30 december 2014 We sluiten het jaar af, met veel aanbeten en heel veel lossers!

De Bony Shaker van Spro wist een paar vissen te verleiden tot echte aanbeten, De meeste vissen gingen echter verloren, voordat we ze te zien kregen. 

Een fraaie snoekbaars voor Frank op de fireball jig en spiering.

Vaarwel 2014, bedankt voor alle mooie vissen en visdagen en nu op naar 2015.

21 december 2014 Serieuze snoekbaars voor Luus

We hadden deze dag het plan opgevat om een nieuwe trailerhelling te proberen. Het water ter plaatse hadden we vaker bevist, maar niet vanaf deze plek. Al geruime tijd geleden hadden de zaak verkend, toen we toch in de buurt waren. En nu moest het er dus van komen.

Het was koud en het woei hard. Dus zaten we stevig in onze kleren. Het weer deed zich ook gelden op het water waar we vanaf de helling terecht kwamen. En hoewel we enkel stekken probeerden, bleek al snel dat dit geen ontspannen gebeuren was. Bovendien bleven de aanbeten uit en daarom vaarden we door naar een stuk rivier waar we in de luwte konden vissen.










Ook hier was het niet meteen bingo, maar gaandeweg kregen we aanbeten en kwamen er snoekbaarzen boven. Niet groot maar zeker heel welkom.

De vangst op een shad, die ik geruime tijd terug had gekocht, kreeg een bijzondere betekenis. Mijn ouders hadden vroeger namelijk een winkel in het noorden van het land.
In dat pand, waar ik (bijna) geboren en getogen ben, hebben inmiddels verschillende andere zaken gezeten.
Zo ook een zaak met dierenbenodigdheden en een klein assortiment hengelsportspullen. Daar kwam deze shad vandaan en vandaag was het zover; ik ving vis op dit gedenkwaardig stukje kunstaas.

We hadden een stek gevonden die behoorlijk productief was en bleven deze bestoken met onze verticaalstokken. Godfathers die ons ontzettend veel plezier doen beleven aan het verticaal vissen.

Overigens was het bij mij regelmatig foute boel. Het was mijn beurt om keer op keer mijn shads op de bodem te verankeren. Het leek niet op te houden en zodoende ging er ook het e.e.a. verloren.

Maar Luus  deed goede zaken en liet ook een forse snoekbaars het daglicht boven water zien. We waren blij dat we dit stuk varen hadden ingelast om niet voortdurend in gevecht te zijn met weer en wind.

Gaandeweg hadden we nog een tweede stek ontdekt en deden ons ook hier tegoed aan de aanbeten. Niet alle vissen bleven hangen, maar we mochten zeker niet klagen. Zeker niet toen Luus echt serieus aan de bak moest. Een dikke tachtiger had zijn shad gegrepen en wilde niet zonder slag of stoot capituleren. Het werd een serieuze dril door een serieuze vis. Toen deze binnen was, waren we helemaal in onze nopjes.

Al met al kwamen er zeventien vissen in de boot en hadden wij het reuze naar onze zin. Deze tijd van het jaar kennen we echter ook de kortste dag en dus moesten we op tijd terug. Om het nog wat veiliger te maken besloten we ook het rondomlicht te plaatsen. Terwijl we hier mee bezig waren, kwam een BOA langszij. Gelukkig een vriendelijke gast die even een praatje kwam maken en zo wel zag wat voor vlees hij in de kuip had.



Na een stevige tocht, met gelukkig de wind in de rug bereikten we de trailerhelling, althans bijna.
Het getijdenwater maakte het nodig om ons zelf heel klein te maken om er nog precies onder door te kunnen. Daar troffen we ook een collega visgids die zojuist zijn boot het water had uitgetrokken.
Zo hadden we nog een gezellig praatje alvorens de auto weer naar huis te sturen.

10 december 2014 Het is een uitzonderlijk mooie dag, tussen de depressies door.

Door af en toe samen te vissen, leer je college visgidsen kennen. Ook leer je andere wateren en technieken kennen. Als het bovendien gezellig is en het weer mee zit, is het helemaal af. En zo'n dag was 10 december. Daar kwam nog bij dat een gast van Frank (Visgids Biesbosch) mij wilde leren kennen. En zo kon het gebeuren dat we spontaan samen in de boot zaten.

