8 mei 2020 Dat mag niet ! Dit mag wel !

Niet vies van een trosje wormen deze meter.

Na een sessie "vissen met wormen" met collega Thom Prüst op stromend water, ben ik nu een dag met Jöran op stap op een ander water. Een wezenlijk verschil is, dat we hier geen stromend water hebben

Nu is dit momenteel extra lastig, omdat we ook al met Corona-voorschriften van doen hebben. Hierbij zien we eveneens dat de misverstanden voor het oprapen liggen. Wanneer mensen voorschriften en richtlijnen vanuit hun eigen visie gaan interpreteren, hebben we er een extra virus bij.

Voor het geval men er andere ideeën op na houdt

Ga je nu wel of niet met wormen vissen en komen we tegemoet aan de Corona voorschriften. Wat het vissen betreft heb ik me verdiept in hetgeen Sportvisserij Nederland heeft gepubliceerd. Zij zeggen uitdrukkelijk dat het vissen met wormen is toegestaan en dat gevangen roofvis direct moet worden terug gezet. Dat laatste doen we vanzelfsprekend altijd al.

Ik heb dit jaar al eens eerder controle gehad van Rijkswaterstaat en geconstateerd dat ook deze instantie controleert op dit aas en bij ons werd het toen probleemloos goedgekeurd. En zo wil ik het houden, zeker als ik met gasten onderweg ben. De zaken moeten voor elkaar zijn.

Ook in de boot dus.

Echter ook dit jaar word ik weer geconfronteerd met mensen die mij er op wijzen dat hetgeen ik doe niet mag! Dan krijg je te horen: "Dat mag niet". Er vanuit gaande dat ze instemmen met de 1,5 meter die we in acht nemen in de boot, zal het wel over het vissen gaan.

Dan zeg ik: "Dit mag wel" in de wetenschap dat ik me aan de regels houd. En hetzelfde zien we regelmatig met betrekking tot de voorschriften inzake Corona. Dit maakt het leven er niet makkelijk op. Bovendien krijg je met controleurs te maken die er dikwijls ook nog een eigen interpretatie op na houden.

Nu heb ik geleerd om me vooral te richten op mijn eigen verantwoordelijkheid, gerelateerd aan de geldende voorschriften. Zo vaar ik regelmatig te hard in de wetenschap dat de Waterpolitie erkent dat een boot zoals de Tomasco, bij 20 kilometer per uur, veel meer golven veroorzaakt dan in plané.

Met permissie hard varen, getuige het vlaggetje.

Daarom hanteer ik hun instructie: ik trek de boot in plané en neem hem dan zover mogelijk terug. Onlangs werd ik door Rijkswaterstaat aangesproken op het te hard varen en toen heb ik hen ook gezegd waarom ik dit deed en dat de Waterpolitie mij had geïnstrueerd. Hiermee was de kous af. Dit  neemt niet weg dat ik als het erg druk is op het water ook mijn verantwoordelijkheid neem en rustiger ga varen om gevaarlijke situaties te voorkomen.

Nu ga ik met Jöran op stap en varen met permissie te hard over de plas. Met andere woorden ik heb me voorzien van een ontheffing. Daar heb ik best geld voor over, vooral omdat ik weet dat ik niet in overtreding ben.

Snoekbaars op het nest.

Voordat we vertrekken hebben we even gezocht naar de nesten van snoekbaarzen. Wij zagen er geen meer. Van de terreinbeheerder vernamen we dat het er wel vijftig nesten waren geweest. Het is goed om deze constatering in het achterhoofd te houden.

Wij kwamen aan bij de stilstaande rivier en ik stelde voor om juist die stekken te bevissen waar mogelijk nog een beetje stroming stond. Dit zijn dus plekken waar het water bij stroming op zijn sterkst is. En dat lijken mij nu precies de plekken die als paaiplek ongeschikt zijn. Zeker in het licht van de locaties waar we paaiende vis kunnen verwachten.

Bovendien is de paaiperiode van de snoekbaarzen blijkbaar alweer voorbij. En hiermee komen we bij de doelstelling van de gesloten periode voor het vissen op roofvis: het bescherming van de voortplanting van onze roofvissen.

Missie geslaagd, wij kunnen weer naar huis, maar we gaan nog niet......

