Strand auf Martha's Vineyard immer ein gefragter Ansprechpartner wurde, wie man denn solche Fische fängt (...von deren Existenz ich erst kurz zuvor Zeit erstmals aus dem Internet erfahren hatte).

2 x 70+

Wenn Du berichtest, wir hatten 9 Fische im Durchschnitt, erinnere ich mich an die ersten Male unserer gemeinsamen Angelausflüge, die sehr schwierig waren (sehr wenige Fische). Es war daher gut, dabei geblieben zu sein. Ich erinnere mich an Tage, an denen wir über 30 Fische hatten. In der Zeit hat man auch gelernt, dass der Angelerfolg schwer zu prognostizieren ist. Mal denkt man, die Voraussetzungen sind ideal - und man fängt dann kaum Fische. Manchmal denkt man, dass man an diesem Tag wahrscheinlich gar nichts geht, und man ist sehr erfolgreich. 

Das Unglaubliche war es einmal auf der Linge, wo wir den ganzen Tag geschleppt und geworfen haben und es kam kein Fisch. Am Ende haben wir dann einen Hecht beim Schleppen gefangen; wenig später hatten wir genau diesen Fisch dann beim Vertikalangeln ein zweites Mal gefangen (er hatte sich mein ersten Mal um die Schnur gewickelt - und man konnte die Spuren noch erkennen). Dieser Fisch blieb der einzige Fisch des Tages - Eine kurze Rückfrage: Wie ist dies in Deine Statistik eingeflossen? 

Der Fisch, der zweimal an einem Tag gefangen wurde und für 1 gezählt wurde

Weiterhin ist mir noch gut der Wintertag in Erinnerung, wo wir es vertikal auf Zander versucht haben. Wir hatten den ganzen Tag - nur ganz wenige Fische und es war extrem frustrierende, insbesondere, weil ander Boote viel erfolgreicher waren. Als wir schon fast zurückfahren wollten, haben wir es an der "Einfahrt" noch mal versucht und hatten gleichzeitig zwei 70er (+) Zander, die wir beide ins Boot bekommen haben - ein tolles und unglaubliches Erlebnis. Ich hatte einmal am Strand an der Ostküste der USA einen Angler getroffen, der mit seiner Angel erschöpft am Strand saß. Ich kam mit ihm ins Gespräch - und er berichtete, dass er den ganzen Tag versucht hätte, etwas zu fangen - und er war nicht erfolgreich; sein Spruch hierzu war: "That's why Fishing is called Fishing and not Catching".

Ein Auge für die Umwelt, die Ruhe ausstrahlt.

Ich glaube, dass was uns alle am Angeln fasziniert, ist die Spannung und und die Ungewissheit, was unter Wasser passiert und die Faszination daran, Techniken zu entwickeln, wie man die Fische überlistet. Es ist eine Passion oder Schicksal ("Fata") im positiven Sinne, die für andere Menschen nicht nachvollziehbar ist, aber für denjenigen, der dieser Passion verfallen ist, einen integraler Betandteil des Lebens und seiner Träume darstellt. Es beinhaltet aber vor allen Dingen auch, die Liebe zur Natur und die Rückbesinnung an etwas, was den meisten modernen Menschen verloren gegangen. Zentral ist natürlich die Gemeinsamkeit auf dem Boot, die viele Gespräche und die Freundschaft, die über die Jahre entstanden ist.

 In diesem Sinne - auf die nächsten Hundert Tage auf dem Wasser - ich freue mich!

 Viele Grüße

 Jan-Philipp

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Beste Johan,

Echt een mooi verslag van onze tijd op het water. En het is moeilijk te geloven dat het 100 keer is en dat we zoveel tijd samen hebben doorgebracht.

Hier wordt de dagelijkse sleur optimaal doorbroken.

Voor mij is het een ongelooflijk plezier om de dag met jou op het water door te brengen en het is een belangrijke compensatie voor alle professionele lasten en uitdagingen. Door het vissen vind je weer contact met de natuur en met de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.

Ik dank je voor alles wat ik heb kunnen leren over de visserij, de natuur en de wateren rond Tiel. Zoals je weet, hield ik als kind en tiener van vissen - meestal op de Elbe en Alster in Hamburg. Ik heb palingen, witvis (brasem, blankvoorn, rietvoorn, kolbleien, kopvoorn en snepen) en baars gevangen, wat vroeger heel gewoon was. Een of twee keer ving ik een kleine snoekbaars op een worm. Één keer greep een kleine snoek een gehaakte baars en deze snoek kwam binnen.

Met die kieuwgreep zit het inmiddels wel goed.

