16 december. Met Frans struinen in de polder

Het was het oude liedje, zoals met vele vismaten. Het lukte telkens niet om een datum te prikken. Maar de aanhouders winnen en zo kwam er uiteindelijk toch een afspraak tot stand.

Daags van te voren besloten we de boten op stal te laten. We gaan morgen vanaf de oever vissen.
Omdat we er een lekker ontspannen dagje van wilden maken, dronken we bij mij thuis eerst nog een kop koffie. Hierna vertrokken we naar de jachtvelden. Hoewel ik hier vaker was geweest in verband met andere activiteiten, had ik hier nog geen hengeltje uitgeworpen.

We parkeerden de auto op een mooie plek langs één van de kleine vaartjes en gingen aan de wandel. Frans zette direct een favoriete poldershad op de speld en ik koos voor een ondiep lopend plugje. We struinden heerlijk langs de oever en wierpen al pratend het watertje af. Het zag er veelbelovend uit, maar tot in het centrum van het dorpje bleef het rustig. Daar tussen de stenen kade en de duiker onder we weg, kwam er wel actie. Frans kreeg zijn eerste aanbeet van een kleine snoek, maar we kregen niet de kans deze rover even aan het water te onttrekken.

Aan de andere kant van de brug was het bij Frans wel direct raak. Snel voegde ik me bij hem en kon zodoende meegenieten van de dril en de landing. Daarvan wilde ik wel een plaatje schieten. Omdat mijn eigen toestel in de auto was gebleven vanwege de natte weersomstandigheden,  moest de kleine camera even uit de tas van Frans worden opgediept. Toen dit allemaal was gelukt en Frans de juiste pose aannam, was het blijkbaar genoeg geweest voor de vis. De enige juiste reactie van Frans was het meegeven aan de sterke drang van de vis om terug te keren in haar element.

We volgden vervolgens een smalle tocht, die met helder water was gevuld met een diepte van ongeveer een meter. Hoewel we hoopvol waren gestemd, werd ons geduld op de proef gesteld. Maar bij een bocht aangekomen, gingen onze harten weer sneller kloppen. We kregen weer aanbeten, hoewel nog niet heel erg overtuigend. In ieder geval hadden we veel actie en raakten we overtuigd van het aanwezige bestand. Af en toe bleef er een vis hangen, maar de meesten wisten zich weer van de haak te ontdoen. Hoewel de regen ons testte op watervastheid, beleefden we fijne momenten en besloten na een paar vissen te hebben gevangen, terug te keren en vanaf het kruispunt een andere vaart te volgen.

Vanwege de kleur van dit water, hadden we er weinig vertrouwen in. Maar soms moet je het eerst een kans geven. En die kans gaf Frans door zijn aasje zo ver mogelijk in het verlengde van het water uit te werpen. Hij was nog maar net bezig met het binnen halen, toen ons vertrouwen in één klap terug kwam. Een felle aanbeet liet ons zien dat de snoek in dit water op geen enkele manier hinder ondervond van de kleur van het water.
Vol goede moed gingen we verder en werden steeds enthousiaster. Menig snoekje liet zich verleiden tot een aanbeet. Geen grote vissen, maar wel heel fel en enthousiast.

Bij een driesprong aangekomen, hadden we allebei het idee dat hier snoek moest huizen en al snel lokte Frans een aanbeet uit. Helaas bleef deze vis niet hangen. Vanuit de overtuiging dat dit niet de enige vis op deze locatie was, zette hij door. Ik stond ondertussen toe te kijken en vond het schitterend hem zo bezig te zien. En ja hoor, niet veel later was het wel raak. Terwijl Frans de vis drilde, liet ik hem weten voor de double hook-up te gaan. Een inderdaad het lukte wel heel snel. Een grotere vis trok mijn hengel krom en maakte het feest compleet. Toen Frans zijn vis had geland, kwam hij naar mij toe en wachtte de landing af. Ondertussen had hij ook zijn camera tevoorschijn gehaald en zodoende kon ons resultaat mooi worden vastgelegd.

We zetten onze tocht voort en bemerkten ook dat het niets uitmaakte wie er voorop of achter liep. We bleven vissen vangen.

Ondertussen genoten we van de omgeving en de rust. Ons heel goed bewust zijnde van de omgeving waar we deel van uit maakten, bleven we het water bestoken met onze aasjes. Mijn plugje was al lang weer opgeborgen en een oude vertrouwde Seashad maakte in het verleden behaalde resultaten waar. De teller liep gestaag op en regelmatig moest één van ons weer afdalen langs de oever om onze vangst in ontvangst te kunnen nemen.
Dan was het prettig wanneer je hand boven het hoofd wist, die het omhoog klauteren makkelijker maakte.

Ondertussen waren we flink verwijderd geraakt van de auto, terwijl onze magen hun ongenoegen over het uitblijven van de verlangde vulling steeds duidelijker kenbaar maakten. Daarom wandelden we stevig door en bereikten na links en rechts toch nog een worpen gemaakt te hebben, ons voedsel. Daar deden we ons dankbaar tegoed aan, evenals aan een warme slok drinken. Hierna zetten we nog even voort, langs een stuk water dat we nog niet eerder met een bezoek hadden vereerd.

Onze energie begon echter flink af te nemen en daarom vonden het welletjes.  Na een dag intensief vissen in dit polderwater waren we 20 vissen wijzer. Allemaal snoeken van klein formaat. Wat een plezier hebben we gehad!

13 december. De dag dat we thuis hadden kunnen blijven ....