En dus gaan wij aan de slag op een plek waar het bij hoogwater op zijn hardst stroomt. We gaan een taludje op en zijn nog maar nauwelijks bezig of de dropshotmontage van Jöran wordt op de proef gesteld. De wormen blijken een ware attractie voor een hele forse snoekbaars. Als deze eindelijk binnen komt, blijkt het om een vis van 76 cm te gaan. We zijn direct klaar en kunnen weer naar huis.

Omdat dit echter naar meer smaakt, doen we dat toch maar niet. We zoeken verschillende dieptes af en dan pikt Jöran een baars op tegen een talud. We zien wel dat er gewerkt zal moeten worden vandaag, maar als het zo door gaat kunnen we toch een leuke dag verwachten.

Een baars van het talud

Het weer is super en dat betekent, ondanks de Corona, dat het druk gaat worden op het water en dit wordt zeker in de middag bevestigd. Wij zoeken ondertussen verder en langs een damwand voel ik dan ook de verzwaring waar we naar uit kijken en even later kunnen we een kleine snoekbaars landen, eveneens op de dropshot.

Vervolgens blijft het lange tijd stil, hoewel dit niet voor de vogels geldt. Wij hebben er geen moeite mee het vissen dan even te laten voor wat het is. De camera wordt ter hand genomen en het schieten begint. Dan weten we nog niet wat voor vogeltje het is. Jöran heeft echter een app achter de hand en als de veronderstelde grasmus de stereo uitzending in gang zet weten we het zeker.

De grasmus in vol ornaat.

Van thuis komen er foto's van putters binnen en een video van het bezoek van een koolmees in de huiskamer. Wij vermaken ons uitstekend. Later blijkt dat ik ook nog een kneu (vrouwtje) heb vastgelegd.

Ook een kneu (vrouwtje)  bleek aanwezig.

En passant vissen we nog een plastic tas uit het water, die onderweg was naar de Noordzee. Die reis houdt hier op en de tas belandt nu, samen met het overige afval, in de container bij de helling.

Als we het begin van een veelbelovende oever aanvaren, is het alweer Jöran die zich meldt met de simpele en duidelijke mededeling "vis". En jawel hoor, er wordt weer een langdurige dril in gang gezet, die eindigt met de landing van een snoekbaars van 68 centimeter.  Bij mij blijft het bij twee aanbeten, waarvan de laatste resulteert in een losser, na een erg korte dril.

Doe er nog maar zo eentje bij dan.

Dan naar de andere oever, waar het wemelt van de ganzen. Jongen zijn er echter niet te bekennen. Wellicht zijn de eieren geraapt? Later zien we een oever waar juist wel veel jonge ganzen vertoeven. In gezelschap van hun ouders uiteraard.

Zo'n robuuste kop kom je als klein visje of als worm liever niet tegen.

Dan krijg ik een flinke dreun op de dropshot en kan geruime tijd aan de bak met de soepele hengel. Uiteindelijk scheppen we een baars van 44 centimeter. Daar zijn we uiteraard heel blij mee en ondertussen krijgen we de bevestiging dat het vissen met uitsluitend wormen zeker verrassend is.

Wanneer we weer van oever hebben gewisseld, tikt Jöran nog een baars en een snoekbaars binnen. Een jochie die een stuk verder op staat, wil de vis graag even zien en daarom varen we na het onthaken naar hem toe en showen de snoekbaars van 61 centimeter. Voor zo'n kind toch weer een leuke ervaring.

Deze wilde een jongetje even van nabij zien.

Dan wordt het sappelen geblazen. Er gebeurt weinig meer en ten slotte komen op een rustig stuk water en zien dieper de nodige signalen. Ik heb inmiddels de verticaalstok ter hand genomen en een loodkop van 14 gram met een haakmaat drie gemonteerd. Deze is rijkelijk met wormen beladen en trekt eindelijk weer een vis over de streep. De kleinste snoekbaars van de dag is de pineut.

Omdat dit toch niet helemaal is wat we wensen en die grote bonte specht ook al niet voor de camera wil poseren, gaan we terug naar de stekken van eerder. Ik moet nog een paar vissen lossen en Jöran arresteert zo'n klein irritant wormenrovertje; een grondel.

Niet willen meewerken met de fotograaf.

Langzamerhand komen we aan het einde van deze zomerse visdag en moeten we weer veel golfslag verduren, vanwege de vel bootjes die inmiddels op de rivier zijn verschenen. We hebben nog een half uur te gaan, alvorens we gaan traileren. En dan is het weer Jöran die zich meldt: "vis".

