22 december Het is een dag om te snoeken!

De weersvooruitzichten waren slecht, zeker wat de middag betrof. Daarom kozen we voor beschut water.
De ochtend besteden we nog aan het uitvissen van het water dat wel werd blootgesteld aan de harde wind, maar de middag wilden we zeker meer beschutting genieten.

De ochtend pakte ronduit slecht uit. We besloten ook in één keer terug te varen en vervolgens vanaf de helling in de andere richting de draad weer op te pakken.

Dit bleek te werken want plotseling hadden we met een hotspot te maken. We voeren verscheidene malen heen en weer en haakten menige vis.
Zelf loste ik er ook nog één, maar "shit happens" nu eenmaal.

 Nadat we een vijftal vissen verder waren, besloten we in deze richting nog iets langer door te varen. Gek genoeg wisten we ze daar niet te vangen.
Op de terugweg kwam er nog wel een vis uit, maar de drukte van onze topstek troffen we nergens anders aan.

Daar weer aangekomen, bleek dat het was veranderd in een stek als al het andere. Het bijtuurtje lag blijkbaar achter ons.

We gingen richting trailerhelling in de hoop dat ons kunstaas nog enige belangstelling te mogen genieten. Dit blijk ijdele hoop. Niets, helemaal niets!

Omdat de lucht steeds dreigender werd en de nattigheid toenam, besloten we te kappen. Het was genoeg voor vandaag. Het was mooi geweest en we besloten te vertrekken toen het nog gezellig was. Met een stuk of acht vissen, waren we tevreden.

Zodoende bewaren we goede herinneringen aan deze stek.

24 november het is weer tijd voor groot water met stroming.

 We zoeken elkaar eerst op en rijden dan samen naar onze bestemming. Wel zo gezellig. Het lukt niet altijd, maar heeft wel onze voorkeur.

Goed opgeladen komen we aan en laten ons schip te water.

We varen direct een stuk om bij één van onze meest favoriete stekken aan de slag te gaan.

 Dit blijkt geen verkeerde keuze te zijn, want niet veel later komt de eerste baars al binnen. Alweer gevallen voor een Komodo shad. We moeten toch erkennen dat deze echt vangkracht hebben.

Niet alleen de baarzen tonen interesse, maar ook de snoekbaarzen. Gelukkig vangen we beide soorten, wat de vangsten minder eentonig maakt.

 Dan komen ook de eerste snoekbaarzen binnen. Ze zijn van een mooi formaat en de aanbeten zijn goed merkbaar. Geen gezuig of gezeur, maar gewoon pakken.

Omdat de wind niet al te sterk is, kunnen we vrijwel op alle stekken uit de voeten. Zodoende kunnen we de stekken die anders wel eens buiten bereik bleven, ook weer eens aan de tand voelen.

 Behalve de verschillende stekken, gebruiken we ook diverse shads. Leuk is dat als zo'n dag soepel verloopt.

We vangen beiden onze vissen en de dag verstrijkt voordat je er erg in hebt.
Geen echte kanjers, maar wel vissen die behoorlijk tegengas geven, zijn onze beloning.

 Luus weet ze goed te pakken te krijgen en zoals wel vaker gebeurt, hebben we beiden onze bijtuurtjes.

Dan heeft de één weer succes en een poosje later de ander. Raar is dat soms, alsof de enen stek voor de één bedoeld is en een andere stek voor de ander. Wij kennen dit inmiddels en houden het erop dat de boot de vis vangt.

Ook ik mag vandaag baarzen vangen. Deze is zeker niet moeders mooiste.
Misschien wel een echte straatvechter.
Ik treur er niet om en ben blij met iedere vis.

Zoals gezegd: ze zijn niet allemaal even groot en maar goed ook. Verschillende jaargangen beiden perspectief.

Zo gaat het ook met de shads. Sommige zitten al jaren in de doos en komen er nauwelijks uit. Dan besluit je ze toch weer eens in te zetten en dan blijkt dat ze aan vangkracht niets hebben ingeboet.

Uiteindelijk stellen we ons tevreden met 15 vissen. Een mooie dag komt tot zijn eind en doet ons al weer uitzien naar de volgende.

23 november Frank wil absoluut nog een keer het water op, voordat de winter invalt (?!)