Er stond een harde wind, de zon scheen en het was fris. Niet in de luwte, want daar leek het af en toe wel zomer. Het zonnetje drong lekker door in het ondiepe water en daar verwachten we vis. We sleepten het e.e.a. mee om een aanbeet uit te lokken.








Ondertussen hadden we tijd om elkaar te leren kennen en wisselden heel wat informatie uit.

Dit duurde geruime tijd, maar ineens vertoonde de hengel voor me de kromming waarop we hadden gewacht. De Wobshad was gegrepen door een kleine snoek. Dat deze klein was deed er niet toe. De actie wel!

Ondertussen stond Bryan achterin de boot een Aruku shad te dresseren. Hiermee lukte het een mooie grote baars in de boot te krijgen.

Zo'n vis is altijd de moeite waard, want in mijn ogen blijft het mooiste vis die we in Nederland hebben.









In de hoop nog zo'n vis te verschalken ging Bryan nog een poosje door. Helaas bleef het bij deze ene baars.

Nu de Wobshad in de smaak was gevallen besloot ik er wat extra actie aan te geven en tot twee keer toe bleek dit te werken.

Toen wees Frank ons op een zonnig kantje in de luwte. Daar moesten we maar eens op werpen. Ik hanteerde nog steeds de hengel met de
Wobshad in de kleur firetiger. Na een paar worpen was het al raak en konden we een stevige snoek landen.
Deze keer werd de eer gegund aan onze gastheer, want we wilden de vreugde wel evenwichtig verdelen!

Bij de tweede passage langs deze oever was het direct weer raak. Een snoek van hetzelfde formaat ruïneerde de Wobshad nu helemaal.

Deze dag was echt uniek. Tussen alle dagen met veel wind en regen door hadden wij het geluk om ons te koesteren aan de zon.

Hiervoor namen we dubbel en dwars de gelegenheid tijdens onze middagpauze, die Frank ons zo gunde!

Hij legde de boot aan, aan een steiger die volkomen beschut lag. Hier haalde Bryan zijn keuken te voorschijn en begon de soep klaar te maken die hij had meegebracht.






Dat was smullen geblazen en deze qualityday werd er alleen maar beter op.

Zoals wel vaker was het sprookje hierna wel uit. We sleepten, wierpen en verticaalden, maar de vis leek verdwenen. Bij het sluiten van de markt liet Frank de boot driften over een diepe kuil. Eerder hadden we hier eens een double hookup van twee forse snoekbaarzen. Nu leek het ook wel uitgestorven. We lagen al bijna tegen het riet toen ik ineens werd opgeschrikt door de snoeiharde aanbeet, waarin eigenlijk al niet meer geloofde.



Frank had alles al ingepakt, klaar voor vertrek en daar stond ik op de valreep de grootste vis van de dag te drillen. Bryan had het eerst helemaal niet door. Toch stond ik even later alsnog te poseren en was het feest compleet. We verlieten het toneel en koersten huiswaarts.

6 december 2014 Wij plukken die mooie zomerse winterdag.

Nadat Anne en ik besloten de geplande visdag aan ons voorbij te laten gaan, liet Jöran van zich horen. Hij vroeg of ik de vrijdag nog vrij had om samen een dag te vissen. Dit was niet aan dovemansoren gezegd. Het weer zou beter worden, zodat we niet bij een gevoelstemperatuur van minus 10 graden op het water hoefden te zitten. De reden dus om van de visdag met Anne af te blazen.

Toch zagen de vooruitzichten voor zaterdag er nog weer beter uit dan voor de vrijdag en dus gingen we zaterdag. Beiden konden we en deze dag wilden we ons niet door de neus laten boren.

Zodoende stonden we 's morgens te genieten van de opkomende zon, een dag die ons toelachte.

De boot kon te water, waar een andere boot ons al voor was. Maar daar maken we ons absoluut niet druk over. Plek zat op het water deze tijd van het jaar.

We zetten direct koers naar de rivier om daar ons geluk te beproeven. Op de eerste stekken bleken we kansloos. Dus is het verder zoeken geblazen. Onder aan een stijl talud kregen we vis in het oog en daar moest het gebeuren.

Plotseling kreeg Jöran een schitterende aanbeet en kon gaan drillen. Het duurde enige tijd eer de dader zich bloot gaf. Een kapitale baars was er in getrapt en kon geschept worden in het kleine rubber schepnet dat hiervoor speciaal aanwezig is.

Die eerste vangst was du direct een hele mooie en wij waren in onze nopjes met die 45 cm perca perca.