Het spel is direct op de wagen. Een eindeloze dril komt op gang. Voortdurend neemt de vis lijn en laat zich niet zien. Ik ga er maar weer bij zitten, want dit kan wel even duren. Op enig moment denken wij het te weten: een meerval, dat moet het zijn!

Zo ziet een meerval er niet uit Jöran!

Wanneer de vis eindelijk in de oppervlakte komt, is die ondertussen veranderd in een snoek van een meter. Gevangen op de worm dus. Je houdt het niet voor mogelijk, maar het is echt waar. En wij zijn overtuigd dat vissen met wormen niet alleen beperkt hoeft te blijven tot het vissen op meerval.

Wat nu te doen met de gesloten tijd? Wel mijn standpunt is dat we deze moeten respecteren en dit wil dus zeggen dat het kunstaas twee maanden niet in de boot komt. En waar ga ik met wormen vissen? Wel op die plekken waarvan ik aan kan nemen dat het geen paaiplekken zijn. Op deze manier richt ik geen schade aan aan het roofvisbestand en vang de vissen die al zijn afgepaaid of nog niet zover zijn.

Drie soorten en van iedere soort een respectabele maat.

Overigens hebben we grote groepen brasems zien paaien, duidelijk zichtbaar in het ondiepe water langs de oever. En voor deze vissen geldt dus geen gesloten tijd. Die discussie wil ik niet aan, want meningen zullen altijd blijven verschillen en veranderingen in de wetgeving zullen evenmin zalig makend zijn. Dus roei ik met de riemen die we hebben: we houden ons aan de regels en nemen een eigen verantwoordelijkheid, evenals bij de naleving van de Coronaregels.

20 april 2020 In de loop der jaren kwam het één en ander langs.

We kunnen weer jaren vooruit, ook al is het nu crisis.

Nu we thuis "opgesloten" zitten, is het een goed moment om je te bezinnen op het leven. Wat allemaal normaal leek, is het ineens niet meer.  Het vooruit kijken en plannen is ineens geen vanzelfsprekendheid meer.

De boekingen voor het gidsen in de tweede helft van maart in 2020 worden allemaal geschrapt. Onze reis naar de Canarische Eilanden wordt tijdig in de koelkast gezet, zodat we geen schade oplopen wegens de onvermijdelijke annuleringen wegens de crisis. Onze agenda's worden volledig leeg gemaakt. Een ander leven heeft zich aan ons opgedrongen.

Het terugkijken, daarvoor is nu wel volop gelegenheid. Niet om te blijven hangen in nostalgische verlangens, maar wel in het besef hoe snel alles voorbij ging en "wat het je heeft gebracht" of misschien wel "wat het heeft gekost".

Een blik die wel dertig jaar terug gaat en waarbij tien auto's en 6 boten (exclusief de belly boten) de revue passeren. Ongelofelijk toch! Iets waar je met het oog op de huidige wereldproblematiek betreffende duurzaamheid en milieu ook vraagtekens bij kunt zetten.

Op weg naar Denemarken in 1991

De Rana was de eerste boot, die van een particulier werd gekocht. De trailer was een zelf gebouwd exemplaar, die al snel verschijnselen van roest vertoonde. De motor bleek niet erg betrouwbaar en werd ingeruild.

Deze ervaringen waren belangrijk voor de keuzes die daarna werden gemaakt. Zo bleek dat ons gezin niet zat te wachten op een tochtje met de boot. Het was echt mijn ding en daardoor werden de keuzes daarna eigenlijk uitsluitend ingegeven door mijn behoeften.

In die tijd kwam het hoge water van 1995 voorbij en werd Tiel geëvacueerd. Het gaf eigenlijk wel een goed gevoel een boot bij huis te hebben, maar wij moesten vertrekken en namen mee.... zowel de boot als de caravan.

De evacuatie in 1995 in beeld.

De caravan werd uit de winterstalling gehaald, want je weet maar nooit. En zo gebeurde het dat de familie met twee auto's vertrok naar veiliger oorden. Wat een zotte vertoning eigenlijk. De boot achter de auto van Greetje, met in de boot onder meer onze fietsen en de caravan achter de Peugeot.

