29 december 2016 Hoge luchtdruk blijkt geen probleem om veel vis te vangen.

Twee tegelijk is altijd dubbel feest.

Het is de laatste keer dit jaar dat Jan-Philipp naar Nederland afreist en hij neemt een collega mee. Het zal mistig zijn met mogelijk later op de dag nog een opklaring. Nou, die opklaring konden we wel vergeten. Het was de hele dag mistig en als er al een windje kwam, voelde die ijskoud aan. John, de collega van JP was toch niet helemaal ingesteld op zulke winterse omstandigheden op het water. Gelukkig heeft de gids dan nog wel iets om iets meer bescherming te genieten.

We zijn van de nul af!

Ik vroeg me af of de helling wel dooi zou zijn. Gelukkig was dit het geval; een zorg minder. Na een snelle kennismaking met John, zaten we even later op het water. JP, gedreven als altijd, liet er geen gras over groeien. Dat er een hengel zonder molen was meegekomen deed daar niets aan af.

Ik had er een hard hoofd in nu de barometer een luchtdruk van 1035 - 1040 aangaf. Maar gelukkig trokken de vissen zich er niets van aan.  Al snel was de eerste aanbeet een feit en kon John zijn eerste vis drillen. Niet groot maar welkom en goed om de kieuwgreep mee te oefenen. Er zou vandaag nog veel kennis overgedragen worden! Zoals hoe houd ik de hengel in de boot en hoe show ik mijn vangst.

Daar is er weer één, een fraaie tachtiger.

De aanbeten kwamen vrij regelmatig en de meeste konden we verzilveren. Natuurlijk losten we ook enkele vissen, maar dat hoort er bij. Een plugje werd geparkeerd en een hengel weer opgevist.










JP was één van zijn hengels aan het binnendraaien toen de andere hengel, met shad en zware loodkop vast liep. Omdat de hengel in dezelfde richting als de plek des onheils wees, floepte deze uit de steun: plons!

Daar zit je dan als gids met nota bene aan de andere kant ook nog een vastgelopen plug. Ongelofelijk! Voorzichtig manoeuvrerend eerst maar eens terug naar de plek des onheils. Met een kunstaasredder weet ik even later de lijn met het kunstaas van de verdronken hengel naar boven te halen. Direct de onderlijn maar los, zodat het kunstaas veilig kan worden weggelegd. Nu wisten we ook waar de hengel zich moest bevinden en jawel na nog een paar worpen met de kunstaasredder kwam de hengel weer boven water.  Pfff, het was gelukt!

Nu nog leren presenteren.

Nu het kunstaas aan de andere kant van de boot nog bevrijden. Gelukkig was het gewicht van de kunstaas-redder voldoende om deze plug te lossen. Na deze hele voorstelling konden we weer verder.

Aangekomen bij een brug, kreeg JP een aanbeet. Ik attendeerde hem erop dat hij de hengel laag moest houden en wachten met drillen tot we de brug waren gepasseerd. Zodra we zover waren nam ik zijn andere hengel om deze binnen te draaien. Terwijl ik hier mee bezig was volgde ook op deze hengel een aanbeet. Daarom duwde ik John deze hengel en handen en ontfermde over de andere hengels. Toen alles dat een belemmering kon vormen bij de landing ter zijde was gelegd, kon ik me voorbereiden op de landing van de eerste vis. Toen deze binnen was, nam ik het andere schepnet om ook de snoek van John te scheppen. Enerverend was het wel en de voldoening van het succes maakte het geheel compleet.

Een ijskoude omgeving!

We vervolgden onze reis en besloten tot een sanitaire stop. Als dan alles toch even stil ligt, kun je direct de soep opdienen. Hoewel de mannen het niet kenden, lieten ze zich de mosterdsoep goed smaken. Ondertussen bleef het erg koud, hetgeen de omgeving ons voortdurend bevestigde in ijzige afzettingen.

Op de terugweg nog een paar mooie vissen erbij.

Het was ondertussen zover dat we de terugweg hadden aanvaard. Bij het keerpunt stond het cijfer 9 op de teller. Er kwamen er nog 3 bij, zodat het totaal op 12 vissen kwam. Deze laatste vissen kwamen echter direct in het eerste stuk van de terugweg. Daarna werd het doodstil, zoals we een keer eerder ook al hadden ervaren. De namiddag bleek andermaal niet productief.