Tijdens mijn studie en tijdens het werk verloor ik de visvangst weer uit het oog. Ik heb altijd gedacht dat dit kan worden hervat als je stopt met werken. Op een gegeven moment duurde het te lang om te wachten en had ik het geluk jou te ontmoeten en de passie weer op te pakken. Het is echt een genot om in elk seizoen op het water te zijn en de vissen op verschillende manieren te bevissen. Ik leerde verticaal vissen, het werpend vissen, het jiggen; en ik leerde vissoorten kennen die ik eerder niet kende: Winde, roofblei,bot  (in binnenwater - 100 km van de Noordzee). 

Roofblei leren kennen is zo eenvoudig nog niet, laat Andreas zien.

Ik heb geleerd welk kunstaas ik moet gebruiken en wanneer, hoe ik shads e.d. moet prepareren en vooral hoe ik snoek met de hand moet landen - zonder mezelf te bezeren (...ik ben hierop nog steeds aan het oefenen). Op basis hiervan kon ik mijn tijdens vakanties ook beter uit de voeten wat het vissen betreft en kon ik de gestreepte zeebaars en blauwbaars in de VS te slim af zijn - zodat ik op het strand van Martha's Vineyard een veel gebruikt aanspreekpunt was om te vernemen hoe je zulke vissen kon vangen (...ik had nog maar net van het internet geleerd dat ze bestonden).

Zie die baars kijken en denken: wat overkomt mij nu!

Als je aangeeft dat we gemiddeld 9 vissen hebben gevangen, herinner ik me de eerste keren dat we samen gingen vissen, wat heel moeilijk was (heel weinig vissen). Dus het was goed om door te zetten.  Ik herinner me dagen dat we meer dan 30 vissen hadden. In die tijd hebben we ook geleerd dat het succes van de visserij moeilijk te voorspellen is. Soms denk je dat de omstandigheden ideaal zijn - en dan vang je bijna geen vis. Een andere keer denk je dat het die dag niets wordt en ben je erg succesvol. 

Het ongelooflijke was ooit op de Linge, waar we de hele dag hebben gesleept en gegooid en er geen vis kwam. Uiteindelijk hebben we tijdens het slepen een snoek gevangen; iets later hebben we precies deze vis een tweede keer gevangen tijdens het verticaal vissen (hij had zich de eerste keer in de lijn gewikkeld - en je kon de sporen nog steeds zien). Deze vis bleef de enige vis van de dag - Een snelle vraag: Hoe heeft dit uw statistieken beïnvloed? [Deze vis is als één vis genoteerd] Ik herinner me ook de winterdag toen we het verticaal probeerden op snoekbaars. We hadden de hele dag - heel weinig vis en het was uiterst frustrerend, vooral omdat andere boten succesvoller waren. Toen we terug gingen, probeerden we het opnieuw bij de "ingang" en tegelijkertijd hadden we twee 70 (+) snoekbaarzen, die we beide konden landen - een geweldige en ongelofelijke ervaring. Ik ontmoette ooit een visser op het strand aan de oostkust van de VS die met zijn hengel uitgeput op het strand zat. Ik raakte met hem in gesprek - en hij meldde dat hij de hele dag had geprobeerd iets te vangen - en het lukte hem niet; zijn gezegde was: "Daarom heet het Vissen en niet Vissen".

We blijven zoeken naar hongerige vissen. Klein past dus ook in groot.

Ik denk dat wat ons allemaal fascineert aan het vissen, is de spanning en de onzekerheid, wat er onder water gebeurt en de fascinatie van het ontwikkelen van technieken om de vis te slim af te zijn. Het is een passie of het lot ("Fata") in positieve zin, wat niet begrijpelijk is voor vele andere mensen, maar voor degene die verslaafd is aan deze passie, is het een integraal onderdeel van zijn leven en dromen. Maar het omvat vooral ook de liefde voor de natuur en de herinnering aan iets dat de meeste moderne mensen hebben verloren. Centraal staat natuurlijk de gemeenschappelijkheid op de boot, de vele gesprekken en de vriendschap die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld.

De combinatie voor de volgende 100 x

In die zin - tot de volgende honderd dagen op het water - kijk ik er naar uit!

Veel groeten

Jan-Philipp

11 november 2020 Elf november is de dag dat ik met Thom vissen mag.

Gewoon genieten!

Een paar weken geleden lieten we onze afspraak schieten vanwege het weer. Nu staat ons niets in de weg, want het weer nodigt ons uit om het water op te gaan. Vlak van te voren stemmen we nog af over de locatie. Dit is een moeilijk punt, omdat de resultaten vrijwel overal slecht zijn. De locatie die ik nog voor kansrijk acht, blijkt daags van te voren eigenlijk kansloos. Thom is er geweest en dus zien we daar van af.