Onlangs heeft Han aangegeven graag nog eens samen op stap te gaan. Na enige wisselingen staat er in mijn agenda op 13 december: "Vissen met Han".
In het voorafgaande weekend weten we nog niet waar de keuze op gaat vallen, maar de avond van te voren hakken we de knoop.
Han komt naar Tiel en na een bakkie bij mij thuis vertrekken we naar onze bestemming. Niet veel later komen we daar aan en omdat Han de Princecraft heel goed kent, zeg maar als overgrootvader,  is de klus gauw geklaard en zitten wij al snel op het water.

Het ziet er mooi uit, alhoewel het akelig koud is. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. We hebben onze zinnen op het verticaal vissen gezet en gaan in de zandput aan de slag. Omdat dit op de dieptes waartoe ik me beperk, maximaal 10 tot 12 meter, niets oplevert zoeken we verder. Het blijft ijzig koud en ook de stilte daar beneden vertoont ijzige gelijkenissen.

Zelfs op de rivier, die qua stroming gelijk is aan een week geleden, laat niets los. We proberen vele stekken en proberen alle mogelijke manieren uit om de vissen tot een aanbeet te verleiden. Links om rechts om, niets blijkt te werken.

Ondertussen genieten we wel van alles om ons heen. Af en toe vormt zich wat ijs in het topoog van de hengels. Een "warm bad" in het vloeibare water, verhelpt dit probleem erg simpel.

We variëren nog een paar keer, zowel wat locatie als aas betreft en ervaren dat het vandaag allemaal niets uit maakt. Stilstaand of stromend water, het maakt geen enkel verschil. Dieptes variërend van 3 tot 12 meter tonen nergens een minimaal teken van leven.

De dag trekt desondanks gestaag aan ons voorbij. De middagpauze, die onder anderen wordt besteed aan het nuttigen van de uiensoep die Han zelf heeft gemaakt, is een aangename en verwarmende aangelegenheid.

Na de middag varen we geleidelijk aan richting trailerhelling. Nu we snel de kortste dag naderen is het prettig als je één, twee, drie kunt traileren, zodat je niet in het donker hoeft te knoeien.
De lucht is af en toe geheel gevuld met ganzen. Een herrie vanjewelste omgeeft ons, maar ervaren we zeker niet als storend.

Wanneer we ons laatste traject afvissen, waarbij we ons zigzag over het talud begeven, moeten we uiteindelijk helemaal capituleren. Dit zal één van de weinige visloze dagen worden.

Omdat Han ook nog een ouderavond heeft op de school van zijn kinderen, besluiten we tijdig te stoppen. Dan heeft hij alle tijd om de lange reis terug, zonder stress, te gaan. Want wat we hebben kunnen doen is ons optimaal ontspannen en dit doen we tot het laatst. met een blik op de ondergaande zon.

De volgende keer weer beter, spreken we naar elkaar toe uit, zonder enige teleurstelling of irritatie, want vissen is in feite altijd genieten van hetgeen je doet, ongeacht het resultaat.

4 en 5 december. Hoe het in 48 uur kan verkeren.

Nog geen week van te voren krijg ik telefoon of ik enkele dagen later vier gasten kan hebben. Ze willen met name op snoekbaars vissen en ook op snoek als het kan. Samen met een collega besluit ik het op te pakken.  Een grote stromende rivier moet de oplossing bieden. Dan wordt het aantal gasten gehalveerd. Omdat alle voorbereidingen al zijn getroffen, gaan we de eerste dag samen. De tweede dag neem ik alleen voor mijn rekening.
Het zouden twee dagen vol verassingen worden.

Frank, mijn collega, die ik niet eerder heb ontmoet, is er al. Wij maken persoonlijk kennis en besluiten samen in de auto een kop thee te drinken, in afwachting van hetgeen dat komen gaat.
Omdat de weervoorspellingen Bartlo en Lucas niet van hun plan af konden brengen, kwamen ze na een reis van 5 uren aan. De boot lag al klaar. Maar eerst een kop koffie natuurlijk, want zo'n reis met veel oponthoud gaat je niet in de koude kleren zitten.
Zodra de koffie was genuttigd, de vispassen waren uitgereikt en verdere formaliteiten waren geregeld, stapten we in bij Frank.

Het plan was om via mooi natuurlijk water, verderop de rivier op te gaan. Slepend op snoek zouden we onze bestemming bereiken en daar gaan verticalen.
Helaas was het weer ons niet goed gezind en konden we ons plan niet uitvoeren. De harde wind zweepte het water op en de golfslag was te fors om door te zetten, laat staan om enigszins geconcentreerd te kunnen verticalen.
Tijdens het eerste stuk slepen, diende zich wel een mooie aanbeet aan en was Lucas de gelukkige die een mooie snoek binnen kon halen. Toen hadden we nog goede hoop en geen weet van wat ons stond te wachten. Maar later werd ons steeds duidelijker dat we een harde strijd met de elementen moesten voeren en dat er eveneens hard gewerkt moest worden voor een vis. Omdat de golfslag dus te heftig was, zijn we omgekeerd en zouden de rivier niet meer te zien krijgen.

We besloten om een eilandje aan te doen voor een sanitaire stop en om de lunch te nuttigen. Daar aangekomen blek dat het eiland helemaal onder water stond als gevolg van het opgestuwde water.
Dus voeren we verder, ondertussen enkele aantrekkelijke stukken kunstaas met ons mee slepend, in de hoop meer vis te vangen. Maar er kwam geen aanbeet en zo kwamen we aan bij een ander stuk land, dat hoger was gelegen. Daar werd nog enige tijd driftig vanaf de kant gevist, echter eveneens zonder resultaat. Daarom gingen over op soep en andere voedingsmiddelen om de maag te vullen en het lichaam weer op temperatuur te brengen. De nodige lichaamsbeweging droeg daar aan bij.