Omdat deze boot weinig werd gebruikt, mede bij gebrek aan een vaste vismaat, ging ze van de hand. Het was niet vanzelfsprekend dat er direct vervanging kwam. Maar op enig moment ging het er toch van komen. De "Oldtown" kano deed zijn intrede, Deze werd voorzien van een elektromotor. Het vervoer vond op de auto plaats, wat nog niet zo makkelijk was.

Een mooie combinatie om om mee op vakantie te gaan.

In combinatie met de caravan was het wel een mooie aanwinst. Ik had geen trailer nodig en kon er prima alleen mee op stap. Al hoewel!! Het bleek toch minder makkelijk dan gedacht. De wind speelde mij behoorlijk parten en er waren extra latten nodig op het dak, vanwege de breedte. Daarom kwam een lichte trailer in beeld. Maar wel eentje waar ook een kleine boot op moest kunnen. Een vooruitziende blik dus.....

In de vaart der volkeren, volgden de boten elkaar op.

Op zich was dit een goede oplossing, maar voor twee vissers niet de ideale oplossing om samen het water op te gaan. En dus kwam er een Quicksilver 410 met een 4 pk motor. Wat een vooruitgang! Harry, een inmiddels overleden achterbuurman en vismaat, maakte er een prachtige bodem van hardhout in en ik plaatste nog twee echte visstoelen. Na enige tijd werd de 4 pk Mariner vervangen door een 8 pk Mercury.

We konden de boot zo van de trailer pakken en door het riet schuiven. De buitenboordmotor erop en varen maar. We hebben veel plezier gehad van deze boot. Aan de auto's die toen nodig waren, hoefden nauwelijks eisen te worden gesteld en dat zou voorlopig ook zo blijven.

Inspectie door Piet Driessen van de Duroboot

Omdat de Quicksilver een heel laag boord had, was het op groter water toch een waagstuk en daar houd ik niet zo van. Bovendien werd de aantrekkingskracht van groter water steeds sterker. Vandaar dat er werd omgezien naar een boot met een hoger boord en daarmee kom ik bij de Duroboot. Andermaal een geweldige sprong vooruit, mede omdat het obstakel van de bank in het midden ontbrak.

Te water lating bij een Total Fishing dag.

En opnieuw bleek dat de lijst van wensen niet eindig was. De 8 pk werd vervangen door een 20 pk Honda. Zo, dat was me een combinatie! Zo'n lichte boot, twee personen erin en dan meer dan 40 km per uur kunnen varen. Samen met vismaat Luus hebben we jarenlang ontzettend veel plezier gehad van deze boot. Deze kon ook vrijwel overal vanaf het kantje het water in.

Toen kwam het moment dat ik besloot om visgids te worden. Tja en als je dan slechts één gast kunt meenemen, heb je wel een ernstige beperking. En zoals het vaker gaat bij mij, kwam de Princecraft op mijn weg. Yvo had deze van Han gekocht, maar deed hem weg toen een Tomasco bij hem in beeld kwam. Omdat er slechts twee stoelen in zaten, werd door een deskundige vismaten een derde stoel geplaatst en kon ik aan de slag.

Onderweg met de Princecraft.

Omdat de kortstaart buitenboordmotor niet voldeed, kwam er een 30 pk langstaart op de Princecraft en ging ik een jaar experimenteren met het gidsen. De auto's voldeden nog steeds. Toen ik een jaar bezig was en zag dat er potentie in het gidsen zat, keek ik bewust naar de beperkingen van deze boot en besloot op zoek te gaan naar een lange termijn investering.

Zoekende bij onder meer Lund, Alumacraft, Starwelt en Marcraft, kwam ik in gesprek met Henk Simonsz. Hij wilde nog eens een andere boot laten bouwen en de zijne wel verkopen. Deze Tomasco was enkele jaren eerder op de Visma onthuld en daar stond ik me toen aan te vergapen met de gedachte "dit is voor mij niet weggelegd". Maar toen ik mijn lijstje met de vergelijking tussen de verschillende boten had uitgebreid, kwam de Tomasco wel heel duidelijk boven drijven.

De perfecte stal voor de Tomasco

En zo kon het gebeuren dat ik een paar maanden later met de Tomasco op de trekhaak van de Peugeot 406 uit Stiens vertrok. Dit had ik tot voor kort nooit voor mogelijk gehouden. Het gidsen ging een nieuwe fase in. De boot paste qua breedte nog net in de schuur die ik had laten bouwen. Wel was deze inmiddels langer en dicht gemaakt. Een perfecte stal voor deze nieuwe aanwinst.