Frank heeft deze keer bij mij thuis afgesproken om hier in de buurt samen de boot te water te laten. Na de begroeting onder het genot van een kop koffie vertrekken we. Alles staat al klaar en dus kunnen we direct wegrijden.
het is ondertussen behoorlijk kouder geworden en de warme kleding mag er weer bij aan. Het is geen overbodige luxe meer.
We varen naar de rivier en zoeken stekken die in relatie tot de behoorlijke stroming, interessant kunnen zijn. Die weten we uiteindelijk dan ook te vinden.

We zijn al een poosje bezig eer ik de eerste aanbeet mag ervaren. Gelukkig gaat het om een stevige vis, die ons hoop geeft. Maar de vissen geven zich niet zonder meer bloot.





Toch komt er af en toe een vis binnen op de verticaal geviste shads. Niet allemaal even groot, maar toch mooie vissen.

Wanneer ik met de rug naar het midden van het water zit, ontgaat mij een vrachtschip, dat redelijk dichtbij passeert. Ik krijg een seintje van de kant en bedank hen, terwijl ik de boot naar de kant stuur.


Dan ineens hebben we een goede stek gevonden, pal naast een stroomnaad. We maken hier dankbaar gebruik van. Keer op keer snijden we dezelfde plek aan en vangen een aantal snoekbaarzen achter elkaar.
Omdat de dag al behoorlijk gevorderd is, zijn we blij met deze ontdekking en benutten die optimaal.
Zodoende staat de teller aan het einde van de dag op een stuk of tien vissen. We hebben het toch maar weer geflikt!

8, 9 en 10 november vond de hengelsport - en botenbeurs te Utrecht plaats.

Na een intensieve voorbereiding was het zover. Op donderdagavond bracht ik samen met Greetje de glimmende boot en de spullen voor de inrichting van de stand naar Utrecht. In de Jaarbeurshallen, daar moest het gebeuren. Uiteindelijk stond alles op zijn plek. 

Die eerste dag op de beurs was tevens de dag waarop Babs Kijewski de eerste Tomasco in een polyester uitvoering, genaamd Anabel,  in ontvangst mocht nemen.

Pim en Els Busker bezetten de stand naast me. Daarnaast waren nog drie andere gidsen aanwezig. Op Total Fishing is een mooie beschrijving opgenomen van deze speciale presentatie. Visgidsenstraat in Utrecht
Het was voor het eerst dat er zoveel aandacht werd besteed aan dit toch redelijk nieuwe fenomeen. Gaandeweg bleek ook wel dat er nog veel werk te verzetten is om het gidsen in Nederland op de kaart te zetten.

Behalve dat er veel aandacht was voor de belangstellenden, bood de beurs ook de mogelijkheid om bekenden uit de viswereld te ontmoeten. Vanuit de Tomasco hoek was naast Ton Jorna en Henk Simonsz dus ook Babs Kijewski aanwezig. Na eerdere ontmoetingen, zoals bij opnamen voor een Duitse tv-zender, was dit een gezellig weerzien.
Een dergelijke beurs is toch een soort reünie. Eerdere gasten tijdens het gidsen kwamen even buurten en bekende leveranciers en vismaten maakten het feest compleet.

Drie dagen was een hele zit en bovendien inspannend.
Vele mensen heb ik uit kunnen leggen wat gidsen in kan houden, want het is natuurlijk heel persoonlijk. Iedere gids doet het op zijn manier en bevist doorgaans ook bepaalde wateren. Dat het gidsen ook als een dag uit kan worden gezien, bleek niet voor ieder vanzelfsprekend.

Vandaar dat de voorbeelden van van dergelijke dagen bij belangstellenden de ogen openden. Ter illustratie had ik enkele dvd's met foto's meegebracht, die constant werden getoond op een monitor.

Om een indruk te geven van de beurs zijn nog de nodige illustraties toegevoegd.

Bart Bullinga zocht ook weer oude contacten op.

Greetje past op de stand als ik even de boer op ben.















Omdat we het water niet op konden, stond ons niets anders te doen dan droogvissen.

Kijkje in de stand van Gerrit Ritman / De Kingfisher

Ook Vincent Tobé was van de partij met De Visboot

Koen Lemmens met Predator Experience was mijn buurman.