Via een smalle kreek zetten we onze reis voort. In de hoop dat zich actieve vissen op zouden houden, lieten we hard - en softbaits hun werk doen. Niets mocht echter baten. Op het grote water aangekomen, dat weer leidde naar de trailerhelling, schakelden we over op fireballs met dood aas, We hadden er weer helemaal zin in en meenden ook dat er nog wel een vis op ons lag te wachten. Om kort te gaan, die verwachting kwam niet uit en de eerste visdag was totaal anders verlopen dan we hadden gewild.

Terug bij de helling vroeg ik Bartlo en Lucas naar hun overnachtingsplek. Deze bleken ze echter niet te hebben! Surprise dus! Toen borrelde het idee op om hen mee op sleeptouw te nemen naar Tiel en de volgende visdag in mijn directe omgeving door te brengen. Eerst volgde echter het hartelijke afscheid van Frank, onderstreept met de wederzijdse intentie om elkaar vaker te ontmoeten.

In Tiel aangekomen liep ik met de mannen mee naar de balie van een plaatselijk hotel. Het bleek dat alleen de dure kamers nog beschikbaar waren. Dit werd te prijzig, zodat de volgende stap die naar een bed & breakfast was. Gelukkig konden we een adres vinden, dat nog geen kilometer van de ontmoetingsplaats van de volgende dag was verwijderd. Daar heb ik de mannen heen gebracht, zodat ik ook met eigen ogen kon zien, welke mogelijkheden dit adres biedt.

De volgende ochtend hadden we niet zo vroeg afgesproken. Ik had de boot al uitgepakt en deze kon dan ook vrijwel direct het water in. Wat een verschil met de dag ervoor!! Windstil en volop zon!
We starten op een mooie verticaalstek. Maar de trant van de laatste jaren kon niet worden doorbroken. Het bleef muisstil. Omdat ik er achter was gekomen dat de tassen met proviand nog in de auto stonden, vaarden we even terug. Nadat de betreffende tassen ook een plek in de bot hadden gekregen, maakten we vaart richting rivier.

Ik wilde echter nog even een stek aftasten, alvorens de plas te verlaten. In een smalle, maar diepere geul, kwam de eerste aanbeet en een leuke snoekbaars werd door Lucas tijdelijk gearresteerd.
Hierna zetten we het vissen door tot op het talud van de rivier. Er kwam weer een aanbeet die resulteerde in een verloren staart. Hier bleef het bij, Dus zocht ik verder. We kamden hele interessante stekken af, maar het leverde niets op. Op enig moment kregen Bartlo en ik beiden een snoeiharde aanbeet, maar de vissen bleven niet hangen. Wat wel bleef hangen was een tweede staartje.

We zochten ons heil in een jachthaven om evenals de vorige dag, aandacht te geven aan de inwendige mens en sanitaire behoeften.Toen we hieraan gehoor hadden gegeven, gaf ik de Princecraft de sporen.
Op een kruising van wateren, zetten we de zoektocht voort. Op enig moment manoeuvreerde ik de boot in de harde stroming. Het was moeilijk voor de mannen de shads nog te controleren. Bartlo maakte dan ook kenbaar dat hij er hier geen vertrouwen in had.

Ik had dit echter wel en zag even later de bevestiging in de kromme stok van Bartlo. Hij glunderde van oor tot oor en was in een hevig gevecht gewikkeld met een tegenstander van formaat. Het duurde geruime tijd in die harde stroming, voordat de vis in de oppervlakte kwam. De vraag was nu "wat hebben we gehaakt en gaat het lukken om deze vis binnen te krijgen?" Jawel, het lukte. Snel bracht ik de boot buiten de stroming en zette de elektro in de ankerstand. In alle rust konden we nu onthaken en fotograferen. Het bleek om een hele donkere snoekbaars van 65 cm te gaan. Wat een opsteker!

Omdat we de terugweg zo langzamerhand moesten aanvaarden, verlieten we deze stek en zochten de plaats waar twee vissen aan ons waren ontkomen, opnieuw op. Lucas vond de oranje Salt Shaker erg aantrekkelijk en knoopte deze aan zijn lijn. Nu lukte het vrijwel direct. Hij kreeg een knal van een aanbeet te verduren en wist zich verzekerd van een "serieuze" vis. Ook nu weer in de stroming, maar dan wel in een duidelijk waarneembaar gat. Het bleek andermaal om een 65'er te gaan, die zich na een hevige strijd gewonnen gaf. En hoewel de mannen nog enigszins moesten wennen aan het catch & release principe, ging de vis snel terug.
Het was met het verdwijnen van de zon snel kouder geworden en het kostte moeite om geconcentreerd te blijven vissen. Toch deden de voorgaande vangsten smaken naar meer. Dus zette ik de boot nog een paar keer boven de plek met actieve vissen. En tien minuten later was het bij Bartlo weer raak. Het plezier straalde van zijn gezicht tijdens de dril. Dit was precies waarvoor deze mannen de reis hadden ondernomen. En ook deze keer konden we de vis landen en vereeuwigen.