IJskoud plezier.

Toch hebben we een superdag gehad met heel veel hoogtepunten, want daar hoort zeker het redden van hengels en kunstaas bij. Verder veel gezelligheid en goed te eten en drinken. Overigens kreeg ik nog wel een paar aanwijzingen voor mogelijke "verbeteringen". Zoals daar zijn: "Glühwein, verwarmde stoelen en aanpassing van de schaalverdeling van de meetlat."
In de beleving van mijn gasten waren alle vissen namelijk groter dan één meter...........................
"Een kleinigheid houd je" zou Anne wel zeggen.

We hebben John in ieder geval veel kunnen leren betreffende het druk houden op de lijn en het presenteren van vissen. Dat  warmere kleding noodzaak is, hoefden we niet uit te leggen. Met nog een paar bezoekjes, is dit snel genoeg bijgespijkerd.

22 december 2016 De eerste keer "alleen" weg met de boot, "1 op 80" !!

Genieten in je eentje!

Het was er dit jaar nog niet van gekomen, alleen met de boot het water op. En dit terwijl de Tomasco dit jaar 80 keer te water wordt gelaten. Ik weet dat ik hier ook heel erg van kan genieten, al is het maar voor een paar uur. Gewoon lekker uitslapen, aanrommelen, koffie drinken en dan vertrekken. Het is al 12.00 uur wanneer ik bij de helling ben. In mijn tas behalve koffie en brood, ook echte kerststol!

Alle handelingen zijn bekend en even later vaar ik heerlijk rustig het water op. Wanneer de motor warm is gedraaid, gaat de boot in plané en vaar ik met een gangetje van 35 km naar mijn bestemming. Heerlijk genietend van alle comfort en het buiten zijn.

Wanneer ik op de stek aankom, neemt de Minn Kota het werk van de Honda over en neem ik plaats op de troon voor in de boot. Daar zit ik anders nooit! Maar nu dus wel en met twee hengels tast ik het talud onder me af. De lange hengel in de steun en de andere, verticaal vissend, in de hand.

Ik vis een uur of drie, wanneer het deze (bijna) kortste dag, al begint te schemeren. Dan pak ik alles weer in en vaar terug naar de helling. In mijn herinnering; 10 snoekbaarzen onder het genot van koffie met kerststol (heerlijk!) en ontzettend veel ontspanning, plezier en voldoening.

Het waren geen grote snoekbaarzen. Het plezier is er niet minder om. Twee op de steunhengel en de rest op de hand. Mooi hoor wanneer de steunhengel ineens begint te stuiteren. Maar die aanbeten op de hand overtreffen het helemaal. Soms subtiel, dan weer bikkelhard, die verbinding met het mystery onder water. Ik voel de verbinding in al mijn vezels.

18 december 2016 doet ons de "winter" vergeten.

En dit was niet de enige van dit formaat deze dag.

Na een kansloze dag met Eduard, twee dagen eerder, was het nu precies het tegenovergestelde. Wegens de vermoeiende reis, vooral na afloop van zo'n dag, had Eduard gekozen voor een locatie waarin ik nu geen vertrouwen heb. Ook de info die ik bij een ervaren visser op dit water had verkregen, leidde ons niet naar de vis. Twee aanbeten, daar bleef het bij. Maar dan vandaag! We kregen het liefst 35 vissen in de boot! Vier baarzen en de rest snoekbaars, wat een feest.

De dagen zijn kort en daarom wilde Luus het liefst voor zonsopgang op het water zijn. Ik doe het doorgaans iets rustiger aan. Dat nam niet weg dat we elkaar verwelkomden en afscheid namen in het donker. Gelukkig hebben we niet veel tijd nodig om op het water te komen en met de nieuwe motoren zijn de stekken snel bereikt.

10 gram lood maakt traag afzinken mogelijk en daarmee mooie aanbeten.

Al snel haakte ik de eerste vis en wisten we ons zeker bevrijd van de hatelijke nul. Omdat ik gunstig lag ten opzichte van de oever, terwijl Luus de Minn Kota bediende, maakte ik een paar worpen, om vervolgens het shadje (playboy 90 met 10 gr. lood) met sprongetjes binnen te tikken. En warempel het werkte. Twee vissen op rij grepen de shad met grof geweld.

Grote vissen op de steunhengel.