Niet veel later kreeg Jöran opnieuw beet. Een beetje een flauwe aanbeet, maar toch. De dril was wel stevig en een snoek van 65 cm was de pineut. Deze zwom al snel weer vrolijk rond.

Hierna werd het te stil om nog langer te blijven hangen. Daarom ging de Minn Kota uit het water en zochten we een andere stek. Hier aangekomen, gingen we weer verticalen op de elektromotor.

Blijkbaar was het nu mijn beurt. Ik kreeg een keiharde klap op de hengel en sloeg aan. Even was ik elk contact kwijt en twijfelde of ik de vis wel gehaakt had op de Komodo. Gelukkig was dit het geval en kwam de derde vis en derde soort van vandaag naar boven. Een stevige snoekbaars verhoogde de vreugde in de Marcraft van Ann-Christin en Jöran. Heerlijk zo'n dag waarop je niet zelf moet varen, maar je helemaal kunt focussen op het vissen.

Helaas bleef het bij deze ene vis en dus zochten we het nog een stuk verder op. De eerste stek leverde een aanbeetje, een losser en een kleine snoekbaars op. We hadden hier in ieder geval respons op onze inzet.

Opnieuw schoven we een stukje op en daar kwam de volgende snoekbaars al weer. Nu begon het er op te lijken en beleefden we veel plezier aan onze bezigheid op deze schitterende zonnige decemberdag.

We schoven opnieuw een stukje op. Plotseling zat Jöran in een spagaat tussen en hard vechtende over en de standhengel waarvan het kunstaas vast dreigde te lopen. Gelukkig kwam alles goed en kon het het schepnet opnieuw inzetten op een nog grotere baars. Deze zette 47 cm op de lat. Tjonge wat een mooi beest.

We zetten hier nog even door, alvorens we tijd namen voor de lunch.

Op neig moment realiseerden we ons dat de tijd begon te dringen. We moesten nog een flink stuk varen en de zon kwam al knap laag te staan.

Daarom zochten we één van eerste stekken nog een keer op. En gelukkig niet voor niets. We misten wel veel aanbeten, van waarschijnlijk kleine vis. Maar ook lossers waren ons deel.

Toch kwamen er nog enkele vissen aan boord en de teller liep uiteindelijk op naar 11 vissen. Wanneer we daar de lossers en missers bij optellen, keken we toch terug op een dag met behoorlijk wat actie en een aantal mooie exemplaren. Bovendien drie soorten.

Hoewel we het reuze naar onze zin hadden, besloten we toch huiswaarts te keren. Wij houden er niet van in het donker op te ruimen, omdat je dan makkelijk dingen over het hoofd ziet.

We passeerden nog een visbootje dat op 25 meter diepte lag te vissen! We blijven ons verbazen, want dan weet je zeker dat de vissen die gevangen worden, vrijwel kansloos zijn om te overleven.

Wij trailerden de boot en keerden heerlijk rozig huiswaarts. It was a beautyful day! Sinterklaas had dus nog wat cadeaus achtergelaten.

24 november 2014 Een hele bijzondere gebeurtenis maakte van een droom werkelijkheid.

Onlangs was ik met Yvo aan het vissen. Vroeger hadden we hiertoe meer gelegenheid, maar zo nu en dan pakken we onze kans en genieten met volle teugen. Dat wil zeggen dat we ook op hele moeilijke dagen met veel plezier terug kunnen kijken. Het weerzien en samen genieten van alles wat om ons heen is, maakt onze visdagen altijd de moeite waard. En dan zijn er van die dagen dat er ruimte is voor wonderen. Iets, waarvan Yvo al vaker had gedroomd, gebeurde.

Slepend langs het talud van de rivieroever kreeg Yvo een aanbeet die hij nooit meer zal vergeten. Ik haalde snel alle hengels binnen en positioneerde de boot zodanig dat Yvo alle kanten op kon met de vis. In de boot moest natuurlijk ook voldoende ruimte zijn om vrij te kunnen bewegen en alle mogelijke hindernissen werden geslecht. Zodoende had ik in eerste instantie nog geen idee waarmee Yvo in gevecht was. "Ik denk een grote snoek" was al eens uit de mond  van Yvo gekomen. Maar ik was het met hem eens dat de staart die plotseling door de oppervlakte sloeg niet aan een snoek toebehoorde. Hier ging het om een zalmachtige!!