Na deze vangst besloot ik de terugreis te aanvaarden en nog een allerlaatste kans te wagen op de stek waar we eerder de staart van een shad hadden geofferd. De stroming was er sterk en het mee laten driften met de stroom terwijl de elektro (te) langzaam tegen de stroom invoer, bood ons toch goede controle over de shads.

Plotseling kreeg ik de laatste aanbeet van deze dag en gaf mijn hengel uit handen. Lucas had de eer van de laatste dril deze dag. Ondanks het feit dat hij aardig was verkleumd, kon hij genieten en de dril tot een goed einde brengen.
De vis onthaakt en terug gezet. Toen was het ook echt genoeg. De mannen waren het er helemaal mee eens om er een punt achter te zetten.

Terug bij de trailerhelling bevestigde hun lichaamstaal de juistheid van die beslissing. De kou had hen toch in zijn greep gekregen en stond een soepele manier van bewegen duidelijk in de weg. Terwijl ik begon met het inpakken van de auto en de boot, maakten zij  zich gereed voor de terugreis, zo'n 400 km.
Met de belofte dat de foto's hen zouden worden nagestuurd en met dank voor het bezoek, zette de auto zich in beweging. Ik nam de rest voor mijn rekening. Dit bevalt me goed, omdat ik dan in alle rust alles weer zijn plek kan geven.

1 december. Eindelijk samen in de Starweld

Jaren heeft het moeten duren, maar nu komt het er eindelijk van. Ik stap een dag bij Volkmar in de boot. Vrijwel jaarlijks ontmoeten we elkaar bij het visweekend. Verder is het niet gekomen. Altijd kwam er wel een beer op de weg of gooide er iets roet in het eten.. Niet deze keer en dus konden we gaan genieten van een dag samen vissen.
Omdat de omstandigheden niet ideaal waren, was het even zoeken naar een juiste bestemming.



Uiteindelijk hadden we deze gekozen en besloten dat Volkmar de Starweld mee zou brengen, zodat ik deze ook eens aan de tand kon voelen.Dit is voor mij belangrijk, nu ik heb besloten een andere boot aan te schaffen. Dit om bij het gidsen ook de komende jaren over een degelijke en betrouwbare boot te kunnen beschikken. De Princecraft is immers een oud beestje, dat nog wel even mee kan, maar op de langere termijn zal ik het toch moeten vervangen. Dan lijkt het me beter dit eerder te doen, nu het gidsen zo'n vlucht neemt.

Het verslag dat Volkmar over deze dag heeft geschreven vindt u op: Eindelijk samen in de Starweld.

Hetgeen ik hier aan heb toe te voegen is niet veel. Ik zal het moeten beperken tot mijn specifieke eigen ervaringen, omdat in het andere verslag alle feitelijke gegevens al zijn vermeld.

Ik weet wel dat ik er naar uit zie om nog eens samen op pad te gaan. Altijd gaat het weer over vissen, maar met ieder is het ook weer anders. Juist dat maakt het voor mij zo interessant. Volkmar die kort geleden zijn stap in het werkzame leven heeft gezet, kan boeiend vertellen over zijn werk en hoe hij dit ervaart. Ook de eerste stappen samen met een partner zijn al gezet en dan ben ik altijd weer benieuwd op welke wijze zij het vissen een plek geven in hun gemeenschappelijke bestaan. Telkens zie je hier ook weer een zoektocht, net zoals in de rest van het leven. En zeker op dit moment is het voor mij belangrijk om de Starweld te ervaren en Volkmar biedt me die kans helemaal.

De interesse in elkaar in combinatie met het eindeloos zoeken naar de aanbeten die ons verbinden, wil ik nog graag lang en veel meemaken.

28 november. Snoekbaarzen voor Frank

Frank is twee keer eerder geweest en heeft er weer ontzettend veel zin in. Na het vangen van meerval en grote snoeken, gaat de voorkeur uit naar snoekbaars.

We, Frank en ik,  hebben al eens eerder gekeken naar de mogelijkheden op verschillende rivieren en hebben daarbij geconstateerd dat lang niet alle openbare en vlottende wateren zomaar bevist mogen worden. Nee, was het maar zo simpel. Behalve met beroepsvissers hebben we te maken met verenigingen die hun "belangen" verdedigen door wateren uit de Vispas te houden. Misschien wel onder druk van de eigenaren, die zeggenschap willen houden over het water dat ze verpachten onder voorwaarden. In ieder geval valt er nog heel veel te doen, alvorens we onbekommerd onze aasjes in de verschillende rivieren en zandgaten kunnen aanbieden. Zolang de overheid geen werk maakt van het beëindigen van allerlei verjaarde wetgeving en aanverwante rechten, zullen wij niets begrijpen wat men beoogd met het  laten voortbestaan van belachelijke verordeningen. De regels in het verkeer worden voortdurend geactualiseerd om aan veranderende omstandigheden te kunnen voldoen. Voortdurend wordt er onteigend in het algemeen belang.  Hoezo "Heerlijke rechten" en "Gemene Weiderechten" in een tijd dat de gehele visserij een totale metamorfose heeft ondergaan.

Beroepsvissers die vergunningen afgeven aan sportvissers, terwijl ze niets, maar dan ook helemaal niets doen dat in het belang is van die sportvissers. Mij gaat het in ieder geval niet in de koude kleren zitten als zo'n beroepsvisser een snoekbaars van rond de tachtig centimeter als een stuk oud vuil in een ton sodemietert. Dit beeld zal ik na deze visdag dus nooit meer vergeten. Nog erger wordt het als je hoort dat er mensen in de sportvisserij werkzaam zijn, die in de kont van de beroeps kruipen om hun "eigen" belangen beter te dienen.
Wanneer catch & release de norm is geworden, wat wil je dan als vereniging bereiken met het vasthouden aan eigen rechten op en aan de grote rivieren? Enfin, wij hebben besloten deze dag toch zo'n water op te gaan, wij storten ons bewust in het avontuur.