Zo had ik mijn eerste vissen snel binnen. Een bekend verschijnsel, de slow start van Luus. Niet veel later zaten we beiden heerlijk te vangen. De steunhengel deed daarbij goede zaken. Luus wist al snel een paar dikke zestigers te vangen. Ook een snoekbaars van dik 70 cm ging voor de bijl.

Een double hookup....... en verschil moet er wezen, toch!

Zelf zette ik ook een steunhengel uit en het aangeboden aas, bleef ook bij mij niet onopgemerkt. Een venijnige tik maakte me duidelijk dat er sprake was van een aanbeet die direct vis opleverde. Later kwam er nog een kleinere vis bij. Ondertussen liep de teller gestaag op. Van 10 naar 20 naar ........

Er kwamen ook enkele baarzen kijken en voor Luus waren daar twee dikke veertigers bij. Normaal gesproken zitten er voor mij ook mooie forse baarzen bij, maar vandaag kaapte Luus ze allemaal, de boef! Gelukkig maakt het ons niet uit want je beleeft er beiden plezier aan.

Nog een double hook-up.

Ongeveer halverwege de dag kregen de hengels even rust en genoten we van hete soep en broodjes. Op het spiegelgladde water, genoten we ook van het zonnetje dat ons af en toe verwarmde. Na die pauze gingen we onverdroten voort. Het werd wel iets rustiger. Toch kregen we nog een double hook-up en vingen onze vissen.

De shads die we aanboden varieerden, van groot tot klein en eveneens qua kleur. Op het laatst was het wel even zoeken geblazen of het nog verschil maakte wat er werd aangeboden. Ik kan je zeggen dat het op het laatst helemaal niet meer uitmaakte. Er kwamen geen aanbeten meer! De teller liet ons zien dat we 35 vissen hadden gevangen.

Ook heeft Luus nog een hanger gehad. Hij vertrouwde mij zijn hengel toe terwijl hij op zoek ging naar zijn kunstaasredder. Niet meer doen Luus; "diedel de diedel die doe". Luus rook onraad toen ik zo vrolijk stond te "zingen". Dat zingen van mij is trouwens helemaal niet zijn smaak. Waaraan zal dat toch liggen? De kunstaasredder was dus niet meer nodig.

Allerhande kleuren en formaten.

We hebben weer heel wat gemopperd, afgelachen en bediscussieerd. Heel afwisselend en met een lachende ondertoon. Al die ellende in de wereld gaat gelukkig aan ons voorbij als we weer een dag kunnen vissen. Alleen jammer dat het zo snel gaat.








Helaas heeft één vis het niet gered. Zodoende is deze vis in snoekbaarsfilet getransformeerd, want een vis weg laten rotten, dat doe ik niet. De filets zullen me nogmaals herinneren aan deze topdag.

11 december 2016 Een heerlijke dag wat weer en vissen betreft.

Één van de negen snoeken van deze dag.

Omdat ziekte van een vismaat en ijs mijn afspraken hebben doorkruist, heeft het even geduurd eer ik het water weer op kon. Maar nu wordt het zonder meer genieten. De koude is even uit de lucht en we zullen, volgens de verwachting, ook worden getrakteerd op zon. Even over zevenen vertelt een app me dat Jan-Philipp is vertrokken van huis. En dit terwijl ik net mijn bed ben uitgekomen. Dus direct aan de slag!

Nadat alles, inclusief soep, in gereedheid is gebracht kan ik vertrekken. JP is dan al een uur onderweg. Bij de helling aangekomen, blijkt dat hij zojuist ook is gearriveerd. Ik reik hem een paar Sinterklaas cadeaus aan, voor het thuisfront! Zelf mag ik een fles voor onder de kerstboom in ontvangst nemen.

Dan is het zaak zo snel mogelijk op het water te komen. We kiezen de mooiste route en slepen divers kunstaas met ons mee. We zijn nog maar net begonnen als de hengel van JP een zwieper krijg t. De hengel veert terug alsof er niets is gebeurd. In feite is dat helaas dus ook zo.

deze dikke tachtiger leverde verwoed strijd.