En zo komen we terecht op een water waar ik graag ben, maar met de vele bomen ongetwijfeld met een massa bladeren op het wateroppervlak. Zolang er geen stroming staat, heeft de wind de regie over die bladeren en dus is wind wel een dingetje. We wagen het erop, mede omdat Thom dit water graag wil leren kennen. En ik kies voor de richting die de minste bomen langs de oever heeft.

We hebben niet voor dag en dauw afgesproken en zodoende kan Thom uitslapen. Dit is nog eens iets anders dan een gidsdag waarvoor hij onmogelijk vroeg zijn bed uit komt. Mij niet gezien, zeker niet als er zoveel gidsdagen aaneen worden geregen, zoals in zijn gidsbedrijf. Maar ik heb makkelijk praten, als pensionaris en begrijp Thom donders goed en ben blij dat ik het rustig aan kan doen.

Ik ben al bezig met de boot als Thom zijn nieuwe auto voor komt stellen. Een mooie sportieve FWD, waarmee hij zijn boot met gemak kan trekken. En ik weet inmiddels welk een genot dat is. Maar vandaag is Thom mijn gast en dus gaat de Tomasco even later te water en ga ik de auto en trailer parkeren. We stappen in en maken onze hengels gereed. 

Zoals gezegd vaar ik in de tegenovergestelde richting van hetgeen ik normaal doe. Ik kom hier wel vaker, maar de andere kant op heeft mijn voorkeur. Dit betekent tevens dat Thom nog een keer moet komen om die kant van de rivier ook te leren kennen. We hebben allerhande kunstaas in de spelden hangen om uit te vinden waarmee we het meeste succes kunnen hebben.

Terwijl de pluggen en shads hun werk doen, praten wij bij. Er is voldoende gespreksstof voor de hele dag en zodoende stoort het ons niet dat de hengels niet krom worden getrokken. Bij een diepe put veranderen we van tactiek. Thom gaat werpen met een kleine shad, een gewilde actie voor hem. 

Ik wijs hem op een oever waarheen hij het beste kan werpen. En warempel, na flink wat worpen, haakt hij de eerste vis van de dag. Een snoek van 75 cm levert een flink gevecht, maar slaagt er niet in om zich van de shad te ontdoen. Mijn verticaal vissen heeft dan nog geen enkel respons opgeleverd.

Na het landen, meten en fotograferen, gaat de vis terug. Wij zetten nog enige tijd door, maar blijven zonder aanbeten. Omdat ik Thom meer wil laten zien en ook meer water wil bevissen, gaan we verder slepen. Het is Thom die mij attendeert op de hengel in het schroefwater, deze staat te stuiteren. Het blijft lastig als je echt en gesprek bent en de ogen in je achterhoofd ontbeert.

Ondanks het gebrek aan ogen in het achterhoofd.

Gelukkig is de vis goed gehaakt en mag ik even later een baars van 40 cm landen. Voor hier een forse baars, want zelden vang  je grotere. Ik ben er dan ook erg blij mee en wij krijgen het gevoel dat er meer mogelijk moet zijn. Een gevoel dat achteraf geheel onterecht blijkt te zijn geweest.

We komen bij een sluisje en zien dat het water er enigszins stroomt. Zou dit dan de trigger zijn, waardoor vissen actiever worden? Ik herinner me wel mooie vangsten op deze plek, maar nu blijven deze uit. En dus vervolgen we onze weg. Verderop ken ik nog meer interessante plekken bij sluizen en bruggen en als daar ook enige stroming is, liggen daar toch kansen, zou je zeggen.

Helaas blijkt dat hier geen stroming is en iedere belangstelling voor onze "lures" ontbreekt. We varen nog onder een lage brug door en zien een lijn breken. Waarop deze is gebroken, zal een raadsel blijven, maar gelukkig zien we "(little) Ernie" drijven en pikken hem weer op. 

De omgeving is de moeite waard.

Dan is het tijd om terug te gaan. Ondertussen hebben we de inwendige mens wel goed verzorgd. Een kom warme soep gaat er bij lagere temperaturen prima in. 

Wij hebben het dan ook reuze naar onze zin. Vol goede moed proberen we het nog een keer op de diepe put en blijven nu helaas zonder vis. Een bootvisser die met dobbers vist, zien we een snoek landen. 

Helaas zien we de vis niet terug keren in zijn element................