Ik ben ruimschoots op tijd en heb op enig moment alles klaar staan om zo het water op te kunnen. Frank heb ik echter nog niet gezien. Ik loop eens in de richting waaruit hij zou moeten komen en meen in de verte toch zijn auto te zien. Wanneer mij enige tijd later een auto passeert, die hem tegemoet komt, beseft Frank blijkbaar dat het hier niet dood loopt en rijdt hij mij tegemoet. Na een hartelijk welkom zitten daarna dan ook spoedig op het water.

Met de ervaringen van de voorgaande keren vers in het geheugen, zet ik in op stekken die me goed gezind waren. Maar een andere dag betekent blijkbaar ook andere mogelijkheden en in dit geval geen betere maar slechtere. Na enige tijd intensief de bodem te hebben afgezocht, besluit ik verder te zoeken. Maar ook op de andere stekken blijft het angstvallig stil. Dan vaar ik een flink stuk door in het vertrouwen daar wel vis te kunnen vangen...... Maar verbaasd zie ik hoe ter plaatse een bulldozer zand in het water schuift. Blijkbaar is men voornemens hier blijvende veranderingen op of aan de oever aan te brengen. Nu betekent het dat het water vol zand is en dat er smerig schuim op het water drijft. Het effect is dat ook hier geen vis kan worden gevangen.

Dan maar een flink stuk verder varen om een zandafgraving te onderzoeken. Dit loopt geheel anders dan gepland. Ik vaar het gat op en zie al snel een boot in mijn richting komen. terwijl ik de dieptemeter bestudeer, komt de boot naderbij en de schipper spreekt me aan. Of ik niet weet dat je hier niet in mag varen? Nee dat weet ik niet en het bord bij de ingang geeft zoveel tekst dat ik daar geen invaarverbod in herken. In ieder geval heb ik met een beroepsvisser te maken en deze wijst erop dat hij hier netten uit heeft staan. Ik ben nieuwsgierig en vraag naar de vergunningen ter plaatse. Ja hoor, die geeft hij uit à € 75, = per jaar!! Dan vraag ik naar zijn kaartje. Die heeft hij op de grote boot, waaraan nog een sloepje is vastgemaakt. Hij laat me weten dat er nog een paar netten gelicht moeten worden en dat we ons dan bij hem kunnen voegen op de grote boot. Ondertussen mogen we voor op de put wel even blijven vissen op baars en mocht de politie komen, dan kunnen we zeggen "vrienden" van hem te zijn!

Hij gaat de netten lichten en wij proberen de baars aan de tand te voelen. Mijn Fast Eddy met zijn rode staartje wordt al snel gegrepen en de eerste vis van de dag, een baars van midden dertig cm, komt boven.
Ik heb nu hoge verwachtingen maar deze worden al weer snel de grond in geboord. Het blijft bij die ene vis.
Dan zien we onze beroeps naar de groet boot varen en bewegen ons ook die kant op. Ik krijg mijn kaartje en een vergunning ter inzage. Hierop staan alle oevers waar vanaf gevist mag worden aangegeven. In mijn beleving zie ik opmerkelijk veel overeen komsten met de plaatselijk verenigingen! Op mijn opmerking in het justitieel ongelijk dat deze beroeps onlangs heeft gekregen inzake het uitgeven van bepaalde vergunningen, laat hij weten dat hier niets van klopt. M.a.w. hij is onder en boven de wet? Ik vraag het hem niet, maar denk er het mijne van. Ten slotte vertelt hij ons over de honderden kilo's baars die hij hier deze week heeft gevangen en zijn duurzame manier van vissen, door het gebruik van bepaalde maten mazen, die nog strikter zouden zijn dan wettelijk voorgeschreven. Hij toont ons nog een snoekbaars van flinke afmetingen en flikkert deze dus even respectloos terug als dat hij alle vis dood laat gaan. Ik ben toch wel benieuwd naar de bestemming van deze (dode) vissen. Onthutsend vind ik het dat de baarzen naar Zwitserland gaan en de brasem naar Rusland. Een belangrijk exportproduct? Of simpel roofbouw op een visbestand dat middels uitsluitend sportvisserij een veelvoud aan duurzame opbrengsten kan opleveren? Politiek wordt toch eens wakker!!!!!

Ik weet even genoeg en wij gaan weer de rivier op. Bij de ingang naar de put blijf ik peuteren in de "wetenschap" dat hier toch vis moet zijn. Vast wel, maar of ze te vangen zijn? Dan gebeurt eindelijk waarnaar ik zo lang heb uitgezien. Die keiharde beuk op mijn verticaalhengel komt van slechts drie meter diep. Dit had ik niet gedacht, maar nu weet ik beter.
Wat een beauty zeg.  Na de nodige plaatjes gaat de vis natuurlijk weer terug.........
Gelukkig heb ik in de persoon van Frank een goede visser aan boord en hij weet mijn voorbeeld dan ook feilloos op te volgen. Hij maakt daarbij gebruik van de Komodo's die ik hem aanbied.