Een droom is in vervulling gegaan.

Mijn gasten waren ook enthousiast en welgemoed ging ik onderweg. Tot die keer bij de Mookerplas. De geweldige trailerhelling was met fijn zand overdekt en daar had de voorwiel aangedreven Peugeot serieuze problemen mee. Het gewicht van de boot vroeg duidelijk om meer trekkracht. Met wat hulp van omstanders lukte het wel, maar zo wil je niet gidsen.

En zoals eigenlijk altijd, breng ik dit bij de garage ter sprake, waarop de receptionist zegt, kijk daar buiten staat de auto die je zoekt. Een vierwiel aangedreven Subaru die op gas reed. En zo kon het gebeuren dat ik niet veel later met Subi onderweg was. Alweer een gigantisch stap vooruit. Een jongensdroom was uitgekomen: een soort jeep met een boot er achter.

Met deze combinatie werden meer dan 500 tewaterlatingen gerealiseerd.

En zoals altijd ontwikkel je nieuwe wensen tijdens het gebruik en werden zowel de Minn Kota als de Honda vervangen. De co-pilot functie van Minn Kota is perfect. De 30 pk Honda werd ingeruild voor een nieuwe Honda 50 pk om sneller in plane te komen.

Toen sloeg het ongeluk toe. De motor van Subi had teveel geleden onder het gebruik van gas als brandstof. Dit resulteerde in vervanging van de motor en het uitbouwen van de gasinstallatie. Dit was een forse tegenvaller, maar daarmee was het probleem wel verholpen.

Die AWD is inmiddels wel onmisbaar gebleken. Geen enkele helling hoeft buiten beschouwing te worden gelaten. Slechts één keer, op een hele stijle helling, ging de auto glijden bij het oplieren van de boot. Met een paar blokjes achter de achterwielen was dit euvel verholpen.

Later werd de Min Kota Ulterra aangeschaft en heb ik de mogelijkheid om ook het te water laten en het inhalen van de motor op afstand te regelen. Ideaal ook bij de 1,5 meter economie.

Ondertussen gaan de jaren voorbij en kijk je vooruit, althans voor zover het ons mogelijk of dat zinvol is. Nu we midden in deze crisis zitten, weten we beter. Niets is zeker!!  Dit neemt niet weg dat ik heb besloten nog een aantal jaren door te gaan met het gidsen en dat het niet verkeerd zou zijn om de auto te vervangen. En zie daar! Deze auto dient zich gewoon aan en betekent een zoveelste mijlpaal in mijn bestaan.









Wij wilden bij het ingaan van de "intelligente lockdown" een wandeling maken in een rustig gebied.  En in die flow overkwam ons de ontmoeting met onze nieuwe auto. Zo heb ik het althans ervaren. We parkeerden op een zondag bij een garage om vandaar uit onze wandeling te beginnen.

Ik ben nauwelijks in auto's geïnteresseerd, maar "moest" daar ineens toch even in de showroom kijken. Toen zei ik tegen Greetje: "volgens mij staat onze nieuwe auto daar". En twee weken later hebben we onze Subaru Forester van dertien jaar oud omgeruild voor het exemplaar dat acht jaar jonger is en bovendien onze eerste automaat.

Het traileren getest.

Helaas maken we er wegens de lockdown nog weinig gebruik van.  Omdat testen momenteel heel belangrijk wordt geacht, hebben we de lockdown wel benut. We hebben het traileren getest en dat ging perfect.

Samengevat komt het er op neer dat in dertig jaar heel veel is gebeurd wat het vissen met de boot betreft. Inmiddels is het dus gidsen met de boot geworden en kun je zien dat er heel veel mogelijk is en achteraf gezien eigenlijk nauwelijks te bevatten.

Ten slotte zou ik willen zeggen: Keulen en Aken zijn niet in één dag gebouwd. Met andere woorden, heb geduld en benut de kansen die zich voordoen. Houd verder rekening met tegenslagen en realiseer je dat deze weer nieuwe stappen mogelijk maken. Het leven bestaat uit kansen en keuzes. Die benutten vanuit een gerichte focus, kan heel veel opleveren.