Niet veel later hielden we onze adem in toen de vis zijn luchtacrobatiek vertoonde. Dit mocht niet meer mis gaan, want deze vis verliezen zou echt drama betekenen. De dril duurde en de vis zette menige sprint in om zich van het plugje, want groot was deze zeker niet, te ontdoen.

Gelukkig begon Yvo het overwicht te krijgen en kwam de vis dichterbij. Wij waren verrukt en erg gespannen of het ons ging lukken deze vis in de handen van de visser te fotograferen. Zodra de mogelijkheid zich voor deed schoof ik het net er onder en waren wij in andere sferen aangeland.
Superblij waren we beiden met zo'n juweel in de boot. Overigens wisten we niet precies om wat voor vis het ging. Maar daar zijn we wel uitgekomen. Het betreft een geweldige zeeforel!

Na een uitgebreide fotosessie kon de vis terug in zijn element. We hebben dit zorgvuldig en in lyrische stemming gedaan. Wat een feest zeg om zo'n beauty zijn weg te zien vervolgen. De rivier heeft aan ons een geheim prijs gegeven en wij zijn hier heel, heel erg dankbaar voor.

Daarna was het lange tijd stil in de boot. We waren beiden zwaar onder de indruk en konden nog nauwelijks bevatten wat we zojuist allemaal hadden meegemaakt. Gelukkig helpen de beelden ons om deze droom, die werkelijkheid werd, telkens weer tot realiteit te herroepen.

23 november 2014 We zoeken onze winterstekken weer op.

Deze dag ga ik weer met Luus op stap. We hebben beiden trek in de specifieke wintervisserij op snoek. Op kanalen die in de winter zo heerlijk bevist kunnen worden vanuit de boot. Maar eerst doen we een bakkie. Dan stappen we samen in de auto en rijden naar onze bestemming. Ik heb de sleutel mee voor de  helling en open de poort. We moeten een krappen bocht maken en omdat dit niet perfect verloopt zitten er nu een paar vervelende krassen op de boot. Grrrrr.

We zitten uiteindelijk toch op het water en toveren ons kunstaas te voorschijn. Ik heb ingezet op groot spul vandaag. Niet eens zozeer omdat dit het meeste vertrouwen biedt, maar vooral omdat dit nodig weer eens nat moet worden gemaakt.

Een grote Jake heeft ooit eens vis opgeleverd en is toen in de vergetelheid geraakt. Onlangs heb ik een Fatal Attraction aangeschaft en deze heeft nog geen kennis kunnen maken met de kaken van Esox Lucius.


Maar ook andere middelen worden evengoed in de speld gehangen. In het begin wil het niet lukken. Ook werpen we een flink stuk water uit, met zowel rubber als pluggen. Het levert echter niets op.

Dan gaan we een dieper stuk water proberen. Hier weet Luus zijn eerste vis te verleiden en te landen. Niet groot, maar heel welkom. Een stuk verder volgt een serieuze aanbeet. De vis gaat verloren zonder dat we deze hebben gezien. Balen dus.

We komen op een kruispunt en slaan af. Eerst volgen we het midden van de vaart. Dit lijkt echter wel uitgestorven. Dus duiken we de kant in. En daar weet Jake een snoek tot een aanbeet te verleiden. Niet eens zo'n grote vis op zo'n joekel van een plug. Deze meet namelijk 26 cm en heeft een doffe ratel.

Ik ben helemaal in mijn nopjes dat het is gelukt. Omdat vervolgens geen aanbeten meer volgen hang ik toch iets anders in de speld.

De Fatal Attraction blijkt dan ineens wel goed in de markt te liggen. De ondiep lopende swimmbait haakt een forse dikke vis. Mijn dag kan al niet meer stuk. Met de spreuk "prijd de dag niet eer deze verstreken is" neem ik het dus niet te nauw.

Ik ben in ieder geval erg blij met het succes op deze twee stukken kunstaas.





Vervolgens wordt het behoorlijk taai. Luus weet nog twee kleinere vissen te strikken, terwijl de kilometers onder de boot doorglijden. Wanneer we terug zijn bij de kruising, besluiten we het stuk waar we een vis hebben gelost nog eens te bestoken.

Zo gezegd, zo gedaan en warempel Luus krijgt op de stek waar hij al een vis heeft gevangen, opnieuw een aanbeet. Zijn grootste vis van deze dag is een feit.