We proberen het nog een keer en warempel op dezelfde diepte krijgt Frank ook een mooie aanbeet. Deze zet hij vervolgens ook om in een mooie stevige snoekbaars. En dat met een hengel die hiervoor eigenlijk niet is bestemd. Door problemen bij de weg was er geen mogelijkheid geweest om zijn verticaalhengel uit de eigen boot te halen. Dit bleek al snel geen enkel beletsel om mooie vangsten te boeken. Met de lange hengel manoeuvreerde Frank de shads rakelings over de  bodem en tot vier maal toe kwamen er schitterende snoekbaarzen boven.

Zo zagen we de zon letterlijk en figuurlijk helemaal schijnen. Het was tamelijk koud en Frank was niet helemaal fit en zorgde er voortdurend voor dat de koude wind geen invloed had op zijn adem, behalve bij het maken van de foto's, opdat we wisten wie de vanger van deze tropeeën was.
opmerkelijk was ook het succes van de nieuwe shads. Vooral de donkere kleuren deden het erg goed. Vandaar dat we niet alleen de visser en de vissen hebben vereeuwigd, maar ook de vangers.

Van een paar vierkante meter kwamen vijf mooie bissen tevoorschijn. En dit terwijl we al uren aan het zoeken waren. Ik besloot ons het volgende kribvak in te later drijven en ook hier wisten we, eveneens op drie meter diepte, nog een snoekbaars te vangen.
Hierna was het over en wat we ook probeerden, er kwam geen reactie meer. Blijkbaar was het bijtuurtje voorbij. We besloten dat we terug gingen varen, omdat we ver van de helling zaten. Dan konden we tenslotte nog even in de directe nabijheid van de helling proberen, voordat de boot op de trailer ging.

Helaas konden we de teller niet verder opkrikken, maar waren uitermate tevreden dat onze inzet uiteindelijk in een aantal mooie vissen had geresulteerd.
Nadat de boot op de trailer lag, nam ik afscheid van Frank en begon met het inpakken van de spullen.
Toen alles weer was opgeruimd, aangesloten en vastgesjord,  kon ik ook aan de thuisreis beginnen.
Alleen die beroepsvisser zit me nog steeds dwars.

21 november Met succes pionieren, samen met Yvo.

Soms gaat het zo. Ineens een mailtje met de vraag; "Kun jij aanstaande woensdag? ". Helaas kwam er een kink in de kabel, ziekte gooide roet in  het eten. Maar een week later lukte het alsnog. Dan moet nog een geschikte locatie worden vastgesteld. Omdat de snoekbaarzen hoog op de agenda stonden, kozen we voor de grote stromende rivier. De locatie werd zodanig gekozen dat het reizen voor ons beiden ook gunstig uitpakte. En zo ontmoeten we elkaar om 8.30 uur bij de trailerhelling.

Het verslag van Yvo is ondertussen op Total Fishing geplaatst  en kun je vinden onder:  Rivier in 't vizier 271

18 november De beleving staat bij Maarten centraal.

Maarten had de website bestudeerd en besloten dat hij mijn beleving bij het vissen wilde ervaren. Hij was van harte welkom en zo gingen wij aan de slag.

Zijn keuze viel op de rivier de Linge. Daar had hij hele goede herinneringen aan en zijn vader was aan dit water opgegroeid. Ik had er geen enkel probleem mee, omdat ik het eveneens een schitterende omgeving vind.

We ontmoeten elkaar op de afgesproken plaats en stellen ons aan elkaar voor.Ik ervaar dit altijd weer als een intens moment, iemand voor het eerst ontmoeten.

We hebben niet lang nodig alvorens samen in de boot te stappen. Voor mij weer een moment van beleving, omdat het nooit hetzelfde is. Het instappen refereert aan verwachtingen en eerdere ervaringen.
Dit is voor geen mens gelijk en maakt ons uniek. Door de ander te accepteren en respecteren zoals die is, geven we onszelf de ruimte om op onze geheel eigen wijze invulling en uitstraling te geven aan ons eigen leven. Althans zo kan het zijn, maar vanzelfsprekend is het niet.

We zijn nog maar een paar honderd meter onderweg als één van mijn favoriete pluggen vastloopt. Ik meen dat het ongeveer dezelfde plek is, waar kortgeleden een andere plug verloren ging. Ik positioneer de boot zodanig dat de kunstaasredder zijn werk kan doen. Helaas gaat de plug alsnog verloren. Maarten begrijpt mijn inzet om niet zonder meer aan dit verlies toe te geven. Pogingen om het obstakel daar beneden alsnog aan het daglicht te brengen, kunnen het verlies helaas niet ongedaan maken. Er zijn van die momenten dat je hierin moet berusten, het nemen van verlies.

Wij zoeken ons een weg door het tapijt aan gevallen bladeren, die meegevoerd worden door de wind en stroom. Hoe zullen de bomen dit verlies ervaren? Ieder jaar weer verliezen de bomen hun bladeren. De herinnering aan al die seizoenen blijft opgeslagen in de jaarringen. Keer op keer, totdat het leven voorgoed wegvloeit. Gewoon omdat het leven eindig is ten gevolge van ziekte of ouderdom. Maar het kan ook door natuurlijke geweld als stormen of door bruut geweld ten gevolge van menselijk ingrijpen!