Dan moeten we echt haast maken om niet in het donker te moeten traileren. En als we nog een heel stuk zonder succes hebben gesleept, zetten we er een punt achter. We varen, de maximum snelheid in acht nemend, terug naar de helling. We hebben een fijne dag gehad en elkaar over veel zaken kunnen informeren. Ook het besef van de invloed van de verschillende persoonlijke omstandigheden op het gidsen, staat weer helder op het netvlies.

Daarbij is het fijn je te realiseren dat een gids echt zijn eigen product is. Ieder mens (iedere gids dus ook) is anders en zijn (on)mogelijkheden eveneens. Dit biedt de gasten ook een grote keuze, zodat er feitelijk voor ieder wel een mogelijkheid is om eens één of meerdere dagen mee te gaan met een gids. Voor de één is dit een unieke gebeurtenis, terwijl een ander het als een vanzelfsprekende activiteit ervaart. Daarover de volgende keer meer.

Voor ons zit deze dag er nu op en wij spreken af dat onze volgende ontmoeting niet lang op zich zal laten wachten. Iets waar we nu al weer naar uitzien.

8 november 2020 Wonderschoon en triest in één.

Het is alsof je een andere wereld binnen stapt.

Door de corona zijn onze afspraken meerdere keren in de soep gelopen. Misschien niet zo charmant geformuleerd, maar als het zo vaak gebeurt, voelt het op enig moment wel zo aan. Robin komt al meerdere jaren en is een verwoed visser. Met zijn Engelse roots weet hij de mogelijkheden in Nederland op waarde te schatten. Voor vandaag heb ik een bestemming gekozen, waar de Nederlandse kenmerken en mogelijkheden optimaal tot hun recht komen.

Er waren meer mensen onderweg.

Omdat Robin is aangewezen op het openbaar vervoer, hebben we afgesproken bij het station dat het beste past in mijn route. Vooraf heeft Robin nog even gecheckt of zijn vispas op het betreffende water geldig is en gelukkig kon hij dit bevestigen. En zo rijden we van het station naar onze bestemming. Een plek waar ik ondertussen een paar jaar niet meer ben geweest. Soms gaat dat zo, maar nu gaat het er weer van komen.

Een half uur komen we aan en moet ik eerst proberen of de sleutel van het hek bij de helling nog functioneert. Na wat trekken schiet deze open en ben ik gerust gesteld dat de rit hier naartoe niet voor niets is geweest. Ondertussen staat Robin al te fotograferen, want Nederlandser dan hier kan haast niet. Molens en brede vaarten in een wijds landschap met een opkomende zon. 

Een dag vol beloften........ of toch niet?

Nadat de boot klaar is voor de tewaterlating begint het manoeuvreren, want het is allemaal een beetje krap hier. Robin bewaakt de blinde hoek en zo schuift de trailer perfect het water in. Dan de combinatie nog even goed parkeren, want daarvoor is evenmin veel ruimte, en dan kunnen we vertrekken. 

Ik kies eerst voor een ondiep stuk water dat vrijwel altijd helder is. De bestemming van vandaag is ook ingegeven door de wens van Robin om snoek te vangen. De vaarten waar we ons nu bevinden bieden goede mogelijkheden, zo weet ik uit het verleden. En het stuk water waar we aan de slag gaan, heeft voor mij dan ook mooie herinneringen.

Mooie weerspiegelingen.

We slepen tot waar het water dood loopt. Onderweg heeft Robin de eerste aanbeet, maar de vis schiet al snel weer los. Erg gretig zijn ze waarschijnlijk nog niet. Op de terugweg vaar ik op de elektromotor en werpen we het hele stuk uit, aan weerszijden van de boot. helaas komt er geen enkele reactie. Het lijkt er op dat het hier niet anders is dan op de wateren waar ik de laatste tijd heb gevist en dat waren er veel verschillende.

Dan komen we op dieper water en zet ik groot kunstaas uit. Robin gebruikt vooral zijn eigen materiaal, hetgeen meer voldoening geeft wanneer je er mee vangt. Bovendien heeft hij spullen bij zich uit de oude doos en dingen die niet zo geschikt zijn om mee van de kant te vissen. En zo zijn we lekker bezig met een heel assortiment aan lekkernijen voor de vissen en nu maar kijken of ze er zin in hebben.

We zien een visser die vanaf de oever vist en ik denk dat onze lijnen de zijne niet zullen raken. We zijn al een heel stuk verder als ik constateer dat de spoel van de reel op de hengel in het schroefwater helemaal is afgelopen. Ik kan het me nauwelijks voorstellen, want ik had hem toch flink strak gezet. Mogelijk is de plug toch ergens achter blijven hangen.