Dan duurt het geruime tijd eer de eerste vis binnen komt. Ze komen vandaag op allerhande kunstaas.
Vooral het kleinere spul als Timber Tiger en Ikiru's zijn geliefd. Maar ook het grote gummi, zoals de Dullshad 22cm (inmiddels al weer een oud model) scoort veelvuldig. Het zijn doorgaans momenten van enkele aanbeten gevolgd door een lange periode van stilte.






Ondanks de langdurige momenten van stilte, vermaken we ons uitstekend. Er is heel veel te zien en JP maakt talloze foto's. Wanneer we rond de middag zitten, besluiten we aan de soep te gaan. Hoewel het weer het niet absoluut noodzakelijk maakt, warmen we van binnen toch heerlijk op.

Een mooi getekende snoek.

Wanneer we aan het slepen zijn en ik besluit naar dieper water te varen, komt op het talud die klap waar we geruime tijd op hebben gewacht en zijn we weer een vis verder. Uiteindelijk komen er het liefst 9 snoeken in de boot. Daarbij ook heel mooi getekende vissen.

De welkome afwisseling, een roofblei.

Op de terugweg krijg ik een klap op de Ikiru-plug en dit voelt direct anders aan. Ik geef de hengel af en draai alle andere lijnen binnen. Ondertussen heeft JP een glimp van de dader op kunnen vangen en meld een roofblei. Een roofblei? en dat slepend in de winter? Jawel hoor, want even later arresteren we deze welkome afwisseling.

Heerlijk om werpend zo'n snoek te vangen.

We kachelen rustig verder tot ons oog valt op een inlaat van water. Er staat een leuke stroming zo rond het instromende water. Dus is het werpen geblazen. JP laat zijn Timber Tijger in de speld hangen en even later hangt er iets meer aan. Alweer een stevige snoek.

15 cm wobshad met de dreg op het magneetje geklikt.

Ik positioneer de boot, zodat we het hele gebied uit kunnen werpen. Zelf bied ik een wobshad van 15 cm aan. Deze is voorzien van een magneetje, dat ik met het spiraaldraadje in de shad heb gedraaid. Wanneer de shad op enig moment weer in zicht komt zie ik zo'n machtige muil er omheen schuiven. En warempel, zo vlak bij de boot, de vis hangt met de dreg, los van de magneet, precies in het scharnier van de kaken.




Nadat we deze plek hebben verlaten, de tijd dringt, wordt het donkerder en rustiger. We vangen nog een snoek en dan blijkt het helemaal gebeurd te zijn. Althans onder water. Op de kant zien we de kerstbomen ontbranden in de huizen en lichtjes in de versierde bomen buiten. Ook de vlaggenmasten die voorzien zijn van een kerstjurk, creëren een mooi gezicht. En zo varen we terug naar de helling.

Terwijl we alle spullen inpakken denken we terug aan de 10 vissen die we vandaag mochten vangen. Samen met alle andere aspecten, inclusief het weer, was het een super geslaagde dag. Misschien gaan we het dit jaar nog een keer overdoen.

Wat een sfeer!

2 december 2016 Zoals je had gewenst.

Een dag met Jöran het water op, betekent per definitie een dag vol ontspanning.  Het maakt niet uit wat er gebeurt, we genieten voor de volle 100%. Ik meldde me op de afgesproken tijd bij Jöran, die de auto en boot al gereed had staan. Dit betekende dat we even later onderweg waren naar onze bestemming. Deze verlangde echter nog een flinke reistijd.

Aangekomen bij de helling kon het slot van de slagboom en kon de Marcraft al snel te water. Ik zou in de boot stappen om hem af te varen, maar moest haast maken toen de trailer onder me werd weggereden. Gelukkig was ik snel genoeg om de boot te kunnen bemannen. Toen ik naar de opstapplaats voer, was de auto geparkeerd en stapte Jöran ook in.

Mijn eerste vis van deze dag.

Even later konden de aasjes te water en kon de dag echt beginnen. We sleepten eerst een ondiep deel af en konden daar slepend onze eerste vissen in ontvangst nemen, De eerste van de 10 die we deze dag wisten te vangen.

Het bleek deze dag meer om bijtmomenten te gaan dan om aaskeuzes. In het begin vingen we slepend op pluggen en shads. Geen gigantische vissen, maar mooie forse snoeken. Nadat we eerst hadden gesleept, ging de elektro te water en wierpen we hetzelfde traject nog een keer uit. Heerlijk was de aanbeet op de Giant Flapper 15,5, een favoriet aasje van me. In Zweden deed deze het ook al erg goed. Na de aanbeet een stevige dril en vervolgens een schitterende vis in de boot.