Eigenlijk is er niets meer natuurlijk als je het zo bekijkt. Wanneer de bladeren en plantenresten vergaan in het water, zal dit op termijn verlanden. Dat past ons natuurlijk weer niet, want dan raakt er van alles verstoord, waarin doorgaans veel geld gestoken is. Dus willen we dergelijke veranderingen tegenhouden, terwijl we verder voortdurend roepen dat wij mensen flexibel moeten zijn en met veranderingen mee moeten gaan. Deze opgelegde flexibiliteit is dus maar zeer betrekkelijk! Blijkbaar de flexibiliteit die bepaald wordt door geld en macht. Een stroom die net zo beperkt is als de stroom die deze rivier door de mensen is gegund.
Reden te meer om te genieten van wat aan onze ogen voorbijtrekt. Mooie kleuren, oude gebouwen, schitterende tuinen en nog veel meer. Dit is voor Maarten op veel plaatsen een moment van herkenning. Herkenning die herinneringen oproept. De referentie aan ons verleden.

Wie zien kolken die eeuwen geleden zijn ontstaan als gevolg van dijkdoorbraken. Die kolken tonen ons ook datgene wat gebeurt wanneer de natuur zich langer aan banden laat leggen. En van deze natuur willen wij vissers graag deel uitmaken. En niet door roofbouw te plegen op de aanwezige visbestanden, maar door ons zelf in staat te stellen om fysiek contact te maken met het mysterie onder water en de herinnering daaraan eventueel vast te leggen. Een gevoel van verbinding met iets schitterends dat  een uitermate belangrijk deel uitmaakt alles dat bloeit en groeit op deze aarde.

Ondertussen blijven wij druk met het verwijderen van het gevangen bad en dat is er veel! Helaas gaat zo veel echte vistijd verloren. Voor een bedrijf zouden dergelijke werknemers waarschijnlijk onacceptabel zijn.Het rendement ligt veel te laag! Maar voor ons niet want dit is wat er gewoon bij hoort. Niet alles is maakbaar en het vallen van de bladeren is gelukkig nog niet bepaald door mensen.

Dan ineens is het raak bij Maarten. Er wordt flink weerstand geboden aan de andere kant van de lijn. We hebben uiteraard met snoekmans te maken en deze wordt al gauw zichtbaar in de oppervlakte. De derde snoek in het vissersleven van Maarten. Zodra de vis uit het water is en onthaakt, kunnen de plaatjes worden geschoten. We blijven nu in ieder geval niet zonder vis en eigenlijk hebben we deze vis best verdiend!

Om ons heen zien we nog een paar andere vissers. Er wordt verticaal gevist vanuit de boot en enkele snoekdobbers worden door vier ogen, vanaf de kant, nauwlettend in de gaten gehouden.

Activiteiten die op een dril lijken blijven echter achterwege. Het is wel duidelijk dat de productie hier niet wordt bepaald door menselijke maatstaven. Het is heerlijk ontspannend om toe te geven aan hetgeen de natuur op enig moment te bieden heeft. Hier is de drang om de vis aan te sporen het door ons aangeboden kunstaas te grijpen niet minder om. Wij zetten onze spullen in de etalage zeg maar en proberen onze geschubde klanten daar beneden over te halen ons aanbod te bemachtigen.

Dit verlangen wordt geruime tijd later nog eens vervuld. Een grotere vis verdubbelt op slag het aantal gevangen snoeken voor Maarten. Gelukkig dat iemand blij kan zijn met een bescheiden resultaat. Laten we wel zijn, twee vissen over een hele dag, zoals achteraf  blijkt, is geen vetpot. Maar altijd nog beter dan een visloze dag. Tel uw zegeningen! We hebben nog een poosje verticaal gevist. Zodoende leert Maarten deze techniek ook direct kennen. Het zou mooi geweest zijn als er direct resultaat geweest zou zijn.

Het wordt een dag vol levensbeschouwelijke dingen.

We hebben er alle tijd voor en ondertussen blijven we onze lijnen en haken ontdoen van alle blad en plantenresten die ons pad kruisen. En voordat je het weet komt er dan al weer een einde aan zo'n mooie dag. Een dag die hemel en aarde af en toe doet versmelten. En in dit schilderij bevinden wij ons en kunnen ons ontspannen en genieten. 

Natuurlijk hoop ik op nog een vis voor mijn gast, maar het blijft bij mooie plaatjes van de omgeving,

Die herinnering nemen we mee naar huis.

Na afloop heeft Maarten zijn bevindingen als volgt verwoord. Waarvoor nogmaals dank.

Beste Johan,

Zondag was een onvergetelijke dag voor mij.

En daar heeft u mede voor gezorgd.

Hoewel het weer in het begin niet helemaal top was, hielden we de moed erin.

Na een korte, duidelijke uitleg van het materiaal gingen we het water op.

En wat een prachtige rivier is de Linge!

Toen 's middags de zon ging schijnen, en we een snoekje hadden gevangen, was mijn dag al helemaal geslaagd.

Dat er later nog een snoek bij kwam was helemaal top.

Maar het mooiste vond ik toch de natuur, de rust en de gezellige gesprekken.

Mocht er ooit iemand twijfelen om een dagje met u mee te gaan, stuur ze dan maar naar mij. Ik zal ze vertellen dat het ze aan niets zal ontbreken. Zowel materieel als kennis is volop aanwezig.

Ik ben zeker van plan om ooit weer met u mee te gaan!

Vriendelijke groeten,

Maarten van Varik

ps. Ook de foto's waren erg mooi!

17 november Gericht op roofblei in november!!

Met sommige mensen valt het niet mee afspraken te maken. In die categorie val ik zelf ook wel eens, maar Lambert kan er ook wat van. Deze hard werkende vismaat moet zijn slag slaan in het weekend en daar zelfs af en toe een (vis)veer laten. Maar gelukkig konden we onze plannen nu doorzetten.
Dan komt de altijd terugkerende vraag: "Waar gaan we vissen?".