Noor test de boot op het droge.

3 november De dag waarop een windhoos grote schade aanrichtte in Wijk bij Duurstede

Hoewel ik deze dag eigenlijk niet had willen gidsen, liet ik me toch overhalen. Jan-Philipp wilde echt komen, samen met zijn zoontje Philipp. Omdat ze ondertussen al meerdere keren waren geweest, wilde ik hen niet teleurstellen. Vandaar dat we elkaar troffen bij de trailerhelling, waar een groep NKS vissers zich hadden verzameld. Vanwege de slechte weersvooruitzichten was de wedstrijd echter afgelast. Enkele deelnemers besloten desondanks het water op te gaan. Ze waren er nu immers toch!
Ik sprak met enkele bekenden en ondertussen maakte ik de Tomasco gereed.

Al snel zaten we op het water en toen bleek ook wel dat Jan-Philipp er echt aan toe was: een dag weg van de dagelijkse stress. We begonnen met verticalen. Aanvankelijk was er weinig succes. Ik was bij Philipp voor in de boot gaan zitten en leerde hem de kneepjes. Ondertussen kon ik de boot met behulp van de Minn Kota mooi op de stek houden. En jawel, daar kwam die plotselinge kromming in de hengel en kon Philipp gaan drillen.Een mooie baars deed zijn jongenshart sneller kloppen.

Ondertussen trok de wind als maar harder aan. Het verticaal vissen lukte nauwelijks  meer. Ik zocht de gaten langs de rivier op en daar sleepten we met pluggen en visten in de luwte nog enkele stekken verticaal af. Het mocht echter niet baten. Wellicht dat de vissen het naderend onheil voelden aankomen en zich gingen helemaal koest hielden.
Omdat we toch behoorlijk ver van de trailerhelling zaten en de lucht steeds dreigender werd besloot ik terug te gaan. Met de wind in de rug en tegen de stroom in, werden er dieplopende pluggen ingezet.

 Dit bleek een goede keuze te zijn. Op een meter of zes diep kon een snoekbaars de plug niet weerstaan.
Jan-Philipp nam de dril voor zijn rekening en mocht de stevige snoekbaars aan de camera tonen.
Dit gaf in ieder geval weer hoop. Terwijl de dreiging in de lucht steeds groter werd, koersten wij richting trailerhelling. En wij waren niet de enigen, want de andere boten toonden dezelfde actie.





Dat nam niet weg dat we nog steeds de pluggen in het water hadden. En niet voor niets, want niet veel later kwam er nog een snoekbaars binnen. De dril viel niet mee in die harde wind, maar de voldoening was des te groter.
Ik kreeg wel steeds meer haast. Vlak bij de helling zocht ik nog even de luwte van een putje en bood de snoeken een dieplopende plug aan.
Het ging echter gewoon niet meer en daarom besloot ik het water zo snel mogelijk te verlaten. Ik wilde vader en zoon zo spoedig mogelijk in hun auto hebben.

We zagen dat alle boten op hoge snelheid de helling opzochten. Daar aangekomen heb ik Jan-Philipp en zijn zoon direct naar de auto gestuurd. Omdat alleen traileren al helemaal geen optie was, vroeg ik Tjeerd, een goede bekende en NKS-visser of hij de Tomasco wilde varen, zodat ik de trailer kon halen. Dit was geen enkel probleem en in het besef dat nu alle handen nodig waren, werden de boten met behulp van vele handen vliegensvlug getrailerd.

Later hoorden we van hetgeen zich enkele kilometers verder had afgespeeld en realiseerden we ons wat ons had kunnen gebeuren. Niet dat we onvoorzichtig waren geweest, maar je kunt de krachten van de natuur dus altijd onderschatten. Dat is wat we er van hebben geleerd. Tevens bleek later hoe inspannend zo'n trip dan is. Niets ontspannen, maar juist het tegendeel. Ik was blij dat ik thuis was en Jan-Philipp bleek ook uitgeput toen hij zo'n 150 km verder, de thuisreis had voltooid.

1, 2 en 3 november Een visweekend voor drie Belgische gasten.