Hoewel het water niet al te diep is, heeft de dieplopende Salmo baars, zijn werk gedaan. Dicht achter de boot is de actie dus toch verleidelijk genoeg.

Dan begint het al weer donker te worden en dus is het tijd om in te pakken. Als we thuis komen is het al helemaal donker.

We zijn tevreden met het resultaat en hadden de boot liever vrij gehouden van krassen. Het hoort er echter allemaal bij. De vangsten maken gelukkig veel goed.

19 november 2014 We treffen veel kijkers en slechts enkele kopers.

Omdat we samen ook activiteiten ontwikkelen om de visstanden in het Benedenrivierengebied te verbeteren, c.q. te beschermen, trekken we er af en toe samen op uit om te kijken hoe het met de visstand staat. Dat dit niet alleen uit de vangsten valt af te lezen, werd vandaag weer eens bevestigd.

Beiden kwamen we te laat aan op onze bestemming, vanwege de grote verkeersdrukte in combinatie met de mist. Maar dat nemen we voor lief. We laten onze dag er niet door bederven.

Wilfred heeft vandaag zijn boot meegebracht en deze kan al snel te water. We stappen in en varen naar onze eerste stek. Hier zijn de laatste tijd mooie snoeken gevangen en dat willen we graag herhalen. Visdagen kennen echter nooit hun gelijke en dus was het vandaag ook weer anders.

Wilfred kreeg al snel een tik op zijn Flapper, maar deze bleef niet hangen. De volgende aanbeet bleef slechts even hangen, maar niet lang genoeg om te kunnen aanschouwen. Ook zagen we volgers, die wel kwamen kijken, maar niet kopen.

Gelukkig kwam er een mooie tachtiger binnen en hiermee was de helft van het gebed van Wilfred verhoord! Deze kwam er daadwerkelijk ook. De Fatal Attraction was te verleidelijk en leverde tweede helft van het gebed op. Daarmee had Wilfred 1,60 meter vis gevangen.

Mijn eerste vis was een mooie baars, die tegen een oplopend talud lag. De aanbeet was flink hard, zodat ik aan een snoek dacht. Niets was minder waar. Een forse baars had mij op het verkeerde spoor gezet.

Het verging mij al net zo als Wilfred. Een grote snoekbaars volgde mijn jerkbait, maar draaide bij de boot weg. Ook een snoek haalde hetzelfde kunstje uit. Op het laatst van de dag, op een nieuwe stek, zag Wilfred andermaal een grote vis wegdraaien. Wel kijkers dus, maar geen kopers.

Het verticalen leverde helemaal niets op. Mij waren echter de baarzen gegund. Vier veertigers waren mijn deel. Dus ook 1,60 meter vis. De dieplopende pluggen waren er goed voor. Toch wist ik er ook één werpend te vangen. Altijd heerlijk die harde aanbeten van die grote baarzen,

15, 16 en 17 november drie dagen bikkelen

Deze drie dagen op rij, werd gestart met een Eduard.

15 november 2014. Eduard had zijn keuze laten vallen op een stuk water waarvoor hij duidelijk een voorliefde heeft. Niet zozeer wat de vangsten betreft, als wel de omgeving. Hij weet dat het hier niet makkelijk is, maar zet in op die ene grote vis, die hier zeker zwemt.

Zoals altijd stond hij al te wachten toen ik aan kwam rijden. Omdat we het ritueel van het gereedmaken van de boot kennen, verloopt het vlot en duurt het maar even voordat we op het water zitten.

We besloten eerst te gaan slepen in de hoop op een grote vis. Het duurde niet eens zo lang, toen de eerste aanbeet door kwam en een fraaie snoek kon worden geland. Dit gaf hoop, die echter gaandeweg steeds minder werd.





We vingen een heel stuk verder nog een snoek. Toch zetten we snel koers naar de rivier. Daar troffen we een mooie stroming aan. in de hoop weer een paar mooie snoekbaarzen te vangen, gingen we verticalen.

Het duurde enige tijd eer de eerste aanbeet kwam. Een klein snoekbaarsje had de shad gegrepen.
Kortstondig kwam deze in de boot. na een fotootje kon ze terug.






In de directe omgeving visten we nog veel water uit. Zowel slepend als werpend deden we ons best vis aan de schubben te komen. Maar de lage temperaturen hielpen niet echt. Het echte bikkelen is dus begonnen.

Omdat de zon korter tot onze beschikking staat, m.a.w. het licht gaat al vroeg uit, gingen we weer richting trailerhelling.