Enfin er is nog niets verloren en ik begin de lijn weer op te spoelen. Dan begint de visser op de oever ons kenbaar te maken dat we toch een lijn van hem te pakken hebben. Achteruitvaren dan maar en bemerken dat de lijnen uit zichzelf los komen. Zo dat hebben we dan ook weer gehad.

Zo triest!

We zijn nog maar goed en wel weer op weg als ik opnieuw vast raak. Dit gaat lekker zeg. Nu heb ik andermaal een lijn opgepikt en haal de spullen naar de boot. En wat er dan tevoorschijn komt maakt ons heel erg verdrietig. Een grote dode snoekbaars komt in de oppervlakte. Maar dat is niet het enige, want er zit heel veel spul aan elkaar vast. Een grote Westinshad en een doodaasdobber maken ook deel uit van de kluwen, waarbij nog meer zooi hangt.

Het is een hele klus om alles te ontwarren. Het meeste is nog goed bruikbaar ook. De shad kan simpel worden gerepareerd en is geheel bruikbaar met jighaak en stinger. De dobber is splinter nieuw. Robin is er blij mee, maar het verdriet vanwege de dode snoekbaars drukt de stemming. Deze laten we vanzelfsprekend achter. De haak waaraan het aas bevestigd was zit helemaal achter in de keel. Hoe en in welke volgorde deze zooi is ontstaan blijft een raadsel, maar het blijft triest.

Een mooi koppel komt voorbij.

Eindelijk kunnen we nu echt verder en slepen heel wat af, zonder enige actie helaas. Na enige tijd keer ik de boot om nog een ander stuk in het kanalenstelsel te bevissen. Zo komen we weer langs de helling en vervolgen onze weg op een stuk water met aan weerszijden wegen. Dat wil zeggen dat er aan de ene kant een fiets - en wandelpad is en aan de andere kant ook auto's. 

Dit geeft wel afleiding en is ook wel nodig want verder valt er niets te beleven. Ondertussen proberen wij heel wat kunstaas uit, maar het maakt geen enkel verschil. Ook treffen we veel meer plantenresten die af en toe hinderlijk in de motor en hengels blijven hangen. Wat onveranderd mooi blijft is de omgeving en daar genieten we dan ook van. 

Eindelijk de eerste vis in de boot.

Eindelijk is daar die verlossende aanbeet op een stuk water waar de wind op staat. Dit betekent geen drijvende zooi op het water en meer actie. De snoek die Robin heeft gehaakt kan even later worden geschept en wij zijn blij dat er eindelijk actie is. En nu maar hopen dat er meer komen. Voorlopig niet, zo zal blijken. 

Dan komen we op een stuk water dat vrij ondiep is, uit de wind ligt en waarin ontzettend veel plantenresten drijven. Wij varen er maar snel doorheen, want dit is geen doen. Dan komen we bij een kruising waaraan ik goede herinneringen bewaar. En hoewel wij erg goed ons best doen, er gebeurt helemaal niets. We gaan zo langzamerhand terug want de dagen zijn immers veel korter in de wintertijd.

Een dag waarop je de vissen minder mist, omdat het gewoon schitterend is.

Het slechte stuk passeren we snel en we zien een andere boot met vissers die niet slepen. Later zien we hen op een kruispunt met dobbers vissen en met dood aas. Maar eerst krijgen wij opnieuw actie op hetzelfde stuk water waar we de eerste vis vingen. Helaas gaat deze tijdens de dril verloren. Als ik de plug, een krijgertje, nog eens goed bekijk, trek ik de conclusie dat de haken te klein zijn voor deze bolle plug. Inmiddels zijn ze dan ook vervangen.

We hebben het stuk water waar we twee aanbeten kregen nog een extra afgevist, maar zonder resultaat. Dan maar weer verder en dan passeren we de boot met de doodaasvissers. Zij blijken meer succes te hebben dan wij en lijken me echte locals, die hun stekken goed kennen. Wij varen dan het laatste stuk naar de helling af en zien prachtige taferelen bij die ondergaande zon.

Hier kwamen we dus voor.

Gelukkig weten we ook nog een snoek te arresteren en zijn er blij mee, want het was al met al toch een taaie boel. Daarom begin ik met opruimen en wanneer we de helling hebben bereikt, is de rest ook snel klaar. Dan moeten we even weer organiseren om het hek te openen en de trailer goed in positie te krijgen. Het lukt allemaal prima en dan begint de reis naar het station.

Ik zet Robin bij het station af en we nemen afscheid van elkaar en van een wonderschone dag. We zien elkaar waarschijnlijk weer in het voorjaar. Tenminste als de corona geen roet in het eten strooit. 

Ten slotte nog een eenzame fietser.