Hermann heeft alles geregeld en komt samen met Peter en Didier een paar dagen naar Nederland. Een B&B biedt hen onderdak en samen met een paar collega's heb ik gezorgd voor een behoorlijke verscheidenheid aan locaties. De avond van te voren komen de mannen nog even langs om optimaal af te stemmen en de ontbrekende papieren in ontvangst te nemen.
De volgend ochtend rijd ik naar het westen van het land, waar Pim ons opwacht. Op een grote parkeerplaats treffen we elkaar en rijden achter Pim aan naar de  bestemming van deze dag. Een echt snoekwater waar we gaan slepen en werpen. We varen met twee boten achter elkaar. Dit is geen enkel probleem, want we vangen beiden vis. Bij een brug haakt Hermann een mooie, vis die helaas verloren gaat. Tussendoor komen er kleinere exemplaren binnen. Bij Pim ontstaat er erg veel enthousiasme als die metervis, waar we op hopen, binnen komt.
Bij mij in de boot krijgt Hermann nog een keer een echte dreun, die helaas resulteert in gehavend materiaal. Ik had echt de indruk dat het ook hier om een respectabele vis ging. We varen nog door een sluis en proberen nog enige tijd een groter water. Pim is hier bekend en bewaart hier hele goede herinneringen aan. Maar dit wordt vandaag niet herhaald. Zodoende moeten we concluderen dat de vangsten minderen met het verstrijken van de uren. Evengoed hebben we een goede dag met een behoorlijk aantal vissen.

De volgende dag is het een beetje problematisch om elkaar te bereiken. De veerboot die een korte verbinding van de B&B met de trailerplaats mogelijk maakt, is uit de vaart! Zodoende staan Frank en ik lang te wachten, alvorens we kunnen boarden. Een geheel andere omgeving ligt voor ons en geeft ons goede hoop. Frank kent het gebied erg goed en  wijst ons de weg. Gaandeweg blijkt dat het geen gemakkelijke dag zal worden.De stemming is echter goed en dat willen we zo houden.

We zoeken na enig sleepwerk, de steile taluds op en gaan verticaal aan de slag. Zelf heb ik al snel een mooie snoekbaars en baars te pakken. Wanneer we even verder nog iets dieper gaan, krijg ik zo'n zeldzaam harde aanbeet. De vis is gewoon te zwaar om zonder meer in beweging te krijgen. Wanneer de beweging komt, is dat die van losschietend aas!!
Ik heb het maar zelden, maar deze keer baal ik echt heel erg, want dit was echt de moeite waard om te aanschouwen. Helaas!!

We gaan verder en zoeken diepe geulen op en gaan daar verticaal aan de slag. Een enkele kleine vis laat zich verleiden. We zoeken ook meer beschutte plekken op en variëren in de toepaste technieken. Helaas laten de vissen ons behoorlijk in de steek. Bij terugkeer bij de helling blijkt de veerboot ondertussen te varen en dat maakt dat onze gasten snel terug kunnen zijn op het logeeradres.

We kunnen terugkijken op een mooie dag, met matige vangsten. Maar het terugkijken zelf leverde nog wel een paar mooie plaatjes op.

De laatste dag van hun verblijf zijn Hermann, peter en Didier samen bij Frank in de boot gestapt en hebben toen gelukkig nog een paar mooie vissen mogen vangen. Een echt visweekend kun je wel zeggen. Gevarieerd en onvoorspelbaar. De mannen hebben ons laten weten dat ze het goed naar hun zin hebben gehad. Wel kan de volgende keer de locatie van het B&B strategischer gekozen worden. Wanneer we tijdig op de hoogte zijn van hun komst zullen we hier zeker aandacht aan besteden.

30 oktober 2013 Eduard slaagt in zijn missie, verticale snoekbaars!

Eduard komt weer langs en we hebben besloten te gaan vissen in een bekende en vooral mooie omgeving. Hoewel we wateren kennen die doorgaans productiever zijn, kiezen we vaak voor deze stek. Dit doen we heel bewust en genieten gewoon van alles om ons heen en iedere vis die we kunnen bemachtigen.
Dit wordt de dag waarop Eduard ervaart wat het verschil is tussen een verticaalhengel zoals hij die gebruikt en mijn favoriete verticaalhengel. Tot nu toe vond hij het niet nodig om deze te proberen, maar de resultaten bleven ver onder de maat.