Aan één voorwaarde ontkom je echter nooit en dat is een goede gezondheid. Wees daar heel erg zuinig op. Je ziet nu met Covid 19 hoe zorgvuldig je daar mee om dient te gaan en dan nog heb je geen garanties. Carpe Diem dan maar.

(Carpe diem is een Latijns spreekwoord dat Pluk de dag betekent. De zinsnede is afkomstig van de Romeinse dichter Horatius)

5 januari 2020 Geen valse start, maar wel onverwacht veel snoeken.

De snoek was vandaag in de meerderheid.

Het slechte weer lieten we aan ons voorbij gaan en daarom hadden we onze visafspraak verzet. Toen we op het water zaten, wisten we het zeker, het was een goede beslissing geweest.

Bij de helling was het erg druk met trailers en dus zaten er heel wat boten op het water. Gelukkig zagen we er weinig van terug tijdens het vissen. Blijkbaar hadden de meeste boten een andere bestemming gekozen. Ook kwamen er een paar 12BB's in actie.

Respect hoor mannen, want ik heb ik mijn bellyboat periode inmiddels afgesloten. Ooit ging ik ook 's winters in mijn neopreen pak het water "op". Weliswaar zonder hulpmotor en was de fysieke inspanning dus groter en dat viel lang niet altijd mee in het koude water. Ik kijk er desondanks met plezier op terug.

Bij de helling ontmoette ik ook de voorzitter van de Deutschen Hecht-Club. Wij ontmoeten elkaar slechts sporadisch, maar herkennen elkaar meteen. Nu kun je Uwe ook moeilijk over het hoofd zien en derhalve maakte ik hem ook de complimenten met zijn "gezonde" uiterlijk. Hij onderhoudt duidelijk waarin hij ooit heeft geïnvesteerd.

Wij zaten al snel op het water en ik voer de rivier op. De stroming was de laatste tijd flink afgenomen, maar toch de moeite waard. Omdat er nogal wat boten actief waren, besloot ik direct naar de verste bestemming te varen, tenzij de één na laatste stek nog vrij was. Omdat dit niet zo was, voer ik direct door.

"Niemand te zien" was de conclusie toen we arriveerden. En niet veel later gingen onze shads naar de bodem. Het stijle kantje dat daar lag, had eerder al mooie vissen opgeleverd en daar had ik vertrouwen in. Even leek dit ook te kloppen, toen Ynze direct een harde aanbeet ervoer. Helaas werd de vis tijdens de dril gelost! Balen!!

Dit bleek al snel een onverwachte dag te worden en het duurde dan ook geruime tijd, voordat de eerste vis kon worden binnen gehaald.  Een kleine snoekbaars was aan de onderkant van de bek gehaakt. Een teken dat ze er niet echt voor gaan. De vis ging snel terug en wij zetten nog even door. Omdat er geen aanbeten meer kwamen en ik een andere boot zag naderen, besloot ik snel naar de nabij gelegen stek te varen. Dan hadden we in ieder geval nieuwe kansen.

En dit pakte goed uit, want terwijl de andere boot onze stek opnieuw onderzocht op de aanwezigheid van bijtlustige vissen, haakte Ynze zijn eerste vis. De aanbeet was niet te missen zo hard. En als je snoek verwacht dan weet je het meestal wel. Maar nu zijn we de snoek een beetje uit het oog verloren, omdat er slechts sporadisch eentje verticaal gevangen werd. Deze vangst was dus een verrassing.

De eerste snoek van de dag.

Dit was dus zo'n aanbeet die gevolgd werd door een paar flinke runs en die uiteindelijk een snoek van bijna 70 cm in de boot bracht. Blijkbaar was het water dermate helder geworden dat de snoek op jacht gaat. In ieder geval waren wij blij met deze vangst, die bovendien vertrouwen wekte. Op naar de volgende vangst dus maar.

En warempel ook bij mij sloeg een snoek toe en wel eentje van 80 cm. Onvoorstelbaar zo maar twee snoeken achter elkaar en toen wisten we nog niet dat het er nog meer zouden worden. Want ook mijn volgende vis was een snoek! Minder groot de voorgaande exemplaren; dik zestig cm. De grote Lupa shad had weer goed werk verricht.

Een mooie forse vis, de derde snoek alweer.