Helaas bleef het werpend bij deze ene vis. Dus gingen de pluggen en slepend geviste shads weer te water. Toen we een bocht maakten kreeg ik opnieuw een flinke klap op de hengel en kon er weer en snoek worden geland. Ondertussen regende het af en toe een beetje, maar dit was gelukkig van korte duur.

Daarna bleef het heel erg lang rustig. Tijd voor soep dus en daar hebben we ruimschoots de tijd voor genomen. Na die pauze sleepten we verder en was Jöran aan de beurt. Snel achter elkaar kreeg hij twee aanbeten. De eerste leverde een kleinere snoek op, de tweede loste. In ieder geval hadden we weer actie.

Een vis om niet snel te vergeten; wat een acrobaat!

Daarna duurde het weer enige tijd, tot de volgende bijtperiode aanbrak. De eerste vis die we toen vingen bleek een ware acrobaat. In het water had de vis zich al compleet in de lijn gewikkeld en in het net maakte deze de puinhoop nog even groter. Met geduld en beleid kwam het allemaal goed, maar bijzonder was het wel. In ieder geval een vis die we niet snel vergeten.

Daarna wist Jöran nog twee vissen te vingen en ten slotte mocht ik aan de Ernie jointed nog twee vissen direct achter elkaar vangen. Nadat ik de eerste had geretourneerd had ik de hengel even onder me gestoken, zodat ik de steunhengel uit kon zetten. Zover kwam het echter niet, want de hengel onder me kreeg een opdonder en daarmee kondigde de andere vis zich aan.

Een van de vijf van deze dag.

Zo kwamen we terug bij de helling en gaf het dempende  daglicht al aan dat onze visdag er echt op zat. Nadat Jöran de trailer had gepositioneerd, voer ik de boot er tegen aan. Even later stond alles weer op het droge en niet veel later reden we huiswaarts. Tevreden met de vangsten, ieder vijf stuks, een terugkijkend op een hele gezellige en geslaagde visdag.

30 november 2016 Een relaxed collega-uitje.

Blijft deze eindelijk wel hangen?? (vraagt Bowie zich af!)

Met Frank is het altijd feest, lekker ontspannen en veel humor. Maar ook best serieuze dingen passeren de revue hoor. Ervaringen en ideeën uitwisselen, hoe zaken aan te pakken of juist niet.
Het begint in ieder geval met koffie, terwijl Bowie de onbekende omgeving af tast met zijn scherpe neus. De neus die we later hopen te benutten bij het opsporen van onze prooi.  Na de koffie en de speculaasbrokken halen we Tom (de Tomasco dus) uit de schuur en koppelen hem aan de Subaru, die voorzien is van een andere motor. We kunnen gaan!

We begeven ons in een geheel andere omgeving, dan die waarin Frank zich normaal gesproken begeeft. Het is landschappelijk veel minder mooi, maar dat doet er vandaag niet toe. We zijn hooguit 4 uur op het water en willen gewoon plezier beleven aan elkaar en aan het vissen.

Die vissen zijn er wel

Die vissen zijn er wel, zo blijkt al snel. Ik tik een paar snoekbaarzen omhoog. Frank krijgt wel aanbeten, maar verliest de vissen consequent tijdens de dril. Tja, als je grotere vissen gewend bent en zonder angsthaak vist, kan dit gemakkelijk. Uiteindelijk reik ik een stinger van mij aan en weet ook Frank van de 0 af te komen. Zo vangen we onze visjes, snoekbaarzen tot een 50 cm.

Even zoenen bij het afscheid.

Wanneer Bowie erg onrustig wordt, laat Frank hem even uit. Direct doet Bowie zijn behoefte en wil terug in de boot. Hij krijgt evenwel nog gelegenheid om even de spieren te rekken. Verder is hij een heel alerte assistent. Zodra er een vis "hangt"is hij paraat. Voor het terugzetten van de vis zoent Bowie de vis nog even en met die ervaring erbij, kan de vis thuis zijn verhaal doen.

Succes met de Bony Shad

Wel is het vandaag uitkijken met rondslingerende haken. Dus geen shads onnodig rond laten slingeren om te voorkomen dat deze in Bowies pootjes terecht kunnen komen, want stil zitten is niet echt zijn ding. Gewoon een gezonde hond dus.