Vandaar dat hij nu eens de Godfather parabolic ter hand nam. Nu lukte wel wat eerder niet lukte. Het gevoel is zoveel scherper, dat je ook veel beter kunt reageren. In combinatie met de dunne lijnen die ik gebruik, voel je vrijwel alles wat zich aan de andere kant van de lijn afspeelt en kun je daar dus adequaat op reageren. Zodoende kwamen er mooie snoekbaarzen binnen.






De resultaten met de Komodo's zijn echt goed te noemen. Doorgaans worden ze hard geattaqueerd en komen er dan als een rolmops uit te zien.
We visten vooral de stukken water uit waar een redelijke stroming stond.
Maar ook sleepten we weer stukken rivier af om op deze wijze vissen tot aanbeten te verleiden. En ook op die manier wisten we mooie vissen te verleiden. Bij ons heeft mooi geen betrekking op het formaat. Een echte grote vis is gewoon extra mooi, maar iedere vis die in ons kunstaas is geïnteresseerd en zich laat bewonderen in de boot, kan zich verheugen op onze vreugde. Daarom behandelen we ze ook met zorg en respect.

Een keiharde aanbeet op tijdens het slepen leverde nog een mooie snoek op. Helaas lieten de baarzen zich vandaag niet zien, maar ons plezier tijdens deze zonnige herfstdag leed daar niet echt onder.

Een ijsvogel diende zich nog aan. Deze blijven echter lastig te vangen met de lens. Dan is het makkelijker foto's van de omgeving te schieten.

 

26 oktober 2013 Met twee gidsen vermaken we deze dag een groep vrienden.

Pim heeft me gevraagd om samen vijf vrienden een fijne visdag te bezorgen. Daar ben ik wel voor te porren. Het blijkt om ervaren vissers te gaan die samen een fijne dag willen beleven en tussen de middag zelf voor catering hebben gezorgd. Marcel en Ludo stappen bij mij in de boot. De anderen vinden een plek bij Pim. Welgemoed varen we uit, op zoek naar rovers!
Al snel zitten we op het grote water en heet de opkomende zon ons welkom. We varen een stuk stroomopwaarts, om ons vervolgens met de stroom mee te laten voeren.

Al snel wordt er druk verticaal gevist rond de kribkoppen en langs de taluds. ook werpend proberen we vis aan de schubben te komen. Al snel blijkt dat het schitterende weer niet bijdraagt aan de bijtlust van de vissen.
Toch toveren we af en toe een snoekbaars te voorschijn. de andere boot heeft dezelfde ervaring, maar de stemming is opperbest.

Tussen de middag varen we terug naar de helling, waar de camper die catering verzorgt, al op ons wacht. De erwtensoep staat klaar en wordt in combinatie met de het roggebrood met spek gretig genuttigd. Het is een gezellige boel en voel goede moed gaan we terug naar de jachtgronden. Hoewel er van te voren nog is gesproken over wisselende bezettingen per boot, hoeft dit bij nader inzien niet. Dus vaar ik andermaal uit met Marcel en Ludo.



We vinden een stijl talud, waar we de nodige aanbeten weten uit te lokken en ook te vangen. Alleen Ludo lukt het maar niet om ze te pakken te krijgen. Daar baal ik best van en bedenk welke opties ik nog heb, om hier verandering in te brengen.
Dus spit ik in mijn gedachten naar plaatjes die me zijn bijgebleven uit de voorgaande periode. Eentje steekt er wel erg boven uit: Luus met een schitterende baars!
Daar ga ik heen en vraag de mannen hun shads hier te laten zakken.
Het duurt niet erg lang of ik zie de hengel van Ludo datgene doen, wat het hart iedere visser sneller doet kloppen. De buiging voor de vis ziet er veel belovend uit en terecht blijkt even later.






Een indrukwekkende oude strijder belandt in het net. Een kapitale baars van 50 cm doet allen versteld staan. Zo'n bak hebben de mannen nog niet eerder in levenden lijve gezien!

Zo klinkt er een prachtig slotakkoord aan het einde van deze dag en begeven we ons weer richting helling. Beide boten hebben gelijk geschoord blijkt nu.

Maar bovenal was het een echte vriendendag die nog wordt besloten met een bezoek aan een restaurant om het helemaal af te maken.