Nota bene drie snoeken achter elkaar. Bizar eigenlijk. Wij visten zo tussen de 5 en 6 meter diep, omdat we daar actieve vissen vonden en warempel, daar kwam ineens ook een stevige snoekbaars. Een aanzienlijk groter exemplaar dan de eerste en deze was bovendien wel in de bek gehaakt.

Een jaar lang geen snoekbaars gevangen en nu dus een geheel andere start.

De volgende vangst was de snoekbaars van Ynze. Hij was er uitermate blij mee, want 2019 had hem geen enkele snoekbaars opgeleverd. Dit was dus een mooie start van het nieuwe jaar. Niet te verwarren met het neiuwe seizoen, want die start na de gesloten tijd. Aldus Ynze.  Overigens kent mijn registratie uitsluitend kalenderjaren........ Tja het is maar wat het meeste houvast biedt, denk ik dan maar.

Met al dit soort overwegingen hebben de vissen niets te maken, die doen en laten zonder een kalender in ogenschouw te nemen en ze bijten of ze bijten niet. Bij onze collega beten ze blijkbaar niet want die was al weer vertrokken. Ik voer nog even naar een hoek bij een damwand, waar veel stroming stond en boem, daar zat Ynze alweer met een flinke vis te stoeien.

Twee knappe snoekbaarzen wisten we te vangen. De andere twee waren een stuk kleiner.

En andermaal bleek het om snoek te gaan. Vis nummer 7 van deze dag en allemaal bij elkaar in de buurt. Heerlijk hoor dat vissen zo verschillend kan zijn. De verhouding snoek/snoekbaars was echt verrassend te noemen en kwam waarschijnlijk omdat de snoek in het troebele water niet goed uit de voeten kon en nu de schade ging inhalen. Ze hadden duidelijk veel trek.

Wij besloten na enige tijd van stilte, te gaan verkassen. De stek die ik voorbij was gevaren, bleek nu beschikbaar en dus ging de Minn Kota weer te water. Er stond hier duidelijk wel meer wind en dat maakte het een stuk kouder. Bovendien werkten de vissen niet erg mee en daardoor werden we vanuit die optiek niet verwarmd.

Ten slotte wist ik nog één snoekbaarsje te strikken en daar bleef het bij. Ondanks dat we meerdere keren het talud op - en afvoeren, bleef het stil en dan werd het tijd opnieuw te verkassen. Langs een mooi talud, waar ik eerder succes had gehad, zagen we rijkelijk signalen. Dat eerder behaalde successen geen garantie voor de toekomst betekenden, bleek ons ook nu weer. Geen stootje kwam er, helemaal niets.

Aan de overkant van de rivier kwam evenmin enige respons en dus gingen we naar de voorlaatste stek. Tenminste als er geen andere boot lag. Dit was niet het geval en dus gingen wij weer aan de slag. En andermaal vingen we hier snoek. Dus ook het tijdstip bleek er niet toe te doen. De snoek waas los. Geen groot exemplaar, waar wel een goede vechter.

Een mooie afsluiter van de dag.

We zetten nog even door en weer haakte ik een vis en weer bleek het om een snoek te gaan. Ik houd het zelfs voor mogelijk dat het dezelfde vis was. Dit zullen we niet weten, omdat de vis het net verliet voor dat we deze in de boot konden tillen. Soms gebeuren die dingen en ook dit hoort erbij.

Ten slotte wilde ik nog even een stek vlak voor de helling beproeven. Dit feest ging niet door omdat hier nog wel een boot lag. Daarom voer ik nog een stukje door en beproefden we daar ons geluk. Niet lang echter, want ik had er geen vertrouwen in en bovendien werd het langzaam donker. Dit was ook voor andere boten aanleiding om de helling op te zoeken.

Wij ruimden alles in de boot op, alvorens ook in die richting te gaan. We waren vlot aan de beurt en hadden de Tomasco weer snel op het droge. Toen alles weer was vast gesjord en in de auto's geladen, namen we afscheid en was Ynze een floating suite rijker. Die had ik meegebracht, opdat hij deze kon uitproberen. Het pak paste en voldeed, zodat het van eigenaar verwisselde. Dus ook in dit opzicht een goede vangst voor hem.

De visvangst van vandaag was tenslotte 10 vissen, waarvan 6 snoeken en 4 snoekbaarzen. We hadden droog weer gehad en konden terug kijken op een geslaagde dag.