Wanneer we weer thuis zijn, komt al snel een heerlijke maaltijd op tafel en sluiten we deze dag in stijl af. Gewoon super gezellig , ontspannen en met leuke vissen. Tijdens dit bezoek heeft Frank me ook uitgebreid geïnformeerd over zijn nieuwe liefde. Ik ben benieuwd naar de eerste life-ontmoeting met de vrouw die Frank op zijn 70.ste in vuur en vlam heeft gezet. Blijkbaar een supervangst, wederzijds.

28 november 2016 Beginnende bootvisser toont zijn kwaliteiten.

De aanwezigheid van onze beginnende bootvisser hebben we geweten!

Casper was al vaker geweest en meende dat het een goede zaak was als Tim het vissen op roofvis vanuit de boot ook eens mocht ervaren. Dat hebben we geweten. We eindigden met 7 vissen, waarvan er vijf voor Tim! En dan ook nog gevangen met verschillende technieken!

Toen ik bij de helling arriveerde stonden de mannen al ongeduldig te wachten. Geen wonder wanneer je aan de late kant bent natuurlijk. Maar iets later op het water is geen straf, wanneer je de warmte van de opkomende zon nu echt te kunnen bespeuren.

De eerste vis voor Tim dus.

Niet veel later konden we afvaren en gingen de pluggen te water. Ik hield rekening met een taaie visserij, nu de winter plotseling echt was ingetreden. Maar we waren eigenlijk nog maar een stukje onderweg toen Tim zijn eerste vis al zat te drillen. Een stevige snoek was de pineut.

Netjes uitgedrild kon de vis worden geland en gepresenteerd.






Gelukkig bleven we vandaag dus niet zonder vis. Even later bevestigde Tim zijn vaardigheden en zat de tweede vis van de dag te drillen. Wederom een fraaie snoek, mooi dik en stevig in zijn velletje.

Daarna werd het rustig en sleepten we allerhande pluggen en shads door het water op zoek naar gegadigden. Deze dienden zich echter niet aan. Onze bestemming was een diepere plek, waar verticaal kon worden gevist. Onderweg was al gebleken dat de andere diepe plekken er onbewoond uitzagen.

Grote vreugde bij deze kanjer.

Hier was gelukkig wel veel te zien op de dieptemeter en dus kreeg Tim de verticaaltechniek uitgelegd. Hij had er niet veel tijd voor nodig om te tonen dat het begrepen was. Met een kromme hengel stond hij direct zijn grootste snoekbaars ooit te drillen. Ongeveer 73 cm snoekbaars doorbrak op enig moment de oppervlakte. Wat een vreugde zeg.

Bovendien had hij nooit eerder zoveel roofvissen op één dag gevangen!

Heerlijk in de luwte van de geringe, maar koude wind, zaten we in het zonnetje te vissen. Toen kreeg ook Casper een aanbeet die kon worden verzilverd. Niet zo groot als de vorige en eveneens verticaal gevangen.

Ook Tim wist er nog één te verschalken, zodat we drie verticale snoekbaarzen op onze vangstlijst konden noteren.





Het werd nu tijd om huiswaarts te gaan, omdat de dagen zo kort zijn en je rekening moet houden met een snel verdwijnende zon. We waren echter nog niet zo heel lang onderweg, toen mijn eerste vis zich meldde. Weer een fraaie snoek van dik 70 cm.

Ook de laatste en grootste snoek van de dag voelt zich gewaardeerd door Tim.

Hierna leek het over, totdat Tim nog één keer uithaalde. De grootste snoek van de dag was een feit. De dril duurde echter wel even, omdat de vis gehaakt werd op een plek waar de boot moeilijk kon blijven liggen. Maar in alle rust kozen we een positie waarin het landen veilig kon plaats vinden.

Afscheid van een schitterende dag.

Hierna bleek het echt voorbij te zijn. Zeven vissen in de boot op een mooie winterdag, dat is geen vanzelfsprekendheid. Iedereen ging dus blij en tevreden huiswaarts. Het duurde nog even voordat alle hengels weer waren opgeborgen, maar ik reed tijdig huiswaarts om 's-avonds nog een interessante film in het theater te gaan bekijken. Een voortreffelijke dag dus!