Gelukkig kregen we nog een mooie vis aan boord. Wat we ook deden, niets mocht baten en dus besloten we er een punt achter te zetten.


Het was mooi geweest. We hadden het getroffen moet het weer en de vissen lieten ons duidelijk weten dat de wintertijd is ingegaan.

Zaterdag 16 november was de dag voor Jeroen en Wouter. Reeds maanden van te voren hadden we deze dag geprikt. De twee mannen zijn al hun leven lang vrienden en gaan graag een dag samen vissen en deze keer in de buurt van de woonplaats van Wouter.

Het was weer eens iets anders, de mannen kwamen op de scooter, die Wouter van zijn vrouw had geleend. Ze hadden dus ook niet veel spullen mee, maar dit was van te voren afgesproken. Toen ze in de pakken zaten, konden we het water op.

Gelet op de vorige dag, dienden we er rekening mee te houden dat de vissen de boot niet in  zouden springen.
Maar gelukkig meldde zich toch redelijk snel een baars. We waren in ieder geval van de nul af.

We vaarden verder naar een stek om te verticalen. Dit was een nieuwe tak van sport en dus moesten ze er even in komen. Dit duurde echter niet zo heel lang en het eerste snoekbaarsje was een feit.

Er werd nog een aanbeet gemist, maar daar bleef het bij. We zochten verder en kwamen in de biirt van bruggen en kades, waar normaal gesproken een vis te vangen moet zijn. En inderdaad, de gesleepte plug werd gegrepen en een stevige dril kwam op gang. De vis bleef diep, terwijl ik alles in gereedheid bracht voor de landing. helaas vond die landing nooit plaats en hebben we vis niet eens te zien gekregen. Dit was echt balen, want het zag er hoopvol uit.

Dan maar weer verder en werpend en slepend zetten we ons beste beentje voor. het mocht echter niet baten.

Toen we terug kwamen bij de verticaalstek, gingen we opnieuw aan de slag. En hoewel we hier hadden kunnen vangen, gingen alle vissen die we haakten verloren. Soms heb je van die dagen.................





Dan maar weer richting trailerhelling in de hoop dat we nog een bijtmomentje mee zouden pikken. We konden hopen wat we wilden, het lukte niet meer.

Het enige dat we nog binnen boord kregen, was een dobber met een levende aasvoorn er onder! De lijn was echter kapot en daarom hebben we de vis weer laten zwemmen en de dobber geconfisqueerd.

Terug bij de trailerhelling hebben we snel de boot getrailerd, want de mannen moesten op tijd terug zijn, zodat de vrouw des huizes haar uitje kon beginnen. Tja, met kinderen thuis heb je te maken met de aflossing van de wacht. En dus snorde de scooter met twee zware mannen erop weer huiswaarts.










Zondag 17 november kwam er plotseling tussen door. Jan-Philipp wilde er toch nog een keer op uit.
Dus sta ik zondagochtend weer op tijd aan het water om de Tomasco in bedrijf te stellen. Het water ziet er redelijk schoon uit en ik besluit een kant op te gaan waar we ons verzekerd weten van bruggen en damwanden. Hier verwacht ik toch de nodige vis en bovendien kunnen we gaan verticalen. Iets dat Jan-Philipp ook graag doet.

We slepen eerst een stuk, maar er is geen interesse te bespeuren. Dan vaar ik een stuk door, kruien onder een brug door en slepen langs een paar damwanden. Normaal gesproken is er hier vrijwel altijd wel een vis te vangen. Maar wat heet normaal? Vandaag is het blijkbaar niet normaal. Omdat de dag maar kort is, half november al weer, zet ik direct door naar een sluizencomplex. Bij de palen daar zal mogelijk wat vis liggen. En warempel op de Ikiru plug komt een flinke baars naar boven. Zo dat is in ieder geval iets. We gaan nog een paar keer heen en weer en weten een tweede baars te verleiden.
Dan zijn ze blijkbaar op!

We gaan weer verder en passeren schitterende stekken. Bij een brug aangekomen, krijgt JP een schitterende aanbeet op de Follow Me. Helaas blijft deze vis niet hangen. Dat zul je altijd zien, net als gisteren. We gaan verticalen en een kleien baars ziet hier wel iets in. JP mist een aanbeet en ten slotte krijg ik een keiharde aanbeet op de stek waar JP zijn vis verloor. Een dikke veertiger baars is de boosdoener. Wij zijn er blij mee.