Vanwege de mist durfden we de grote stromende wateren niet aan. De andere schepen zijn dan toch  te sterk en de boetes (o.a. voor het ontbreken van reflectoren) liegen er niet om. Het belangrijkste is en blijft dat sportvissen plezierig dient te blijven en dat je geen onnodige risico's neemt die het plezier kunnen bederven. Dus werd het een water zonder scheepvaart in een deel van het land waar de weersvooruitzichten goed waren. In ons geval betekende dat: goed zicht.

In deze tijd van het jaar hoef ik zo nodig niet zo vroeg. De klok gaf 9.00 uur aan toen ik me meldde bij de kapitein van deze dag. Exact volgens afspraak. Gauw mijn spullen overladen, het meeste direct in de boot, en rijden maar weer. Even later kan de boot het water in. Lambert stelt voor dat hij voorin de Marcraft plaats neemt en de elektro bedient, zodat ik de 40 pk Honda kan bedienen.
Zo gezegd en zo gedaan, daar gaan we.

We varen een heel stuk de rivier op, tot Lambert aangeeft dat we hier het beste kunnen starten. We werpen onze shads en pluggen op een relatief diep stuk water, Langs de oevers , over het midden, noem maar op. Maar wat we ook proberen, we zijn een week verder en alles ligt weer open. Dus geen herhaling van een week eerder, maar hard werken om een vis aan de schubben te komen. Uiteindelijk komen we bij een ondiepe plaat en positioneren de boot zodanig dat we een snel stromende geul kunnen bestoken met ondiep lopende shads. Daar lukt het Lambert een schitterende aanbeet uit te lokken. Het is hem dus toch weer gelukt. Hij mag de grote roofblei na enige tijd de zijne noemen. Ik zet hem met zijn roofblei op de foto. Dan doet Lambert weer afstand van de vis, zodat deze in vrijheid heen kan gaan..

Niet veel later gaat er weer een vis aan de shad hangen. We weten niet goed wat we er van moeten denken, omdat we vrijwel zeker weten dat het niet om een roofblei of snoekbaars gaat. Dit zijn de vissen die hier doorgaans gevangen worden. Voor de verandering blijkt het om een snoek te gaan. Deze is ook van harte welkom. Na een leuke dril komt ze binnen en mag op de foto om daarna weer in het water te verdwijnen; onzichtbaar.

Nu heeft Lambert de smaak te pakken en strikt opnieuw een mooie roofblei. Wat zij dit toch krachtpatsers. Je bent verzekerd an een snoeiharde aanbeet en een langdurige dril. Zo nu ook weer. De vis maakt weinig kans te ontsnappen bij zo'n ervaren visser. Toch boft ze weer dat deze visser geen onnodige levens neemt. Hij is immers van de catch & release.

Bij mij wil het nog niet vlotten en Lambert stelt voor terug te gaan naar een eerder beviste stek. Daar zouden gewoon vissen moeten zitten en wie weet doen ze het nu wel. We driften andermaal het hele stuk af en bestoken zowel de oevers als de stroomnaden. De bodem wordt afgetast en alles wordt er aan gedaan om een vis aan de lijn te krijgen. In een ontspannen en relaxte sfeer gaan we zo voort, ondanks het feit dat het belletje daar beneden niet gaat rinkelen.

Terug op de stek waar Lambert zijn slag geslagen heeft, gaan we weer gericht op de roofbleien werpen. Telkens als de shad uit de stroom komt, passeert deze waterplanten en menig maal komen er wat verse groenten mee. Zo ben ik bezig en meen dat de grens van de waterplanten tevens de kans op een roofblei markeert. Dan ziet Lambert hoe een mooie roofblei mijn shadje grijpt. Mijn hengel slaat dubbel en ook ik mag zo'n krachtpatser drillen. Na  indrukwekkende runs kan de vis worden gepakt en binnenboord worden gehaald.De plaatjes worden geschoten en de vis wordt weer vrij gelaten. het ritueel dat zich telkens herhaald en nooit verveeld.

Omdat de tijd inmiddels aardig is gevorderd, besluiten we terug te gaan naar de trailerhelling. Daar kunnen we nog een stuk aftrollen en eventueel nog verticalen. Omdat ik hier vaker ben geweest en de Honda mag bedienen, kan ik mij  eigen koers varen. Langs een damwand hab ik vaker mooie vissen gevangen en dus stuur ik de Marcraft er vlak langs. Lang hoef ik niet te wachten, want mijn plug heeft iets gehaakt. Even twijfel ik of het de bodem zou kunnen zijn. Maar dan weet ik het zeker, de lijn schuift van de over af en aan het einde van de lijn ervaar ik een flink verzet tegen de boosdoener die de vis in zijn beweging beperkt. Na een stevige dril kunnen we ook deze vis landen. Een schitterend getekende snoek, met prachtige kleuren. Wij zijn weer helemaal happy met dit resultaat. De grote brede  kop doet vermoeden dat deze vis nog  formidabele afmetingen kan bereiken. Wij hopen haar dus nog vaker te ontmoeten.

Hierna is het afgelopen met de vangsten. Zowel slepend als verticalend blijven we zonder vis. Lambert voelt nog wel een tik, maar hier blijft het bij. Dan gaat de boot weer uit het water en rijden we naar de stalling, waar de Marcraft mooi droog staat, in afwachting van de volgende trip. Zelf ga ik weer richting Tiel, waar ik bijna anderhalf uur later moe maar voldaan aankom. Lambert nogmaals bedankt!!