25 november 2016 De winter is ingezet, dus is het afwachten.

Een slanke negentiger voor Reinier op de shad.

Het is weer zover. Ik ga een dag met Reinier mee en we kiezen een bestemming halverwege. Een bestemming waarbij je extra reistijd in moet plannen vanwege de files. Maar het bleek achteraf allemaal de moeite waard. We waren blij met 8 snoeken, waarvan de grootste 90 cm.

Zoals gezegd, ik heb aan den lijven mogen ervaren dat het fileleed weer helemaal terug is in dit landje. Wat wil je als de enige remedie tot herstel gezien wordt in economische groei? En dan te bedenken dat het aan inwoners van dit kleine landje blijkbaar eindeloos mag groeien!

De eerste is binnen.

Maar wij leven nu en moeten er het beste van maken. En dat hebben we gedaan. Heerlijk gevaren in een prachtig stukje Nederland met een goede snoekstand. Hoewel het enige tijd duurde eer de eerste vis te voorschijn kwam, hadden we er wel degelijk vertrouwen in.

Kon de verleiding van de Legend niet weerstaan.

Op enig moment ziet Reinier op de dieptemeter een behoorlijke vis in een kuil liggen. We besluiten terug te gaan en ik heb een grote Legend in de speld hangen. Een stuk kunstaas dat waarschijnlijk niet vaak wordt aangeboden op dit water. In ieder geval tuint de snoek erin.










Een eind verder loopt de Ernie van Reinier vast. De kunstaasredder komt er aan te pas. Gelukkig heb ik ze vanochtend nog uit mijn eigen boot gehaald, want Reinier heeft ze toevallig niet bij zich. Zo zie je maar dat je soms je gevoel zonder meer moet volgen. Helaas blijkt het obstakel onoverwinnelijk. Wanneer de kunstaasredder het obstakel "haakt"komer er talloze luchtbellen omhoog, totdat het obstakel weer los schiet. Helaas blijkt de lijn op enig moment gebroken. Het offer is gebracht!

Forse vissen op dit water.

Maar wij gaan verder en haken links en rechts een vis. Doorgaans zo'n 70 cm. Maar we nemen ook onze rust in de vorm van een uitgebreide lunch, inclusief soep. We warmen er heerlijk van op en genieten met volle teugen

Wel mooi 90 cm.

Op de terugweg heeft Reinier een grote shad aan de lijn hangen. Wanneer we vaart moeten minderen om ons aas van een grote hoeveelheid blad en takken te ontdoen gebeurt het! Reinier draait de schone lijn aan de buitenkant van de boot binnen en een snoek slaat toe. Wel mooi 90 cm!









Wanneer ik mijn pluggen heb ontdaan van alle rotzooi en de vis weer terug is in haar element, gaan we verder. Maar we varen nog maar nauwelijks en de shad wordt andermaal gegrepen. Een kleine snoek blijkt de dader te zijn.

Zo komen we wel mooi aan 8 vissen. Wanneer deze vis is teruggezet, besluiten we dat het genoeg is geweest. We moeten nog een behoorlijk stuk varen en het wordt al donker. We ruimen eerst alles op in de boot en varen dan zo snel mogelijk terug.

Terwijl Reinier de auto haalt laad ik mijn handel alvast over in mijn auto. Wanneer de Marcraft is getrailerd help ik met rest, zodat Reinier even later ook weer helemaal gereed is voor de thuisreis. Een thuisreis die me een half uur meer kost dan in het weekend. Wat een drukte! Des te mooier is het te constateren hoe weinig visboten er doordeweeks op uit kunnen trekken. Wat een voorrecht!

23 november 2016 Wat een verschrikkelijk mooi weer .......................

Wat een genot dat je hier getuige van mag zijn.

Tja, we troffen het echt, wat het weer betreft. Weinig wind en erg veel zon. En dat was, naast het goede gezelschap, het dan wel. De vissen hadden er absoluut geen zin in.

Het resultaat!

Eindelijk stroomde water hier weer en dan moet je het toch proberen! Nu dat hebben we gedaan. We hebben geworpen, we hebben gesleept, we hebben op putjes geverticaald en ook weer gesleept. En we hebben nogmaals gesleept, op andere dieptes. En we hebben geworpen in de kribvakken en langs de kribben.