Omdat we nog een heel eind terug moeten varen, slaan we vele kilometers over, alvorens weer een paar pluggen te water te laten. Gelukkig levert dit nog een snoek op en staat de teller na hard werken 5 vissen. We hadden er graag meer gevangen, maar onder de huidige omstandigheden was dit echt het maximaal haalbare en dus zijn we tevreden.

8 november 2014 Han komt deze keer niet alleen.

Na diverse mislukte pogingen , gaat het nu gebeuren. Han komt vissen en neemt mee; zijn zoon en broer. Zo sta je af en toe voor verrassingen, die heel leuk uit kunnen pakken.
Al hoewel, je komt desondanks ook wel eens voor minder leuke verrassingen te staan.

Omdat Han en zijn broer onze bestemming herinnerden, van de boottochten die ze vroeger met hun ouders maakten, besloot Kai met Han mee te komen en zijn kano mee te brengen.

Verder was Bas, de zoon van Han, van de partij. Vroeger ging hij wel eens mee met papa, maar dat was al weer lang geleden. Maar sinds enige tijd lijkt het erop dat het virus een lange incubatietijd heeft gehad. Hij ziet het vissen nu helemaal zitten.

Toen we aankwamen bij de helling, schrok ik me rot. De bak met sleutels, fotoapparatuur en papieren stond nog thuis! Een zonder sleutel geen motor die je kunt starten. Bovendien was er een roeiwedstrijd georganiseerd, waardoor we  een groot deel van het water vandaag niet konden benutten. We moesten we voor een bepaald tijdstip het eindpunt van de wedstrijd voorbij zijn, anders konden we er niet meer langs.



Gelukkig was mijn echtgenote bereid ons de bak te komen brengen. Zo konden we toch nog op tijd weg komen. Kai had zijn kano inmiddels al te water gelaten en vertrok. Na enige tijd konden wij de vergeten spullen alsnog in ontvangst nemen. De boot was er klaar voor en zodoende konden we direct vertrekken.

We vaarden zo snel mogelijk het wedstrijdwater uit en konden eindelijk onze hengels benutten. En alsof ze op ons lagen te wachten. Heel snel kreeg Han een aanbeet en terwijl hij stond te drillen, kreeg ik een aanbeet op de hengel die ik binnen wilde draaien. En zo kon het gebeuren dat vader en zoon direct samen op de foto konden. Een nieuwe start sinds een jaar of tien geleden, sinds de voorgaande visfoto waar ze samen op stonden.

Daarna visten we rustig door en vingen regelmatig vis. Geen kanjers, maar wel vrij constant, wisselden snoeken en baarzen elkaar af. Bas ving er een stuk of drie op rij. Geen grote vissen dus, maar de aanbeten waren stevig. Bovendien werkte het weer goed mee.

Af en toe voegde Kai zich even bij ons in zijn kano en deed ook zijn best een vis aan een spinner te verleiden.

Het was reuze gezellig in de boot en de vissen die we vingen verhoogden de vreugde. De herinneringen aan de vervlogen tijden bij pa en ma aan boord bleken toch aardig vervaagd.

Zo was dit water een nieuwe ontdekking, die gelukkig genegen was direct een flink aantal geheimen bloot te geven.

Zoals gezegd, met regelmaat kwam er vis een boord, hoewel op de terugweg bleek, veel op dezelfde trajecten.
Maar voor we de terugweg aanvingen, nuttigden we een lunch om even de zinnen te verzetten en daarna met nieuwe energie weer aan het vissen te gaan.

En alsof het zo moest zijn! Ineens kreeg Han wel een erg harde aanbeet. Deze bleek te zijn veroorzaakt door een roofblei. En laat dat nu juist de vis zijn, waarmee Han zoveel roem heeft weten te verzamelen. Hij heeft er de achterliggende jaren al heel veel weten te vangen en ook van indrukwekkend formaat. En juist op deze dag, vangt hij die ene roofblei. Het is hem van harte gegund.

Zoals altijd met een visdag, ging deze ook weer te snel voorbij. Kai was ons al voor gegaan en had de kano al geland, toen wij aankwamen. Wel hadden we nog ven die laatste zonnestralen meegepikt.

Met dertien vissen op de teller waren wij dik tevreden. En met dit gevoel werden de boot weer getrailerd, de kano op de auto bevestigd en de handen geschud.