En we hebben geverticaald op de rivier, rond de kribben en langs de taluds. We hebben diep en ondiep gevist en alles daartussen. Het resultaat uiteindelijk? Één baars.

Aan de concentratie lag het niet.

Natuurlijk hadden we het naar onze zin, zo heerlijk op het water. maar heel eerlijk: we waren teleurgesteld in de vangsten. Dit is daarom een kort verhaal, waarin ik probeer aan te geven hoe we ons best hebben gedaan en wat onze beloning was. Als je meetelt dat we geen materiaal hebben verloren, is dat een schrale troost.






Nadat we nog enkele opties hadden aangeboord, die evenmin iets opleverden, hielden we het voor gezien. De zon zakte snel richting de horizon en dit leverde een soort levend schilderij op. In de wetenschap dat het nu snel donker zou zijn en de files ongetwijfeld nadrukkelijk hun stempel op de snelheid van het verkeer zouden drukken, hielden we het voor gezien.

Een schitterende compositie: licht, lucht en water in beweging.

19 november 2016 Een geslaagde les verticaal vissen

De volledige controle leverde heel wat vissen op.

Eigenlijk wilde JP al een week eerder komen, maar toen stond er al een afspraak in de agenda. Nu moest het gaan gebeuren. Helaas had ik wel mijn telefoon aangezet maar niet ingelogd, zodat er aan beide zijden twijfel ontstond over het doorgaan. Gelukkig kwam ik nog op tijd achter mijn vergissing en zo troffen we elkaar deze ochtend om zo snel mogelijk het water op te gaan.

Mooi op de hoofdhaak met de Playboy 135.

Onderweg bekeek ik al vast weer een paar mogelijke stekken, maar was niet enthousiast. Dus zo snel mogelijk naar ons doel. Daar was het gelukkig nog rustig en konden we in alle rust aan de slag. JP had al vaker verticaal gevist en gevangen, maar nog nooit kunnen ervaren hoe het is de aanbieding helemaal te controleren. De omstandigheden vandaag brachten daar radicaal verandering in.

Toen de zon nog scheen.

Om  kort te gaan, we vingen deze dag 19 vissen: 3 baarzen en de rest snoekbaars. Het was een schitterende dag, totdat de wind naar het noorden draaide en een hele koude wind de aanbeten abrupt deed stoppen. Het was ineens gebeurd. We hebben nadien nog wat andere stekken aan de tand gevoeld, maar er was geen eer meer te behalen.

Zo rond de 50 cm.

Maar tot die koude inviel was het optimaal genieten van het weer en de aanbeten. JP voelde precies wat er daar beneden gebeurde. Niet iedere aanbeet leverde vis op, maar we gingen mooi gelijk op.

Het waren over het geheel genomen geen grote vissen. Snoekbaarzen rond de 50 cm. Soms kleiner en dan weer iets groter.

Een vis met een bochel.

Er kwam bij JP een grotere vis binnen die gehandicapt was. Een kromme rugvin en een enigszins gedrongen staart. Toch een indrukwekkende vis die er verder gezond uit zag.

Een baars van 45 cm.

Zelf kon ik het niet laten om af en toe een worp dicht onder de kant te maken en ook nu had ik weer succes: een baars van 45 cm kon mijn aanbieding wel waarderen.

En zo waren we geconcentreerd bezig. De hengel die we van een zwaardere shad hadden voorzien en die rustig mee hobbelde, bleef helaas onaangeroerd. Dat overkwam de soep die ik had meegebracht niet. Deze werd volledig verorberd, door onszelf wel te verstaan.

Daarna waren we weer scherp en wisten nog een paar vissen te vangen. De kleine schnabbels konden we nauwelijks verzilveren. Erg kleine vis waarschijnlijk.

De Booby Trap vol overtuiging genomen.

Helaas kam er geen snoek meer kijken. Het wil wel eens gebeuren dat er geen aanbeten meer komen van de andere vissen en de snoek ten tonele verschijnt. Nu dus niet. We waren echter heel tevreden over het aantal en de omstandigheden.

Toen we de boot trailerden waren we blij er een punt achter te zetten. Het aangename weer was echt voorbij en de behaaglijke warmte in de auto genoot zonder meer de voorkeur.

Een dag later hebben Luus en ik het er bij laten zitten. Samen een bak koffie genoot onze voorkeur boven het trotseren van weer, wind en regen.